II SA/Bd 290/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mariusz Pawełczak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 2 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi I. na decyzję [...] z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu od zgłoszenia zamiaru przystąpienia do robót budowlanych oddala skargę. 1. Decyzją z dnia 4 października 2024 r. nr 160/2024 Starosta [...] (dalej: "Starosta", "organ I instancji") wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia zamiaru przebudowy pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych C1, C2, C3, C’1 i C’3 na terenie działki nr [...] w miejscowości N. , gmina O., objętego wnioskiem I. Sp. z o.o. z dnia 13 września 2024 r. Uzasadniając powyższą decyzję Starosta wskazał, że działka nr [...] objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów mieszkalnictwa i usług O. – N. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy O. z dnia 16 czerwca 2015 r. Przedmiotowa działka położona jest na obszarze oznaczonym symbolem "B-2MN", który przeznaczony jest na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Jednocześnie zgodnie z § 29 pkt 3 ww. uchwały na terenie tym dopuszcza się budowę wolnostojących garaży o architekturze nawiązującej do budynku mieszkalnego, z ewentualnym wydzieleniem pomieszczeń gospodarczych. Dalej organ I instancji wyjaśnił, że przedmiotowe budynki mieszkalne jednorodzinne posiadają wyodrębnione dwa lokale mieszkalne. Jednocześnie inwestor planuje zamurowanie otworu pomiędzy pomieszczeniem garażu a pomieszczeniem salonu z aneksem kuchennym na parterze w lokalu mieszkalnym nr 1 w ww. budynkach mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych. W ocenie organu doprowadzi to do postania dwóch lokali mieszkalnych i jednego lokalu użytkowego, co niezgodnie jest z ustaleniami miejscowego planu obowiązującego na tym obszarze, ponieważ zgodnie z art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 725 ze zm. – dalej "p.b.") w budynku mieszkalnym jednorodzinnym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30 % powierzchni całkowitej budynku. 2. Na powyższą decyzję I. Sp. z o.o. w B. (dalej: "skarżąca", "spółka") złożyła odwołanie wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania w zakresie wywołanym sprzeciwem. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 1048 – dalej: "u.w.l.") poprzez jego błędne niezastosowanie i wadliwe uznanie, iż na skutek przebudowy budynków w zakresie zamurowania otworu pomiędzy garażem a pomieszczeniem salonu na parterze, dojdzie do powstania 2 lokali mieszkalnych i 1 lokalu użytkowego, w sytuacji gdy garaż nie utraci swojego niesamodzielnego charakteru z uwagi na fakt, iż jako pomieszczenie przynależne będzie stanowić element składowy lokalu na piętrze; - § 3 pkt 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm. – dalej: "rozporządzenie") poprzez jego błędną wykładnię polegającą na błędnym uznaniu, iż wyodrębniony w budynku garaż stanowiący pomieszczenie przynależne należy traktować jako lokal użytkowy, w sytuacji gdy należyta wykładnia rzeczonego przepisu prowadzi do wniosku, iż ustawodawca w rozporządzeniu określił wyłącznie wymagania techniczno-budowlane lokali, ale nie przesądził o ich statusie prawnym, który winien być rozpatrywany w kontekście norm zawartych w u.w.l., w tym przypadku z uwzględnieniem art. 2 ust. 4 u.w.l.; - art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. poprzez jego wadliwe zastosowanie na skutek wniesienia sprzeciwu przez organ w sprawie zgłoszenia zamiaru przebudowy budynków w sytuacji, gdy zmiana wyłącznie w zakresie przynależności pomieszczenia garażowego do danego lokalu nie wpływa na niezgodność przebudowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jak i przepisami prawa z uwagi na utrzymanie statusu braku samodzielności takowego pomieszczenia. 3. Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym Wojewoda Kujawsko-Pomorski (dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy") decyzją z dnia 25 lutego 2025 r., znak: WIn.VII.7840.1.216.2024.AC utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu powyższej decyzji Wojewoda wskazał, że wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z wnioskiem o zbadanie czy roboty budowlane objęte zgłoszeniem z dnia 13 września 2024 r. zostały już zrealizowane. W odpowiedzi PINB wskazał, że w budynkach C1, C’1, C2 i C’2 zamurowano drzwi pomiędzy salonem z aneksem kuchennym a garażem. Budynek C3 nie został udostępniony, natomiast kierownik budowy oświadczył, że również w tym budynku zamurowano drzwi pomiędzy salonem z aneksem kuchennym a garażem. Zgodnie z oświadczeniem kierownika budowy prace te zostały wykonane po uzyskaniu przez inwestora decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z dnia 19 czerwca 2024 r. dotyczącej 17 budynków. W ocenie Wojewody zrealizowanie robót budowlanych, których dotyczyło zgłoszenie naruszyło art. 30 ust. 5 p.b., co z kolei powoduje wystąpienie przesłanki do wniesienia sprzeciwu określonej w art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. Ponadto z uwagi na zrealizowanie inwestycji przed dokonaniem zgłoszenia, zdaniem Wojewody bezprzedmiotowe było odniesienie się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. 4. Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zaskarżając ją w całości i wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła naruszenie: - art 30 ust. 5 p.b. w zw. z art. 29 ust. 4 pkt 1 lit. a p.b. w zw. z art. 3 pkt 7a p.b. poprzez ich błędne zastosowanie na skutek uznania, iż zamurowanie drzwi pomiędzy salonem z aneksem kuchennym a garażem stanowi roboty budowlane objęte zgłoszeniem budowlanym, w sytuacji gdy zgłoszeniem objęta jest zmiana parametrów użytkowych w zakresie garażu, który ma stać się przynależnością i częścią składową lokalu na piętrze zamiast na parterze, a samo zamurowanie otworu drzwiowego nie stanowi ani przebudowy przegród zewnętrznych, ani elementów konstrukcyjnych budynku i nie wpływa na fakt, iż garaż nadal pozostaje częścią lokalu na parterze; - art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. w zw. z art. 30 ust. 5 p.b. poprzez ich wadliwe zastosowanie na skutek uznania przez Wojewodę wniesionego przez organ I instancji sprzeciwu za prawidłowy wobec stwierdzenia naruszenia art. 30 ust. 5 p.b., w sytuacji gdy zgłoszeniem nie są objęte prace opisane przez organ, zaś ewentualne naruszenie ust. 5 powinno być kwalifikowane z art. 30 ust. 6 pkt 4 p.b., co obligowało organ do uchylenia decyzji organu I instancji z uwagi na odmienną podstawę prawną decyzji, która zaistniała jednak po upływie materialnoprawnego terminu do wniesienia sprzeciwu; - art. 15 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez nie odniesienie się przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w ogóle do zarzutów podniesionych w odwołaniu co powoduje, iż uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów stawianych przez przepisy prawa i na jej podstawie nie jest możliwe ustalenie, czy organ w prawidłowy sposób przeprowadził postępowanie odwoławcze, albowiem wywód organu ograniczył się wyłącznie do stwierdzenia, iż decyzja jest prawidłowa, choć z innych przyczyn stwierdzonych przez organ odwoławczy; - art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez nieprawidłowe utrzymanie decyzji w mocy w sytuacji, gdy zmiana podstawy faktycznej i prawnej decyzji obliguje organ do uchylenia nieprawidłowej decyzji i w konsekwencji umorzenia postępowania w zakresie wywołanym sprzeciwem; - art. 139 k.p.a. poprzez naruszenie zakazu reformationis in peius i wydanie decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, wobec przyjęcia odmiennych okoliczności faktycznych i prawnych, które nie miały miejsca w chwili wniesienia sprzeciwu przez organ I instancji; - art. 8 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 7a § 1 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób nie wzbudzający zaufania obywatela do administracji publicznej i odstąpienia od utrwalonej praktyki rozstrzygania w spraw, w tym nieuwzględnienia słusznego interesu skarżącej oraz nierozstrzygnięcia wątpliwości prawnych na korzyść strony poprzez nieuwzględnienie przez organ odwoławczy charakteru zmiany, która ma obejmować wyłącznie formalnoprawną zmianę przynależności pomieszczenia garażowego do danego lokalu. Uzasadniając skargę powołano stosowną argumentację wspierającą podniesione zarzuty. 5. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: 6. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2024 r., poz. 1367) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 ustawy p.p.s.a.). Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że nie została ona wydana z naruszeniem prawa dającym podstawę do jej uchylenia. 7. W niniejszej sprawie kontroli sądu poddana została kwestia zgłoszenia przez Starostę (organ administracji architektoniczno–budowlanej) sprzeciwu wobec zamiaru przebudowy pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych C1, C2, C3, C’1 i C’3 na terenie działki nr [...] w miejscowości N. gmina O., objętego wnioskiem I. Sp. z o.o. w B. z dnia 13 września 2024 r. Materialnoprawną podstawę orzekania w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 28 ust. 1 p.b., roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Przepis art. 29 p.b. wymienia przypadki, w których pozwolenie na budowę nie jest wymagane, a przepis art. 30 p.b. określa, kiedy wymagane jest dokonanie zgłoszenia zamiaru wykonywania robót budowlanych właściwemu organowi. Zgodnie z art. 29 ust. 3 pkt 1 lit. a p.b. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, wykonywanie robót budowlanych polegających na przebudowie przegród zewnętrznych oraz elementów konstrukcyjnych budynków mieszkalnych jednorodzinnych, o ile nie prowadzi ona do zwiększenia obszaru oddziaływania obiektu poza działkę, na której budynek jest usytuowany. Natomiast w myśl przepisu art. 30 ust. 5 u.p.b. zgłoszenia zamiaru wykonywania robót budowlanych należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w tym terminie. Za dzień wniesienia sprzeciwu uznaje się dzień nadania decyzji w placówce pocztowej operatora pocztowego, o którym mowa w art. 3 pkt 12 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, albo w przypadku doręczenia na adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, dzień wystawienia dowodu wysłania, o którym mowa w art. 40 tej ustawy, albo w przypadku skorzystania z publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 tej ustawy, dzień odebrania dokumentu elektronicznego przez operatora wyznaczonego (art. 30 ust. 6a p.b.). Zgodnie zaś z treścią art. 30 ust. 6 p.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli: 1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę; 2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy; 3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje; 4) roboty budowlane zostały rozpoczęte z naruszeniem ust. 5. Przepis art. 30 ust. 6 p.b. przewiduje zatem obowiązek wniesienia sprzeciwu w ściśle określonych sytuacjach. Ustawowe określenie "wnosi sprzeciw" oznacza bowiem, że rozstrzygnięcie w tym zakresie nie jest pozostawione uznaniu organu, lecz jest on zobligowany do wniesienia sprzeciwu w sytuacji, gdy wystąpi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w art. 30 ust. 6 p.b. 8. Przenosząc powyższe ogólne uwagi na grunt niniejszej sprawy w pierwszej kolejności wskazania wymaga, że z niespornych ustaleń wynika, iż zamiar wykonania robót budowlanych polegających na przebudowie pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych C1, C2, C3, C’1 i C’3 na terenie działki nr [...] w miejscowości N. gmina O. został zgłoszony przez spółkę w dniu 13 września 2024 r. (data wpływu zgłoszenia do organu). Po drugie decyzja Starosty wnosząca sprzeciw do ww. zgłoszenia została nadana w placówce pocztowej operatora w dniu 4 października 2024 r. Skarżąca nie kwestionuje tych ustaleń, jak również nie neguje tego, że pomimo wniesienia przez Starostę sprzeciwu, roboty budowlane objęte zgłoszeniem zostały zrealizowane, co nastąpić miało – zgodnie z oświadczeniem kierownika niniejszej budowy – po uzyskaniu przez inwestora decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z dnia 19 czerwca 2024 r. W kontekście przytoczonych zdarzeń i terminów, w których miały one miejsce wskazania wymaga, że bieg 21-dniowego terminu na wniesienie przez organ sprzeciwu rozpoczyna się w dniu wpływu zgłoszenia do organu. Wynika to z treści art. 30 ust. 5 p.b., w którym wniesienie sprzeciwu ustawodawca powiązał wyraźnie z niezakończeniem biegu terminu 21 dni "od dnia doręczenia" zgłoszenia. Dopuszczalność skorzystania przez organ z kompetencji do wniesienia sprzeciwu, którą ogranicza wskazany termin 21 dni biegnący od dnia doręczenia zgłoszenia jest z kolei wyznaczany poprzez określenie nie tyle daty, w której zgłaszającemu sprzeciw został doręczony, ile poprzez stwierdzenie, czy w ww. terminie organ nadał decyzję w placówce pocztowej operatora wyznaczonego, o czym stanowi art. 30 ust. 6a p.b. Zdarzenia, z którymi ustawodawca wiąże ocenę skuteczności wniesienia sprzeciwu mają ustalone znaczenie prawne i w kontrolowanej sprawie należy uznać, iż Starosta, nadając sprzeciw w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w dniu 4 października 2024 r. wniósł sprzeciw w przewidzianym terminie, co też nie jest nie przedmiotem sporu w niniejszym postępowaniu. Przechodząc dalej wyjaśnienia również wymaga, że z treści powołanego wcześniej art. 35 ust. 5 p.b. w sposób niebudzący wątpliwości wynika również, że do wykonywania robót budowlanych inwestor może przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w terminie 21 dni od dnia doręczenia mu zgłoszenia zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych. Tym samym, dopóki nie upłynie wskazany termin organ ma kompetencje do wydania decyzji administracyjnej w sprawie sprzeciwu. Z kolei wniesienie sprzeciwu oznacza brak zgody organu administracji architektoniczno-budowlanej na przystąpienie przez inwestora do realizacji zamierzonej działalności budowlanej. Tymczasem, jak ustalił bezspornie organ odwoławczy roboty budowlane, polegające na przebudowie pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych C1, C2, C3, C’1 i C’3 na terenie działki nr [...] w miejscowości N. gmina O., poprzez zamurowanie drzwi pomiędzy salonem z aneksem kuchennym a garażem, zostały już przez inwestora zrealizowane. Wiedzę o powyższym fakcie Starosta uzyskał w wyniku przeprowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w dniu 24 lutego 2025 r. kontroli ww. nieruchomości (zob. protokół kontroli PINB w B. z dnia 24 lutego 2025 r. w aktach administracyjnych sprawy). Ponadto zgodnie z oświadczeniem kierownika budowy prace te zostały wykonane po uzyskaniu przez inwestora decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z dnia 19 czerwca 2024 r. Skoro więc inwestor dokonał zgłoszenia robót budowlanych, jednak rozpoczął je przed upływem 21-dniowego terminu przysługującemu Staroście do wniesienia sprzeciwu, zastosować należało w tej sprawie art. 30 ust. 6 pkt 4 p.b., mając przy tym na uwadze, że w sposób niesporny naruszono art. 30 ust. 5 p.b. Wprawdzie w uzasadnieniu decyzji Wojewoda powołał art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b., co też podnosi skarżąca w zarzutach skargi, to jednak mając na uwadze, że istniała podstawa do wniesienia sprzeciwu z uwagi na naruszenie art. 30 ust. 5 p.b., na co również powołał się w uzasadnieniu decyzji Wojewoda uznać należało, że wskazane uchybienie pozostawało bez wpływu na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. W stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy co warto podkreślić, nie ma znaczenia kwestia zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, skoro bezspornie roboty budowlane zostały rozpoczęte z naruszeniem art. 30 ust. 5 p.b., co obligowało Starostę do wniesienia sprzeciwu, stosownie do art. 30 ust. 6 pkt 4 p.b. Wojewoda miałby obowiązek dokonania oceny tej kwestii, gdyby zgłoszenie skarżącej nie naruszało art. 30 ust. 5 p.b. Końcowo w kontekście podniesionych zarzutów wyjaśnienia wymaga, że skoro Starosta wniósł sprzeciw z zachowaniem terminu, co determinowało uznanie, że skarżący nie był upoważniony do rozpoczęcia zgłoszonych robót budowlanych, a skoro je zrealizował to organ odwoławczy po procesowym potwierdzeniu tejże okoliczności zobowiązany był utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji i nie miał obowiązku odnoszenia się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu. Z uwagi na treść skargi, należy podkreślić, że również Sąd nie jest zobowiązany do ustosunkowania się do wszystkich zarzutów w niej podniesionych, a tylko do tych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, co też uczynił. 9. Odnosząc się do wniosku spółki o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów wskazanych w skardze podkreślić należy, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W świetle ww. przepisu przed sądem administracyjnym dopuszczalne jest prowadzenie dowodów wyłącznie z dokumentów i to w ograniczonym zakresie oraz w szczególnych warunkach, a jego celem jest wyjaśnienie istotnych wątpliwości co do zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Istota uzupełniającego postępowania dowodowego polega więc na jego przeprowadzeniu w sytuacji, gdy brak dowodu z dokumentu uniemożliwia lub znacznie utrudnia ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Nadto, dopuszczenie dowodu przez sąd jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu (por. wyroki NSA z 23 lutego 2022 r., sygn. akt III OSK 1054/21 oraz z 14 kwietnia 2023 r., sygn. akt III OSK 2846/21). W niniejszej sprawie Sąd oddalił wnioski dowodowe spółki, gdyż dotychczas zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na przeprowadzenie pełnej oceny legalności zaskarżonej decyzji. 10. Z tych też powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę jako bezzasadną oddalił. J. Janiszewska-Ziołek J. Bortkiewicz M. Pawełczak