II SA/Bd 296/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie wydania prawa jazdy postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej ze Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) kwotę 200 (dwieście) złotych, tytułem wpisu uiszczonego od skargi. S. R. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie wydania prawa jazdy. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 19 marca 2014 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie w terminie 7 dni podpisanego jej odpisu lub podpisanie skargi oraz uiszczenie wpisu od skargi w kwocie 200 zł, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie skarżący w zakreślonym terminie dokonał uiszczenia wpisu od skargi, jednak nie uzupełnił braku formalnego polegającego na nadesłaniu w terminie 7 dni podpisanego jej odpisu lub podpisaniu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: P.p.s.a.) odrzuceniu podlega skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie. Brak odpisów skargi stanowi brak formalny. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zostało skutecznie doręczone w dniu 8 kwietnia 2014 r., lecz pomimo upływu siedmiodniowego terminu uiszczony został jedynie wpis od skargi, natomiast nie uzupełniony pozostał brak formalny polegający na nadesłaniu w terminie 7 dni podpisanego jej odpisu lub podpisaniu skargi. Zwrócić także należy uwagę, że w myśl przepisu art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie przepisu art. 58 §1 pkt 3 oraz art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.