II SA/Bd 281/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędziowie: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędzia WSA Renata Owczarzak ( spr.) Protokolant Justyna Straka po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 12 lipca 2006r. sprawy ze skargi Ł. U. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2006r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego oddala skargę. Ł. U. wniósł skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2006 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Gminy G. z dnia [...] 2005 r. nr [...] o wymeldowaniu skarżącego z miejsca pobytu stałego przy ul. R. w G. Organ wydał zaskarżone rozstrzygnięcie w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( Dz. U. z 2001 r., Nr 87, poz. 960 28 zm.). W uzasadnieniu wskazano, iż na podstawie akt sprawy ustalono, iż poza sporem pozostaje okoliczność, że strona opuściła przedmiotowy lokal w sposób trwały i dobrowolny ponad 8 lat temu. Okoliczność powyższą potwierdził sam skarżący składając oświadczenie w postępowaniu eksmisyjnym. Niezależnie od tego. W odwołaniu z dnia 28 listopada 2005 r., powołując się na ustalenia wyroku Sądu Okręgowego w Bydgoszczy, wskazał, że ze względu na panujące trudności nie mógł korzystać z przyznanego lokalu i wynajął inne mieszkanie. Fakt nieprzebywania skarżącego w spornym lokalu potwierdziła też policja. Wojewoda [...] utrzymując w mocy rozstrzygniecie piewrwszoinstancyjne stwierdził, iż jest ono zgodne z przepisami prawa, albowiem Ł. U. od 8,5 lat przebywa poza miejscem pobytu stałego bez dopełnienia obowiązku wymeldowania, o którym mowa w przepisie art.15 ust.2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Zgodnie z art.6 ust.1 przywoływanej ustawy pobyt stały uwarunkowany jest zamieszkiwaniem osoby w określonej miejscowości oznaczonej adresem z zamiarem stałego przebywania. Przez miejsce stałego zamieszkania należy rozumieć takie miejsce pobytu danej osoby, które spełnia funkcje jej osobistych życiowych spraw. Wskazywana ustawa posiada restrykcyjno-porządkowy charakter i nie rozstrzyga o uprawnieniach do przebywania w lokalu, a rozważania organu dotyczą wyłącznie przesłanek o których mowa w art.15 ust 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Odpierając zarzut o niezaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych skarżącego organ powołał się na ustawę z dnia 31 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy I o zmianie Kodeksu cywilnego ( DZ.U. Nr 71, poz.733) wskazując możliwość zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych gospodarstw domowych o niskich dochodach. W skardze do Sądu Ł. U. ponownie przyznał, iż nie przebywa 'IV lokalu położonym przy ul. R. w G. ze względu na panujące tam niedogodności i zamieszkuje w innym mieszkaniu. Zaznaczył, Ze bezskutecznie ubiegał się o przydział mieszkania z zasobów gminy, a decyzja o wymeldowaniu jest dla niego krzywdząca, tym bardziej, że jest osobą chorą, pozostającą bez pracy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie jej jako bezzasadnej, wskazując, iż zarzuty w kwestii umowy najmu lokalu z zasobów Gminy nie podlegają rozpatrzeniu przez organ właściwy do spraw ewidencji ludności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest zaś na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. Podkreślenia wymaga to, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art.134 § 1 p.p.s.a.). W świetle powyższego kontrola legalności działalności administracji publicznej sprowadza się do oceny pod kątem zgodności z przepisami prawa, ale tylko w granicach danej sprawy. W niniejszej sprawie Sąd kontrolując decyzję stwierdził, że nie narusza ona przepisów prawa. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r., Nr 87, poz. 960 ze zm.) organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. W rozpoznawanej sprawie z wnioskiem o wymeldowanie wystąpiła była małżonka skarżącego. W wyniku przeprowadzonego postępowania organ ustalił, że Ł. U. dobrowolnie opuścił miejsce stałego pobytu na okres dłuższy, niż 2 miesiące i nie dopełnił obowiązku wymeldowania. Oceniając prawidłowość wydanej decyzji, nie można stwierdzić, że organ naruszył prawo. Zasadniczą jednak kwestią podnoszoną przez skarżącego było przyznane wyrokiem Sądu Okręgowego w B. z dnia [...] 1999 r. w sprawie o rozwód prawo do korzystania przez skarżącego wraz z małżonką ze wspólnego mieszkania. Z punku widzenia materialno -prawnych przesłanek zawartych w ustawie o ewidencji ludności i dowodach osobistych nie doszło do naruszenia prawa i wadliwej interpretacji przepisów ustawy. Ustawodawca w art.15 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych operuje bowiem pojęciem pobytu stałego. Sam pobyt wiąże się z ustaleniem faktu, a nie prawa. W konkluzji należy zatem uznać, że instytucja wymeldowania, podobnie jak zameldowania ma wyłącznie charakter porządkowy. Oznacza to, że w przypadku opuszczenia lokalu istnieje obowiązek wymeldowania. Wymeldowanie natomiast nie jest okolicznością przesądzającą o pozbawieniu prawa, ale służy wyłącznie celom ewidencyjnym i porządkowym. Z punktu widzenia zaistnienia przesłanki do wymeldowania analiza akt sprawy administracyjnej pozwala na stwierdzenie, iż skarżący wypełnił dyspozycję przepisu art.15 powoływanej ustawy. Nie ma wątpliwości, że opuścił on dobrowolnie miejsce swojego pobytu stałego na okres dłuższy niż 2 miesiące bez dopełnienia obowiązku wymeldowania. Należy podkreślić, iż okoliczności tej strona nie podważa. W ocenie Sądu postępowanie meldunkowe ma głównie charakter porządkowy i ma potwierdzać istniejący stan faktyczny. Nie mają znaczenia podnoszone kwestie związane z panującymi w lokalu warunkami czy zaspokojeniem potrzeb mieszkaniowych. Decyduje faktyczne przebywanie w lokalu. Ewidencja służy zbieraniu informacji w zakresie danych dotyczących miejsca pobytu osób, a nie stanu prawnego związanego z lokalem. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art.151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji.