II SA/Bd 280/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. W. i A. W. na decyzję Wójta z dnia [...] marca 2025 r., [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] marca 2025 r. B. W. i A. W. (dalej "skarżący") wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Wójta Gminy Dąbrowa w udostępnieniu informacji publicznej będącą konsekwencją orzeczenia odmawiającego udzielenia informacji. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia [...] kwietnia 2025 r. skarżący zostali wezwani do sprecyzowania czy wniesiona skarga z dnia [...] marca 2025 r. stanowi skargę na bezczynność Wójta [...] w udostępnieniu informacji publicznej, czy też stanowi skargę na decyzję [...] Wójta [...] z dnia [...] marca 2025 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, pod rygorem uznania, że skarga została wniesiona na powyższą decyzję. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący pismem z dnia [...] maja 2025 r. oświadczyli, że skarga została wniesiona na decyzję [...] Wójta [...] z dnia [...] marca 2025 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm. – dalej "p.p.s.a."), warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie skarżącej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Wyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w przywołanym wyżej art. 52 § 2 p.p.s.a. przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu. Obowiązek ten wynika z założenia, że Sąd nie wyręcza organów administracji wyższego stopnia i nie narusza podstawowej zasady dwuinstancyjności postępowania. Zasada dwuinstancyjności daje natomiast stronie prawo domagania się dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia jej sprawy przez dwa różne organy administrujące. Rangę tej zasady potwierdza art. 78 Konstytucji RP, w myśl którego "każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji". W przedmiotowej sprawie skarżący wystąpili ze skargą na decyzję Wójta [...] z dnia [...] marca 2025 r., [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Wójt [...] działał w niniejszej sprawie jako organ pierwszej instancji i stąd też zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902) od wydanej decyzji przysługiwało skarżącym prawo złożenia w terminie 14 dni odwołania, o czym skarżący zostali przez organ pouczeni. Z akt sprawy nie wynika aby skarżący z tego uprawnienia skorzystali. Tymczasem wnieśli skargę na decyzję organu pierwszej instancji. W świetle powyższego należy stwierdzić, że wniesiona skarga była niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu, gdyż zaskarżeniu do sądu mogła podlegać tylko decyzja organu drugiej instancji, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Wobec tego skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a.