II SA/Bd 3/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Tyliński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędzia WSA Anna Klotz Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2016 r. sprawy ze skargi E.L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia nieruchomości oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] lutego 2015 r. E. S.A. (zwana dalej "Spółką") wystąpiła do Starosty [...] o wydanie na podstawie art. 124b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 782 - zwana dalej "u.g.n."), decyzji zobowiązującej E. L. (zwaną dalej "skarżącą") właścicielkę nieruchomości oznaczoną w ewidencji gruntów jako działkę numer [...], położoną w obrębie C. , gmina K., zapisaną w księdze wieczystej numer [...], do jej udostępnienia na rzecz Spółki, w celu wykonania czynności związanych z remontem linii elektroenergetycznej 110 kV relacji GPZ [...] Wschód – GPZ L.. Starosta W. decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., znak: [...] zobowiązał skarżącą - właściciela ww. nieruchomości do jej udostępnienia na rzecz Spółki w celu wykonania czynności związanych z remontem linii elektroenergetycznej 110 kV relacji GPZ [...] Wschód – GPZ L., polegających na regulacji zwisów oraz wymianie izolacji (pkt 1), określając, iż udostępnienie przedmiotowych nieruchomości następuje na czas dwóch dni, po uprzednim powiadomieniu właściciela przez Spółkę na 14 dni przed planowanym terminem rozpoczęcia prac remontowych (pkt 2) i wskazując, że udostępnieniu podlega obszar o powierzchni 193,5 m2, zgodnie z załącznikiem mapowym dołączonym do wniosku (pkt 3). Ponadto Starosta zobowiązał inwestora do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po zakończeniu robót inwestycyjnych (pkt 4). Od powyższej decyzji odwołanie złożyła skarżąca wnosząc o jej zmianę ewentualnie, o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Ponadto skarżąca wniosła o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego tj. dowodów z pisma wnioskodawcy z dnia 9 grudnia 2014 r. na okoliczność wykazania, iż przewidywana ewentualna powierzchnia zajęcia wynosi 624,9 m2, a także że rokowania nie zostały przeprowadzone z uwzględnieniem elementu odszkodowania za udostępnienie oraz dowodów z oględzin nieruchomości, pomiarów linii i szerokości potencjalnego zajęcia, a także ekspertyzy biegłego na okoliczność ustalenia zakresu potencjalnych prac określonych we wniosku, ich potencjalnego wpływu na obszar zajęcia oraz konieczności ich wykonywania w chwili składania wniosku oraz wydania decyzji będącej przedmiotem zaskarżenia. Decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nie przeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego na okoliczność ustalenia rzeczywistego obszaru zajęcia nieruchomości, a także art. 77 § 4 poprzez niezakomunikowanie stronie jakie fakty organ uznał za udowodnione i jakie znane były organowi z urzędu oraz art. 80 k.p.a. poprzez oparcie się na materiale dowodowym przedstawionym wyłącznie przez wnioskodawcę i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie w treści decyzji przesłanek jakimi kierował się organ uznając za wiarygodne wyjaśnienia wnioskodawcy. Wojewoda K. - P. decyzją z dnia [...] października 2015 r., Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że Spółka jest podmiotem właściwym do wykonania czynności remontowych, związanych z remontem linii elektroenergetycznej 110 kV relacji GPZ [...] Wschód - GPZ L. od. st. 264 do GPZ L., polegających na regulacji zwisów i wymianie izolatorów, opierając się w tym zakresie na dowodach przedstawionych przez wnioskodawcę w postaci kopi z paszportu dla linii napowietrznej wysokiego napięcia 110 kV [...] Wschód - L. oraz wykaz środków trwałych. W ocenie Wojewody, nie może budzić wątpliwości konieczność wykonania przedmiotowych zabiegów konserwacyjnych, ponieważ inwestor wskazał we wniosku, iż przedmiotowa linia wybudowana została w 1979 r. i od tego czasu jest nieprzerwanie eksploatowana przez Spółkę oraz jej poprzedników prawnych, co za tym idzie w obecnej chwili jej stan techniczny wskazuje na przeprowadzenie remontu linii w celu zapewnienia dalszego bezpiecznego i niezakłóconego jej funkcjonowania. Następnie Wojewoda podał, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, iż przed zobowiązaniem właściciela nieruchomości do jej udostępnienia były prowadzone rokowania pomiędzy właścicielami nieruchomości a wnioskodawcą, które zakończyły się niepowodzeniem. Dowodami w tym zakresie są notatki z rokowań prowadzonych w celu uzyskania zgody na modernizację linii [...] - L. 110 kV. W konsekwencji skarżąca uwarunkowała wyrażenie zgody na wejście na grunt od uiszczenia przez inwestora jednorazowego wynagrodzenia w wysokości [...] zł. Następnie zażądała ustanowienia służebności przesyłu za wynagrodzeniem oraz zapłaty za bezumowne korzystanie z gruntu za istniejącą linie napowietrzną 110 kV oraz znajdujący się na niniejszej nieruchomości słup przesyłowy. Taka propozycja nie została jednak zaakceptowana przez wnioskodawcę. Wojewoda wskazał, że na skutek powyższych okoliczności Starosta W. podjął dodatkowo próbę skłaniającą strony do zawarcia ugody, poprzez przeprowadzenie w dniu [...] kwietnia 2015 r. rozprawy administracyjnej jako jednej z form postępowania wyjaśniającego w postępowaniu administracyjnym, mającej na celu bezpośrednią wymianę poglądów, co do istoty sprawy oraz ustalenie jej stanu faktycznego. Finalnie nie znaleziono konsensusu, a każda ze stron podtrzymywała wyrażone wcześniej stanowisko. Odnosząc się natomiast do kolejnego z zarzutów wniesionych przez skarżącą, dotyczącego nie przeprowadzenia przez organ I instancji wyczerpującego postępowania dowodowego na okoliczność ustalenia rzeczywistego obszaru zajęcia nieruchomości Wojewoda stwierdził, iż jest on nieuzasadniony, bowiem jak wynika z akt sprawy organ I instancji zebrał taki materiał dowodowy na podstawie, którego w sposób niebudzący wątpliwości dokładnie określił w decyzji, jakie czynności zostaną wykonane, w jakim czasie oraz jaki teren będzie podlegał udostępnieniu. Jak wynika bowiem z sentencji decyzji organu pierwszej instancji, Starosta zobowiązał skarżącą do udostępnienia spółce wyżej wymienionej nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z remontem linii elektroenergetycznej 110 kV relacji GPZ [...] Wschód - GPZ L. od st. 264 do GPZ L., polegających na regulacji zwisów oraz wymianie izolacji. Określił, że prace te dotyczą powierzchni 193,5 m2, tym samym nakładając nie niego odpowiedzialność związaną z niemożnością naruszenia dalszej powierzchni gruntu. W ocenie Wojewody zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy, a wydane rozstrzygnięcie zostało prawidłowo uzasadnione. Dlatego kolejny wniosek złożony w odwołaniu o dopuszczenie dowodu w postaci oględzin nieruchomości, pomiarów linii i szerokości potencjalnego zajęcia, a także ekspertyzy biegłego na okoliczność ustalenia zakresu wykonywanych prac i ich wpływu na obszar zajęcia nieruchomości jest zbędny i zmierzający do niepotrzebnego przedłużania postępowania. Nadto, ponieważ zgodnie z wyrażoną w art. 15 k.p.a. zasadą dwuinstancyjności, określającą granice postępowania przed organem odwoławczym, organ wyższego stopnia nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania we wskazanym powyżej zakresie, gdyż naruszałoby to zasadę dwuinstancyjności. Ponadto Wojewoda stwierdził, iż załączona przez skarżącą dokumentacja fotograficzna nie podważa ustaleń organu I instancji, gdyż po pierwsze, nie można ocenić kiedy i w jakich okolicznościach została wykonana, a zatem czy załączone fotografie odzwierciedlają rzeczywiście stan zagospodarowania nieruchomości na dzień 23 czerwca 2015 r. Pełnomocnik skarżącej poruszył w odwołaniu również kwestię odszkodowania za udostępnienie nieruchomości i zmianę pierwotnego wniosku, w którym jak twierdził wyznaczono powierzchnię 624,9 m2, która następnie zastąpiona została powierzchnią 193,5 m2. W jego ocenie powyższa zmiana podyktowana była faktem, ustalenia mniejszego odszkodowania, bądź wynagrodzenia za udostępnienie nieruchomości, określanego adekwatnie do powierzchni zajęcia nieruchomości, określonej w decyzji. W odniesieniu do powyższego Wojewoda stwierdził, iż powyższy zarzut jest bezpodstawny, ponieważ taka powierzchnia wyznaczona była w piśmie skierowanym do właścicielki nieruchomości z dnia 9 grudnia 2014 r. Niemniej jednak wnioskodawca we wniosku wyjaśnił, iż w ww. piśmie omyłkowo zapisana została powierzchnia zajęcia nieruchomości równa 624,9 m2, podczas gdy faktycznie wynosi ona 193,5 m2, co potwierdzała również mapa, będąca załącznikiem do ww. pisma skierowanego do właściciela nieruchomości, na której zarówno powierzchnia, jak również usytuowanie obszaru zajęcia zostało oznaczone prawidłowo. Wojewoda nie mógł się zgodzić z zarzutem podnoszonym w odwołaniu, że określony przez organ I instancji okres dwóch dni powinien być liczony od dnia w którym decyzja stała się ostateczna, bądź innym bliżej określonym okresie, nie od momentu zajęcia nieruchomości. Zezwolenie, jak określa przepis ma charakter czasowy - na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy. Organ podkreślił, iż każdorazowo zezwolenie powinno obejmować taki czas, który jest adekwatny dla wykonania czynności. Ustawodawca przewidział maksymalny termin, jednak nie wskazał, od kiedy go liczyć. W ocenie Wojewody obliczanie terminu do daty wydania decyzji nie jest prawidłowe, bo doprowadziłoby to w wielu przypadkach do braku możliwości zajęcia nieruchomości, pomimo przeprowadzenia odpowiedniej procedury. Wykonawca zwykle, bowiem nie zdąży wejść na nieruchomość w terminie 6 miesięcy od daty wydania decyzji, szczególnie że są to inwestycje liniowe, a termin liczy się dla każdej z nieruchomości osobno. Dodatkowo wsparcie dla opisanego stanowiska daje przepis art. 126 ust. 1 u.g.n., który wprost wskazuje, iż termin należy liczyć od dnia zajęcia nieruchomości. Takie rozwiązanie jest logiczne i odpowiada potrzebom praktyki. Niemniej jednak jak orzekł organ I instancji Inwestor na 14 dni przed przystąpieniem do planowanych prac remontowych zobowiązany jest powiadomić właściciela nieruchomości o planowanym terminie rozpoczęcia ich rozpoczęcia. W odwołaniu pełnomocnik skarżącej zarzucił również organowi I instancji pominięcie, niezakomunikowanie stronie, jakie fakty organ uznał za udowodnione i znane były organowi z urzędu podczas wydawania decyzji, co w ocenie Wojewody było bezzasadne, bowiem organ I instancji zawiadomieniem z dnia 27 maja 2015 r. w trybie art. 10 k.p.a. zapewnił wszystkim stronom możliwość zapoznania się z aktami sprawy oraz możliwości złożenia końcowych oświadczeń w terminie 14 dni od daty otrzymania niniejszego zawiadomienia. W wyznaczonym terminie strony nie wniosły żadnych uwag zarówno w formie ustnej czy pisemnej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na ww. decyzję Wojewody złożyła skarżąca, wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W ocenie skarżącej zostały naruszone przepisy art. 138 § 1 pkt 1, pkt 2, art. 138 § 2, art. 136 kpa. Skarżąca twierdzi, że obszar potencjalnego zajęcia nie został ustalony prawidłowo, oparto się jedynie na twierdzeniach wnioskodawcy pomimo dowodów i okoliczności przedstawionych przez skarżącą (dołączonych do odwołania). Skarżąca ponownie, jak w odwołaniu wniosła o przeprowadzenie dowodu z oględzin nieruchomości, pomiarów linii i szerokości potencjalnego zajęcia, a także ekspertyzy biegłego na okoliczność ustalenia zakresu potencjalnych prac wykonawczych i ich wpływu na obszar zajęcia oraz ich konieczności wykonywania w chwili składania wniosku oraz wydania zaskarżonej decyzji. Według niej naruszono przepisy art. 6, 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez brak wyczerpującego i wszechstronnego postępowania dowodowego wyrażającego się w nieprzeprowadzeniu wnioskowanych dowodów przy błędnym przyjęciu, iż obszar zajęcia wynosi 193,5 m2 a nie 624,9 m2. Ponadto zdaniem skarżącej nie rozpoznano w ogóle zarzutu podniesionego w odwołaniu dotyczącego czynności renowacyjnych. Poza tym skarżąca nie zgodziła się z terminem udostępnienia nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: ,,p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Przechodząc do merytorycznej oceny decyzji Wojewody z dnia [...] października 2015 r. należy stwierdzić, że organ przy jej wydawaniu nie naruszył w sposób istotny przepisów postępowania. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 124b ust. 1 u.g.n., zgodnie z którym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w drodze decyzji zobowiązuje właściciela, użytkownika wieczystego lub osobę, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości do udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń, nienależących do części składowych nieruchomości, służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, a także usuwaniem z gruntu tych ciągów, przewodów, urządzeń i obiektów, jeżeli właściciel, użytkownik wieczysty lub osoba, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości nie wyraża na to zgody. Decyzja o zobowiązaniu do udostępniania nieruchomości może być także wydana w celu zapewnienia dojazdu umożliwiającego wykonanie czynności. Decyzję o zobowiązaniu wydaje się z urzędu albo na wniosek podmiotu zobowiązanego do wykonania czynności, związanych z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii (ust. 2). Obowiązek udostępnienia nieruchomości może być ustanowiony na czas nie dłuższy niż 6 miesięcy. Przepis art. 124 ust. 1a i 4 stosuje się odpowiednio (ust. 3). Stosując powyższy przepis Starosta W. decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. zobowiązał skarżącą do udostępnienia na rzecz Spółki nieruchomości, stanowiącą jej własność, oznaczoną w ewidencji gruntów jako działkę numer [...], położoną w obrębie C. , gmina K., zapisaną w księdze wieczystej numer [...], w celu wykonania czynności związanych z remontem linii elektroenergetycznej 110 kV relacji GPZ [...] Wschód – GPZ L., polegających na regulacji zwisów oraz wymianie izolacji, określając, iż udostępnienie przedmiotowej nieruchomości następuje na czas dwóch dni, po uprzednim powiadomieniu właściciela przez Spółkę na 14 dni przed planowanym terminem rozpoczęcia prac remontowych i wskazując, że udostępnieniu podlega obszar o powierzchni 193,5 m2, zgodnie z załącznikiem mapowym dołączonym do wniosku. Ponadto Starosta zobowiązał Spółkę (inwestora) do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po zakończeniu robót inwestycyjnych. Przesłanką wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji zobowiązującej do udostępnienia nieruchomości w celu przeprowadzenia czynności określonych w art. 124b u.g.n. jest brak zgody właściciela, użytkownika wieczystego bądź osoby, której przysługują inne prawa rzeczowe. Komentowany artykuł nie wprowadza natomiast formalnego obowiązku przeprowadzenia rokowań. W praktyce jednak zwykle dochodzi do wymiany pism i stanowisk stron, a zatem do negocjacji. Zgoda nie zostanie wydana w przypadku braku jakiejkolwiek odpowiedzi na propozycję, ale także w przypadku braku porozumienia odnośnie do warunków udostępnienia nieruchomości (np. wyrażenie zgody pod warunkiem zapłaty określonej kwoty stanowi w tym przypadku brak zgody) - zob. G. Matusik, w: G. Bieniek, M. Gdesz, S. Kalus, G. Matusik, E. Mzyk, Ustawa o gospodarce..., red. S. Kalus, Lexis.pl/el. 2012, uwagi do art. 124b, pkt 11. W rozpoznawanej sprawie wyraźnego podkreślenia wymaga, że w przeciwieństwie do art. 124 ust. 3 u.g.n., w którym zapisano, że udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, których mowa w ust. 1 to w przypadku art. 124b u.g.n., który stanowi podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji takiego obowiązku nie ma. Organy administracji słusznie uznały, że skarżąca nie wyraziła zgody na udostępnienie nieruchomości w celu wykonania czynności określonych w art. 124b u.g.n. Ponadto elementy objęte hipotezą art. 124b u.g.n., warunkujące wraz z innymi przesłankami wydanie nakazu udostępnienia terenu wymagają przeprowadzenia procesu wykładni, także co do używanych w nim pojęć, przy wykorzystaniu między innymi definicji legalnych z art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.). W przedmiotowej sprawie organy przy stosowaniu przepisu art. 124b ust. 1 u.g.n. nie były zwolnione z obowiązku dokonania odpowiedniej kwalifikacji robót budowlanych, które faktycznie zamierza podjąć inwestor. Organ w pierwszej kolejności powinien ocenić zakres żądania wniosku, a następnie rodzaj czynności, które zamierza wykonać na gruncie inwestor. Z decyzji opartej na przepisie art. 124 ust. 1 u.g.n. w sposób jednoznaczny musi wynikać przebieg inwestycji i zakres uszczuplenia władztwa właściciela i to tylko w zakresie niezbędnym do wykonania danej inwestycji. Wynikające z art. 124b ust. 1 u.g.n. udostępnienie nieruchomości jest ściśle powiązane z celem udostępnienia. Powyższy przepis określa ściśle rodzaj czynności, które mogą zostać wykonane przez wnioskodawcę. We wniosku Spółki z dnia 17 lutego 2015 r. podano, ze przedmiotowa inwestycja polega na remoncie funkcjonującej od kilkudziesięciu lat (rok budowy linii 1979) napowietrznej linii elektroenergetycznej o napięciu znamionowym 110 kV. Zwrócono w nim również uwagę, że remont linii nastąpi bez zmiany napięcia znamionowego. Pozwoli jedynie na odtworzenie stanu pierwotnego linii elektroenergetycznej, polegającego na jej funkcjonowaniu przy pomocy przewodów zapewniających jej bezpieczną i niezakłóconą pracę. Do wykonania prac zostanie użyty nowoczesny kabel elektroenergetyczny, spełniający aktualnie obowiązujące standardy wiedzy technicznej, co mieści się w zakresie normowania przepisu art. 3 pkt 8 ustawy - Prawo budowlane. W ocenie Sądu zakres prac określony przez wnioskodawcę świadczy o robotach, które związane są z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii, o których stanowi przepis art. 124b ust. 1 u.g.n. Odnosząc się do zarzutu naruszenia w szczególności przepisów art. 7, 77, i 107 k.p.a. należy stwierdzić, że stosownie do art. 7 k.p.a. - w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania, jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności oraz wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, na podstawie wszelkich dostępnych dowodów. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie z urzędu jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji. Konsekwencją obowiązywania zasad praworządności i prawdy obiektywnej jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie Sądu ww. przepisy postępowania nie zostały przez organy administracji obu instancji naruszone. W tym miejscu warto zwrócić uwagę, że w dniu [...] kwietnia 2015 r. została przeprowadzona rozprawa administracyjna, na której skarżąca była obecna osobiście wraz z pełnomocnikiem. Poza tym stosownie do art. 10 k.p.a., stronom niniejszego postępowania administracyjnego zapewniono czynny udział w każdym stadium postępowania zarówno w I jak i II instancji. Ponadto odnosząc się do zarzutów podniesionych zarówno w skardze, jak w odwołaniu a dotyczących odszkodowania za udostępnienie nieruchomości, i związaną z nią kwestię zmiany pierwotnego wniosku, w którym jak skarżąca twierdzi wyznaczono powierzchnię 624,9 m2, która następnie zastąpiona została powierzchnią 193,5 m2. W jej ocenie powyższa zmiana podyktowana jest faktem, ustalenia mniejszego odszkodowania, bądź wynagrodzenia za udostępnienie nieruchomości, określanego adekwatnie do powierzchni zajęcia nieruchomości, określonej w decyzji. Sąd pragnie podzielić stanowisko Wojewody, że powyższy zarzut jest bezpodstawny. Należy zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, że większa powierzchnia wyznaczona była w piśmie skierowanym do właścicielki nieruchomości z dnia 9 grudnia 2014 r. Niemniej jednak wnioskodawca we wniosku wyjaśnił, iż w ww. piśmie omyłkowo zapisana została powierzchnia zajęcia nieruchomości równa 624,9 m2, podczas gdy faktycznie wynosi ona 193,5 m2, co potwierdzała również mapa, będąca załącznikiem do ww. pisma skierowanego do właściciela nieruchomości, na której zarówno powierzchnia, jak również usytuowanie obszaru zajęcia zostało oznaczone prawidłowo. Natomiast kwestia odszkodowania, w świetle przesłanek określonych w art. 124b ustawy, nie ma żadnego wpływu na prawidłowość zaskarżonej decyzji. Kwestie odszkodowawcze stanowią odrębny przedmiot i nie wstrzymują rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Poza tym nie można zgodzić się również z zarzutem sugerującym, że określony przez organ I instancji okres dwóch dni powinien być liczony od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna, bądź innym bliżej określonym okresie, nie od momentu zajęcia nieruchomości. Podkreślenia wymaga bowiem, że zgodnie z ustawą o gospodarce nieruchomościami takowe zobowiązanie ma charakter czasowy - na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy, każdorazowo uzależniony od charakteru wykonywanych czynności. Zauważyć, zatem należy, że w relacji do maksymalnego okresu 6 miesięcy na jaki można zająć nieruchomość okres dwóch dni jest okresem bardzo krótkim, a przez to nieuciążliwym dla skarżącej. Reasumując powyższe, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu skargi.