II SA/Bd 278/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Fabryki A Sp. z o.o. w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Fabryki [...] sp. z o.o. w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z 20 lutego 2012 r. Fabryka A sp. z o.o. w [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku wskazano, że mogące się rozpocząć prace budowlane doprowadzą do tak istotnych zmian w otoczeniu, iż ewentualne przywrócenie stanu pierwotnego może okazać się trudne, jak również wiązać się będzie ze znacznym kosztami. Strona skarżącą podniosła ponadto, że sporna inwestycja wpłynie na korzystanie nie tylko z działki skarżącego, ale również z działek kilku innych osób biorących udział w postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Obowiązującą zasadą jest, iż wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu. Na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270: ze zm.) Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przywołanego przepisu jednoznacznie wynika, że podstawą do wstrzymania wykonania decyzji są wskazane przez ustawodawcę okoliczności, jednakże to wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swojego wniosku, poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosowanymi dokumentami na okoliczność spełnienia tychże ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Przesłanki niebezpieczeństwa wywołania znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie są pojęciami ostrymi, co powoduje konieczność ich skonkretyzowania. Podkreślenia wymaga, iż rozpoznając wniosek o wstrzymanie, Sąd winien mieć na względzie nie tylko interes wnioskodawcy, ale także innych uczestników postępowania (vide postanowienie NSA z dnia 13 września 2005r., sygn. akt II OZ 750/05). Biorąc pod uwagę przesłanki uzasadniające udzielenie ochrony tymczasowej, zwrócić uwagę należy, iż szkoda, o której mowa w art. 61 § 3 ustawy stanowi szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, natomiast trudne do odwrócenia skutki są skutkami, które w następstwie swego zaistnienia spowodują zmianę rzeczywistości na tyle trwałą i istotną, że powrót do stanu poprzedniego będzie niemożliwy, bądź też do jego przywrócenia potrzeba będzie długiego czasu oraz dużego nakładu sił i środków. Zaistnienie powyższych przesłanek – łącznie lub alternatywnie – sąd ocenia na podstawie okoliczności przytoczonych przez wnioskodawcę domagającego się udzielenia ochrony tymczasowej. To wnioskodawca winien wykazać dlaczego osoba uprawniona na mocy decyzji administracyjnej do wykonywania określonych robót budowlanych ma prac zaniechać i ponieść z tego tytułu wymierne szkody. Zwrócić uwagę należy, iż zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego wydanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę stanowi realizację prawa zabudowy, wstrzymanie natomiast takiej decyzji ma charakter wyjątkowy i dotyczyć musi takich sytuacji, w których rzeczywiście zachodzi prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. We wniosku o wstrzymanie strona skarżąca wskazała, że realizacja inwestycji, o której mowa w treści zaskarżonej decyzji, spowoduje istotne zmiany w otoczeniu, wpływające na korzystanie z działki skarżącego oraz z działek sąsiednich. Zwrócić uwagę należy, że wnioskodawca nie odniósł się w swym wniosku do żadnych materiałów, czy opinii konkretyzujących ich wniosek. Podkreślenia wymaga, że wnioskodawca nie był obowiązany do przedkładania tego typu dokumentów, jednakże pozwoliłoby to na bardziej rzetelną i rzeczową ocenę subiektywnego przeświadczenia skarżącego o konieczności wstrzymania zaskarżonego aktu. Ewentualne oddziaływanie na nieruchomości innych uczestników postępowania z punktu widzenia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie zostało przez wnioskodawcę w żaden sposób skonkretyzowane. W związku z powyższym, biorąc pod uwagę również skutki, jakie wywołać może wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji dla innych uczestników postępowania, w tym inwestora, interesu którego dotyczy przede wszystkim wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, uznać należy, iż strona skarżąca nie wykazała zasadności swojego wniosku. Zwrócić uwagę należy, iż nieuwzględnienie wniosku o wstrzymanie nie przesądza w żaden sposób o zasadności, czy też niezasadności wniesionej skargi. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia