II SA/Bd 281/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Protokolant Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 maja 2012 r. sprawy ze skargi B. R. na decyzję Wojewody K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. znak: [...] Prezydent Miasta B. na podstawie art. 9 ust. 1 pkt.14 lit. a, art. 2 ust 1 pkt. 2, w związku z art. 33 ust. 4 pkt. 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 z późn. zm., zwanej dalej "ustawą o promocji zatrudnienia." oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) orzekł o utracie przez skarżącą B. R. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] listopada 2011 r. Uzasadniając decyzję organ stwierdził, że skarżąca nie stawiła się w Powiatowym Urzędzie Pracy (dalej: PUP) w wyznaczonym terminie na spotkanie z doradcą zawodowym oraz w ciągu 7 dni nie powiadomiła go o przyczynie, która uzasadniałaby jej niestawiennictwo. Z tego powodu, organ na mocy art. 33 ust. 4 pkt. 4 ustawy o promocji zatrudnienia orzekł jak powyżej wskazując, że odzyskanie statusu osoby bezrobotnej może nastąpić po upływie 120 dni w przypadku pierwszego niestawiennictwa. W odwołaniu skarżąca podniosła, że termin stawiennictwa w celu potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy wyznaczony miała na dzień [...] grudnia 2011 r. Jednocześnie stwierdziła, powołując się na art. 38 ust. 2 ppkt 2. ustawy o promocji zatrudnienia, że spotkanie z doradcą zawodowym, które miała wyznaczone na dzień [...] listopada 2011 r. jest oparte na zasadzie dobrowolności i uważa, że brak tym samym podstaw do odebrania jej statusu osoby bezrobotnej. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda podniósł, że z art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia wynika obowiązek osoby bezrobotnej do zgłaszania się we właściwym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie. Celem tej wizyty jest przyjęcie proponowanej przez urząd pracy lub innej formy pomocy oraz inne cele wynikające z ustawy i określone przez urząd pracy. Tym samym osoba bezrobotna potwierdza swoją gotowość do podjęcia pracy. Konsekwencją uchybienia temu obowiązkowi jest możliwość odebrania statusu osoby bezrobotnej. Organ ustalił, że w dniu rejestracji ([...] lutego 2011 r.) skarżąca została prawidłowo powiadomiona o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej, co potwierdziła podpisami złożonymi pod "Oświadczeniem bezrobotnego" zawartym w Karcie rejestracyjnej oraz pod potwierdzeniem odbioru "Informacji" w formie broszurki. W dniu [...] listopada 2011 r. skarżąca zgłosiła się do doradcy zawodowego i wówczas została poinformowana o kolejnym terminie obowiązkowego stawienia się na wizytę u tego doradcy w dniu [...] listopada 2012 r. Otrzymanie informacji skarżąca potwierdziła podpisem w odpowiedniej rubryce dokumentu "Karta usług doradczych". Pomimo udzielonych niezbędnych pouczeń, nie stawiła się na spotkanie oraz nie uzasadniła w terminie 7 dni swojej absencji. Zdaniem Wojewody argument skarżącej, że stawiennictwo na spotkanie z doradcą zawodowym oparte jest na "zasadzie dobrowolności" nie może być uwzględniony, choćby z tego względu, że każda osoba na taką zasadę mogłaby zawsze swobodnie i skutecznie powoływać się, by zachować status osoby bezrobotnej. Zasada dobrowolności w poradnictwie zawodowym prowadzonym przez powiatowe urzędy pracy oznacza zdaniem organu, że osoby bezrobotne powodowane własną inicjatywą, poza propozycjami form pomocy wynikającymi z ustawy i określonymi przez urząd pracy, powinny mieć zawsze możliwość skorzystania z usług poradnictwa zawodowego, jeżeli dobrowolnie i świadomie wybiorą tą formę pomocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu, odwołując się do literalnego brzmienia art. 38 ust. 2 ppkt. 2 ustawy o promocji zatrudnienia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Podstawą rozstrzygnięcia w kontrolowanej sprawie był art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw. W przedmiotowej sprawie nie jest sporne – i jasno wynika ze zgromadzonych akt – że skarżąca nie stawiła się na spotkanie wyznaczone w dniu [...] listopada 2012 r. i w okresie 7 dni od tej daty nie powiadomiła powiatowego urzędu pracy o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Sporna jest natomiast inna istotna kwestia, a mianowicie – czy niestawienie się w powiatowym urzędzie pracy na spotkanie z doradcą zawodowym jest równoznaczne z niestawieniem się powiatowym urzędzie pracy, o którym mowa w wyżej cytowanym art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia, skoro, jak podnosi skarżąca – doradztwo zawodowe odbywa się na zasadzie dobrowolności. Poradnictwo zawodowe jest jedną z usług rynku pracy (art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia) i tak jak wskazała skarżąca, stosownie do art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia jest ono realizowane na zasadzie dobrowolności. Obowiązek bezrobotnego stawienia się w wyznaczonym przez powiatowy urząd pracy terminie wynika natomiast z art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia, zgodnie z którym "bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. W przypadku bezrobotnego będącego dłużnikiem alimentacyjnym, w rozumieniu przepisów o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, wyznaczony termin nie może być dłuższy niż 90 dni." Inaczej zatem niż w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia – cytowany przepis łączy obowiązek stawiennictwa tylko ze spotkaniami o określonym celu tj.: 1. przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub 2. przyjęcia innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub 3. w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Pytanie zatem – czy spotkanie z doradcą zawodowym, a więc spotkanie w ramach poradnictwa zawodowego, wyznaczone przez powiatowy urząd pracy, jest spotkaniem w jednym z ww. celów. Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia powiatowe urzędy pracy wchodzące w skład powiatowej administracji zespolonej wykonują zadania, o których mowa w ust. 1 tegoż artykułu. Zgodnie natomiast z art. 9 ust. 1 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia do zadań samorządu powiatu w zakresie polityki rynku pracy należy udzielanie pomocy bezrobotnym i poszukującym pracy w znalezieniu pracy przez pośrednictwo pracy, poradnictwo zawodowe i informację zawodową oraz pomoc w aktywnym poszukiwaniu pracy. Wynika z tego, iż poradnictwo zawodowe jest jedną z form pomocy bezrobotnym, udzielaną przez powiatowe urzędu pracy. Tym samym stawienie się na wyznaczone w powiatowym urzędzie pracy spotkanie z doradcą zawodowym jest objęte obowiązkiem z art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia. W konsekwencji – nieusprawiedliwione w stosowny sposób i w przewidzianym przez ustawę 7 – dniowym terminie niestawiennictwo na takie spotkanie skutkuje pozbawieniem statusu bezrobotnego, stosownie do art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia. Powyższemu nie sprzeciwia się zasada dobrowolności poradnictwa zawodowego. Należy bowiem zauważyć, iż zasada ta została sformułowana jako zasada odnosząca się do świadczenia jednej z usług rynku pracy, określonych w rozdziale 10 "Usługi rynku pracy" ustawy o promocji zatrudnienia. Usługi te mogą być świadczone nie tylko przez publiczną służbę zatrudnienia, do których zalicza się powiatowe urzędu pracy (art. 9 ust. 2 w rozdziale 4 – "Publiczne służby zatrudnienia" ustawy o promocji zatrudnienia), ale także przez agencje zatrudnienia (art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia). Zasada dobrowolności z art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia odnosi się zatem szerzej do korzystania z pewnego rodzaju usług, świadczonych przez różne podmioty. Przepis art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia dotyczy natomiast obowiązku stawienia się na określone spotkanie w powiatowym urzędzie pracy, w tym na spotkanie z doradcą zawodowym. Podobnie natomiast jak przy przedstawieniu oferty pracy bezrobotnemu odrębną kwestią jest, czy bezrobotny, po stawieniu się na obowiązkowe spotkanie, z porady w zakresie doradztwa zawodowego skorzysta. Ze względu na powyższe, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), Sąd oddalił skargę.