II SA/Bd 280/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Klotz Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Protokolant Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 października 2012 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję K. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie rozbiórki postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) na rzecz skarżącej A. P. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 24 lutego 2012r. A. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję K. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] o nakazie rozbiórki budynku sanitariatu, wybudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę na działce nr [...] w miejscowości S. gm. Z. Skarżąca zarzuciła, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem zasad ogólnych postępowania administracyjnego oraz wskazała na tymczasowy charakter przedmiotowego obiektu budowlanego. W odpowiedzi na skargę K. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wniósł o jej oddalenie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] A. P. została wezwana do sprecyzowania, czy w niniejszej sprawie występuje jako strona skarżąca, czy też jako pełnomocnik I. C., w terminie 7 dni pod rygorem uznania, że w niosła skargę osobistą jako strona skarżąca. Pomimo upływu zakreślonego terminu A. P. nie złożyła stosownego oświadczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej p.p.s.a, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brał udział w postępowaniu administracyjnym. Jedną z podstawowych przesłanek dopuszczalności wniesienia skargi jest zatem istnienie interesu prawnego do jej wniesienia. Pod pojęciem interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a, rozumie się istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem. O istnieniu interesu prawnego decydują, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepisy prawa materialnego, ale także procesowego lub ustrojowego, przyznające stronie konkretne, indywidualne i aktualne korzyści. Pojęcie strony może być wyprowadzone tylko z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku (tak w wyroku NSA z 5 października 1998 r II S.A.1104/98, niepublikowanym). Interes prawny jest to zatem interes związany z prawem, a więc z przepisami prawa, z których dla określonego podmiotu wynikają jakieś prawa lub obowiązki. Naruszenie interesu prawnego określonego podmiotu zachodzi przede wszystkim wtedy, gdy nastąpi zmiana sfery prawnej tego podmiotu. Będzie to miało miejsce w sytuacji, gdy na skutek wydania przez organ określonego aktu lub podjęcia określonej czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a. zostaną na ten podmiot nałożone nowe obowiązki, zostanie zmieniona treść dotychczasowych obowiązków, podmiot ten zostanie pozbawiony przysługujących mu uprawnień lub przysługujące mu uprawnienia zostaną zmienione. Tak rozumiane naruszenie interesu prawnego lub uprawnień winno mieć charakter rzeczywisty, a nie domniemany. Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji (postanowienie NSA OZ w Łodzi z 19 stycznia 1996 r. SA/Ł 1843/95, wyrok NSA z 27 września 1999 r. IVSA 1285/98 - nie publikowane). Ze skargą do sądu administracyjnego może zatem wystąpić podmiot, który wykaże związek pomiędzy swoją sytuacją prawną i normą prawa materialnego, procesowego lub ustrojowego (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis Warszawa 2009, s. 275, uzasadnienie uchwały NSA z dnia 11 kwietnia 2005 r., OPS 1/04, ONSAiWSA 2005 Nr 4, poz. 62). W konsekwencji takiej regulacji postępowanie sądowoadministracyjne może być prowadzone jako postępowanie bezwzględnie oparte na zasadzie skargowości, tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Podmioty mają legitymację do złożenia skargi w zakresie określonym przepisami prawa. Ustalenie zatem zakresu tej legitymacji musi nastąpić w postępowaniu wstępnym, natomiast brak legitymacji jest podstawą do odrzucenia skargi. Nie wykazanie owego związku skutkuje tym, iż podmiot wnoszący skargę nie jest legitymowany do jej wniesienia. Skarga taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest z innych przyczyn, tj. innych niż wskazane w art. 58 § pkt 1 - 5, niedopuszczalne. W niniejszej sprawie Sąd uznał, iż skarżąca A. P. nie posiada indywidualnego interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., nie jest również podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi na podstawie szczególnego przepisu. Wskazać bowiem należy, iż zaskarżona decyzja nakłada na właścicielkę i działki nr [...] w miejscowości S. obowiązek rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego. W kręgu podmiotów objętych tą decyzją nie znajdowała się skarżąca, nie była ona adresatem zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja nie rozstrzyga zatem o interesie prawnym A. P., nie kreuje żadnego prawa, obowiązku czy uprawnienia po jej stronie. Skarżąca była natomiast w postępowaniu administracyjnym pełnomocnikiem I. C., jednakże w postępowaniu przed sądem nie wykazała, aby miała umocowanie do działanie w jej imieniu. Z uwagi więc na brak jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że interes prawny skarżącej wynika z przepisów prawa materialnego, a ponadto żaden przepis ustawy szczególnej nie przyznaje A. P. uprawnienia do wniesienia skargi w stosunku do decyzji, której przedmiotem rozstrzygnięcia jest kwestia nakazu rozbiórki obiektu budowlanego adresowana do osoby trzeciej, należało uznać, że skarżąca nie zalicza się on do żadnej kategorii podmiotów wyliczonych w art. 50 § 1 i § 2 ustawy p.p.s.a., co uzasadniało odrzucenie skargi z tej przyczyny. W tych okolicznościach, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 związku z art. 50 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił skargę. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1ppsa.