II SA/Bd 294/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Zakładu Produkcyjno-Handlowego [...] sp. z o.o. w P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Zakładu Produkcyjno-Handlowego [...] sp. z o.o. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na regularne wykonywanie przewozu osób w krajowym transporcie drogowym postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Zakład Produkcyjno-Handlowy [...] sp. z o.o. w [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na regularne wykonywanie przewozu osób w krajowym transporcie drogowym. We wniesionej skardze Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyjaśniając, że podstawową działalnością skarżącej jest prowadzenie przewozów osób w ramach cofanego zezwolenia. Nadto Spółka podkreśliła, że przewozy realizowane przez skarżącą cieszą się sporym zainteresowaniem i zaufaniem klientów. Dlatego też, ewentualna negatywna decyzja w omawianym zakresie będzie miła niepowetowane i negatywne skutki zarówno dla skarżącego jak i rzeszy jego pasażerów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a"), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Niemniej, jak stanowi przepis art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W świetle powołanego wyżej przepisu cyt. ustawy wynika, iż wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej, w którym uprawdopodobni ona istnienie przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie ulega przy tym wątpliwości, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Jeśli chodzi o przesłankę wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności polegającą na niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody w wyniku wykonania owego aktu lub czynności, wskazać należy, iż o wspomnianym niebezpieczeństwie można mówić, jeżeli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu lub spornej czynności organu administracji są większe, niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem tego rodzaju aktu lub czynności. W konsekwencji, oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Z kolei, jeśli chodzi o przesłankę polegającą na obawie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, należy uznać, że rozważając ową przesłankę, Sąd obowiązany jest uwzględnić specyfikę spornego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Przyjmuje się, że trudne do odwrócenia skutki są to skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe, spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt I GZ 211/13). Niewątpliwie, przesłanki wskazane w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich, realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Zauważyć należy przy tym, iż owe skutki mają mieć - w ocenie wnioskującego - znaczenie niejako potencjalne. Jednocześnie, zdaniem Sądu, warto zwrócić uwagę, że skoro sąd administracyjny orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to konsekwencją tego jest przyjęcie zasady, iż wyłącznie na wnioskodawcy spoczywa obowiązek stosownego uzasadnienia wniosku tak, aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Nie ulega wątpliwości, że dla wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony wnioskującej, oparte wyłącznie na hipotetycznych przypuszczeniach. Zdaniem Sądu, uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, które pozwolą wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Uznać należy w konsekwencji, iż brak stosownego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę przez Sąd. Należy ponadto uznać, że skoro po stronie skarżącej leży obowiązek wykazania istnienia przesłanek, które uzasadniają wstrzymanie wykonania spornej decyzji lub czynności organu administracji, to sąd administracyjny nie bada z urzędu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa zatem wyłącznie na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednocześnie, należy stwierdzić, iż rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd ma jedynie obowiązek wziąć pod uwagę całość materiału zgormadzonego w sprawie, który może posłużyć się do weryfikacji twierdzeń zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na względzie powyższe, zauważyć należy, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja dotycząca cofnięcia skarżącemu zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym, w ramach linii regularnej relacji [...]. Z wniosku skarżącego wynika, że w samym wydaniu decyzji, której konsekwencją jest cofnięcie zezwolenia, skarżący upatrywał niebezpieczeństwa spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zdaniem Sądu, cofnięcie wspomnianej licencji rzeczywiście może doprowadzić do zaistnienia wskazanych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek. Po pierwsze, należy zauważyć, że konsekwencją cofnięcia zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób będzie zaprzestanie prowadzenia tej działalności, co z kolei prowadzić będzie do zwolnienia pracowników. Powyższy skutek może być trudny do odwrócenia, ponieważ dotychczas zatrudnieni pracownicy, co jest wysoce prawdopodobne, mogą znaleźć nowe miejsce zatrudnienia, co z kolei utrudni ewentualne ponowne uruchomienie linii transportowej przewozu osób. Po drugie, również trudne do odwrócenia, mogą być konsekwencje w postaci utraty klientów. Zakończenie lub czasowa przerwa w prowadzeniu działalności może spowodować spadek zaufania klientów i odwrócenie się od korzystania z usług tego przewoźnika (zwłaszcza ze względu na istniejącą na rynku przewozów dużą konkurencję), nawet po ponownym podjęciu działalności. W tej sytuacji, Sąd stwierdził, że z okoliczności sprawy, jak i wniosku strony skarżącej - mimo dość ogólnego uzasadnienia owego wniosku - wynika, że zostało uprawdopodobnione wystąpienie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w sytuacji, gdy wykonana zostanie zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, co stanowi wystarczającą przesłankę do zastosowania wnioskowanej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowym. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy - działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji postanowienia.