II SA/Bd 293/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: sędzia WSA Leszek Kleczkowski sędzia WSA Mariusz Pawełczak (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kloska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2025 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. 1. Decyzją z dnia 30 grudnia 2024 r., znak: KIO.6733.6.70.2024 Burmistrz P. (dalej: "organ I instancji", "Burmistrz") ustalił dla P. W. (dalej: "inwestor", "spółka") lokalizację inwestycji celu publicznego dla zmiany zagospodarowania terenu polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na terenie działki nr [...] obręb [...], m. P.. 2. Na powyższą decyzję W. P. (dalej: "skarżąca", "Wspólnota") wniosła odwołanie żądając odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla wnioskowanego przedsięwzięcia. Zdaniem skarżącej w niniejszym postępowaniu należało określić sposób oddziaływania inwestycji poprzez przedstawienie danych potwierdzających, że obszar oddziaływania obiektu nie wykracza poza teren inwestycji, a także należało określić sposób oddziaływania inwestycji w przypadku wykroczenia poza teren inwestycji, tj. czy nie wpływa negatywnie na zdrowie i bezpieczeństwo ludzi oraz zwierząt. W ocenie skarżącej zastosowanie technologii anten 5G stanowi zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi oraz zwierząt, a montaż takich anten bazowych bez przeprowadzonych badań określających ich oddziaływanie na bezpośrednie sąsiedztwo wypełnia znamiona szeregu przestępstw. Skarżąca wniosła o powołanie biegłych posiadających specjalistyczną wiedzę z dziedziny telekomunikacji oraz ochrony środowiska w celu zbadania wpływu inwestycji na środowisko i stwierdzenia, czy złożona przez inwestora dokumentacja spełnia wymogi prawa. Ponadto skarżąca wniosła o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej w celu uzgodnienia interesów stron. [...]. Decyzją z dnia 27 lutego 2025 r., znak: KO.4212.36.2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy") utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy w pierwszej kolejności wyjaśnił, że planowana inwestycja w postaci budowy stacji bazowej telefonii komórkowej służy realizacji celu publicznego w myśl przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm. – dalej "u.p.z.p."). Następnie Kolegium wskazało, że wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego złożony przez inwestora czyni zadość wszystkim wymaganiom wynikającym z art. 52 ust. 2 u.p.z.p. Dalej organ odwoławczy wskazał, że spełnione zostały warunki wydania przedmiotowej decyzji zgodnie z art. 61 ust. 1 i 3 u.p.z.p., zaś projekt decyzji, sporządzony przez osobę uprawnioną zgodnie z art. 50 ust. 4 u.p.z.p., uwzględnił wszystkie niezbędne elementy przewidziane w art. 54 u.p.z.p. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że brak zgody innych niż inwestor stron postępowania na realizację planowanego przedsięwzięcia jest pozbawiony znaczenia prawnego na wstępnym etapie procesu inwestycyjnego, jakim jest ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest jednak decyzją uznaniową i wnioskujący może ją otrzymać, jeśli jest zgodna ze stosownymi przepisami. Nie można jednak uzależnić wydania ww. decyzji od zobowiązania wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych przepisami prawa świadczeń, warunków, czy dodatkowych ekspertyz lub badań. W ocenie Kolegium obawy stron sprzeciwiających się inwestycji mają związek głównie z negatywnym oddziaływaniem stacji telefonii komórkowej na zdrowie ludzi. Organ odwoławczy wskazał, że inwestor przedłożył wraz z wnioskiem dokument zawierający obliczenia przewidywanego rozkładu pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych od dopuszczalnych, z którego wynika, że obszary pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych od dopuszczalnych występować będą w miejscach niedostępnych dla ludności, a obszar oddziaływania przekraczającego dopuszczalne normy nie będzie wykraczał poza granice działki, na której ma być posadowiona stacja bazowa. Inwestycja uzyskała także wymagane uzgodnienia organów wyspecjalizowanych. 4. Na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca, reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na błędnym zastosowaniu tego przepisu, tj. utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji pomimo braku podstaw do takiego rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy decyzja ta powinna być uchylona w związku z uchybieniami dotyczącymi naruszenia w decyzji organu I instancji m.in. wskazanych niżej przepisów prawa: - art. 54 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.z.p. poprzez nie zawarcie w decyzji szczegółowych ustaleń na temat wpływu planowanej inwestycji, w tym promieniowania elektromagnetycznego na zdrowie i bezpieczeństwo ludzi; - art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p. poprzez niezamieszczenie w decyzji analizy, o której mowa w tym przepisie, w zakresie wpływu planowanej inwestycji, w tym promieniowania elektromagnetycznego na zdrowie i bezpieczeństwo ludzi; - art. 107 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm. – dalej: "k.p.a.") poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do kwestii wpływu planowanej inwestycji, w tym promieniowania elektromagnetycznego na zdrowie i bezpieczeństwo ludzi; - art. 7, art. 75, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 i art. 84 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez organ I instancji wyczerpującego postępowania dowodowego na temat wpływu planowanej inwestycji na zdrowie i bezpieczeństwo ludzi, co skutkowało brakiem wszechstronnego rozpatrzenia sprawy oraz naruszeniem zasady prawdy obiektywnej - art. 75 § 1, art. 78 § 1 i art. 84 § 1 k.p.a. poprzez niedopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność wpływu planowanej inwestycji na zdrowie i bezpieczeństwo ludzi. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7, art. 75, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 i art. 84 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez organ II instancji postępowania dowodowego na temat wpływu planowanej inwestycji na zdrowie i bezpieczeństwo ludzi, w tym niedopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność wpływu planowanej inwestycji na zdrowie i bezpieczeństwo ludzi, co skutkowało brakiem wszechstronnego rozpatrzenia sprawy oraz naruszeniem zasady prawdy obiektywnej. Skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 8 k.p.a. i zasady zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez nieuwzględnienie interesu skarżących oraz pominięcie istotnych argumentów podnoszonych przez stronę skarżącą w zakresie zagrożeń wynikających z realizacji inwestycji. W uzasadnieniu skargi powołano stosowną argumentację wspierającą podniesione zarzuty. 5. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. 6. W piśmie procesowym z dnia 26 listopada 2025 r. uczestnik postępowania – Stowarzyszenie wniosło o stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji zarzucając im rażące naruszenie: - art. 54 ust. 1 pkt 2 lit. b i d u.p.z.p. w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c u.p.z.p. w zw. z art: 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak określenia szczegółowych parametrów anteny radioliniowej, w szczególności prawidłowej wartości mocy EIRP anten sektorowych (podano zaniżone wartości), mocy EIRP anteny radioliniowej, współczynników PAPR obu rodzajów anten, ich zysków antenowych, całkowitych tłumień w torach antenowym, a także częstotliwości, typu i producenta anteny radioliniowej, mocy wyjściowych i wejściowych nadajników RRU, a parametry które decydują o wpływie promieniowania na środowisko najbardziej podstawowych parametrów, lecz tylko niewielki i w dodatku niepełny ich fragment, a jest to wymagane jako określenie szczegółowych warunków w celu ochrony zdrowia, środowiska i interesów osób trzecich, a ponadto ma to bardzo rozległe i poważne skutki prawne oraz społeczne; na dodatek Organ w ogóle nie przeanalizował prawidłowości i kompletności podanych przez inwestora parametrów inwestycji; - art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c u.p.z.p. poprzez niepodanie parametrów anteny radioliniowej, urządzeń RRU, zasilających i sterujących oraz poprzez podanie wielokrotnie zaniżonych mocy EIRP anten sektorowych. W uzasadnieniu pisma uczestnik powołał stosowną argumentację wspierającą podniesione zarzuty, powołując liczne orzecznictwo sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: 7. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego. 8. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy u.p.z.p. Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do art. 4 ust. 2 u.p.z.p., w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (pkt 1), zaś sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy (pkt 2). Powyższe koresponduje z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. w świetle którego inwestycja celu publicznego lokalizowana jest na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W odniesieniu do inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym i gminnym decyzję wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta (art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.). Właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji (art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.z.p.). Decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1 u.p.z.p., wydaje się po dokonaniu niezbędnych uzgodnień, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Natomiast zgodnie z art. 53 ust. 5 u.p.z.p. uzgodnień, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p., dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Ustalenie lokalizacji takiej inwestycji, w myśl art. 52 ust. 1 u.p.z.p., następuje na wniosek inwestora. Zgodnie z art. 54 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. 9 Okolicznością bezsporną jest, że dla terenu, na którym inwestor planuje realizację stacji bazowej telefonii komórkowej nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Nie ulega również wątpliwości, że sporna inwestycja jest inwestycją celu publicznego, co wynika z art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U. 2024 r., poz. 1145 ze zm. - dalej: "u.g.n.") w zw. z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Za cel publiczny uznaje się bowiem - zgodnie z art. 6 pkt 1 u.g.n. - m.in. wykonywanie obiektów i urządzeń "łączności publicznej", przez którą z kolei należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego - art. 4 pkt 18 u.g.n. Kwestia ta nie jest zresztą sporna w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w niniejszym postępowaniu. Podkreślenia wymaga, że planowane przedsięwzięcie nie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, bowiem tego rodzaju inwestycja nie należy już do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organy prawidłowo ustaliły, że inwestycja nie kwalifikuje się do żadnej z kategorii przedsięwzięć mogących znacząco (tj. zawsze bądź potencjalnie) oddziaływać na środowisko, o których mowa w rozporządzeniu z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm.). Wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego wpłynął już po zmianie stanu prawnego polegającej na uchyleniu – z dniem 4 czerwca 2022 r. – § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia. Obecnie instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne, nie są zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, bowiem wskazane wyżej rozporządzenie w ogóle ich nie wymienia (zob. wyrok z 20 czerwca 2024 r., sygn. II SA/Wr 162/24 oraz np. wyrok NSA z 9 października 2024 r., II OSK 2807/21). W stosunku do inwestycji stanowiących stacje bazowe telefonii komórkowej, organ powinien jednak ustalać wszystkie aspekty zamierzenia inwestycyjnego, które wiążą się z wpływem na środowisko i zdrowie ludzi, w szczególności takie jak: ilość anten, ich moc, częstotliwość, umiejscowienie, ukierunkowanie każdej anteny, tj. jej azymut i nachylenie (tilt). Organ powinien ustalić przy tym, czy oddziaływanie zamierzenia inwestycyjnego obejmie miejsca dostępne dla ludności, o których stanowi art. 124 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tj. Dz.U. z 2025 r. poz. 647). Trzeba jednak zauważyć, że zgodnie z ostatnio przywołanym przepisem, przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Inwestor do wniosku inicjującego postępowanie w sprawie dołączył opracowanie zatytułowane "Dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko oraz prezentacja obszaru ponadnormatywnego oddziaływania". Przedstawiono w nim w formie graficznej przewidywane obszary pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych od dopuszczalnych na azymutach 20, 140 i 260 stopni dla pochylenia minimalnego i maksymalnego. Oddziaływanie to ma miejsce maksymalnie w odległości 18,1 m od wieży, na wysokości ponad 18 m. Tym samym obszary pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych będą występować wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludności. Wreszcie, zgodnie z art. 122a ust. 1 i 2 ustawy Prawo ochrony środowiska prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne, które są stacjami elektroenergetycznymi lub napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi o napięciu znamionowym nie niższym niż 110 kV, lub instalacjami radiokomunikacyjnymi, radionawigacyjnymi lub radiolokacyjnymi, emitującymi pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 15 W, emitującymi pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 do 300 GHz, są obowiązani do wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku m.in. bezpośrednio przed rozpoczęciem użytkowania instalacji lub urządzenia, a wyniki pomiarów przekazuje się w postaci elektronicznej wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska i państwowemu wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu w terminie 30 dni od dnia wykonania pomiarów. Dodatkowo, zgodnie z art. 123 ust. 1 i 2 ww. ustawy oceny poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku i obserwacji zmian dokonuje się w ramach państwowego monitoringu środowiska, Główny Inspektor Ochrony Środowiska prowadzi okresowe badania poziomów pól elekromagnetycznych w środowisku. Co istotne, decyzja organu I instancji wbrew stanowisku wyrażonemu przez uczestnika postępowania zawiera wszystkie obligatoryjne elementy wymagane przepisami prawa i w sposób szczegółowy określa oznaczenie poszczególnych anten, ich typ, azymut, wysokość zawieszenia, maksymalną moc wyjściową, pasmo, pochylenie wiązki (tilt) i mocy EIRP dla poszczególnych pasm. Na kopii mapy zasadniczej przedstawiono granice terenu objętego wnioskiem i nieprzekraczalną linię zabudowy. W kontekście zarzutów uczestnika dotyczących choćby zaniżenia wartości mocy EIRP anten sektorowych wskazania wymaga, że jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 2507/19 w przypadku stacji bazowej telefonii komórkowej nie ma podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie niż wskazanym przez inwestora w karcie przedsięwzięcia czy dokumentacji projektowej. Podane przez inwestora parametry, m.in. układ i nachylenie do gruntu anten, są wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji. Ponadto kwestię zgodności z innymi przepisami odrębnymi rozwiązują także niezbędne uzgodnienia, do których ustawodawca odsyła w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. W niniejszej sprawie projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji został pozytywnie uzgodniony z: - Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych; - Starostą Inowrocławskim w zakresie ochrony gruntów rolnych; - Zarządem Zlewni w I. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w zakresie melioracji wodnych; - Zarządem Dróg Powiatowych w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego; - Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego w zakresie ochrony lotnisk przed działaniami i zdarzeniami, które mogą powodować niedopuszczalne zagrożenia dla ruchu statków powietrznych korzystających z lotniska. Jednocześnie Burmistrz jako zarządca drogi gminnej stwierdził, że realizacja zamierzonej inwestycji nie wpłynie negatywnie na bezpieczeństwo ruchu drogowego, w tym również pieszego. Wymienione organy w zakresie swoich kompetencji i właściwości analizują przepisy należące do ich zakresu działania i oceniają ewentualną sprzeczność z tymi przepisami zamierzonej inwestycji. W niniejszej sprawie takiej sprzeczności nie stwierdzono. 10. Tym samym w ocenie Sądu organy dokonały wszelkich niezbędnych ustaleń, jeśli chodzi o oddziaływanie inwestycji, jakie są wymagane na etapie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W ramach analizy, o której mowa w art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.z.p. organ dokonał sprawdzenia uwarunkowań dotyczących terenu objętego planowaną inwestycją. Decyzja organu I instancji zawiera także wszystkie wymagane prawem elementy, w tym – jak wspomniano – dokładny opis planowanej inwestycji wraz z charakterystyką anten mających wchodzić w jej skład. Co istotne, jak zwrócił uwagę organ odwoławczy, zgodnie z art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Oznacza to, że organ nie działa w warunkach uznania administracyjnego, lecz jest związany w tym znaczeniu, że jeżeli badając planowaną inwestycję w zaproponowanym przez inwestora kształcie stwierdzi zgodność tego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi, to jest zobowiązany ustalić lokalizację inwestycji celu publicznego zgodnie z żądaniem inwestora. Wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest więc wyłącznie zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W szczególności także sprzeciw mieszkańców, że inwestycja godzi w interes publiczny i nie znajduje społecznej akceptacji, nie może stanowić samoistnej podstawy do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego (por. m.in. wyrok WSA w Rzeszowie z 22 marca 2021r., sygn. II SA/Rz 1251/20). Wydanie takiej decyzji nie jest także uzależnione od zgody właścicieli działek sąsiednich. A zatem okoliczność ta nie może również stanowić negatywnej przesłanki do wydania decyzji w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego. W świetle przytoczonych uregulowań nie można również uznać, że planowana stacja bazowa telefonii komórkowej stanowi co do zasady zagrożenie dla środowiska oraz zdrowia ludzi. Z tych też względów brak jest podstaw do podzielenia zarzutów skargi co do tego, że ustalenie tego rodzaju okoliczności wymagało przeprowadzenia w sprawie dowodu z opinii biegłego. Do zbadania zgodności projektu inwestycji z obowiązującymi przepisami prawa nie jest potrzebny biegły, albowiem są to czynności z zakresu stosowania prawa. Organ I instancji w oparciu o przedstawione przez inwestora dokumenty wypowiedział się w kwestiach szczegółowych dotyczących kwalifikacji inwestycji pod względem oddziaływania na środowisko oraz emisji pola elektromagnetycznego uznając, że w tym zakresie odziaływanie inwestycji ograniczy się do terenu nieruchomości objętej wnioskiem, przy czym odziaływanie wystąpi w otoczeniu anten, w wolnej przestrzeni, na znacznej wysokości i w miejscach niedostępnych dla ludności. W konsekwencji uznać należy, że organy zebrały i rozpatrzyły cały niezbędny i wymagany przepisami prawa materiał dowodowy, który został poddany należytej ocenie organów obu instancji, o czym świadczą przekonujące uzasadnienia zapadłych w sprawie rozstrzygnięć. Wobec powyższego jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw uznać należy zarzuty naruszenia art. 7, art. 8, art. 75, art. 77, art. 78, art. 80 i art. 84 k.p.a. 11. Skoro zatem podniesione przez skarżącą i uczestnika postępowania nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a. L. Kleczkowski J. Bortkiewicz M. Pawełczak