II SA/Bd 302/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędzia WSA Joanna Brzezińska Protokolant Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi R. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [..] nr [...] w przedmiocie zwrotu zatrzymanego prawa jazdy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty N. z dnia [...] nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) na rzecz adwokat D. K. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. II SA/Bd 302/12 Uzasadnienie Starosta N. w dniu [...] marca 2011 r. decyzją nr [...] na podstawie art. 138 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) oraz art. 104 § 1 Kpa odmówił R. Z. zwrotu zatrzymanych uprawnień kat. C do czasu uzyskania pozytywnego egzaminu państwowego sprawdzającego kwalifikacje, wskazując, że skarżący stosownie do art. 114 ust. 1 pkt 2b podlega kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, ponieważ okres zatrzymania uprawnień do kat. C przekraczał jeden rok. Rozpoznając odwołanie R. Z. od ww. decyzji Starosty SKO w B. decyzją z [....] lutego 2012 r. ([...]) na podstawie art. 1 ust. 1, art. 2, art., 17 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 ze zm.) art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z art. 114 ust. 4 oraz art. 138 ust. 2 ww. ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją z [...] grudnia 2009 r. orzeczono wobec skarżącego zatrzymanie uprawnień do prowadzenia pojazdów kategorii C i wobec przekroczenia jednego roku zatrzymania tych uprawnień skarżący stosownie do art. 114 ust. 1pkt 2 lit. b podlega sprawdzeniu kwalifikacji. Składając skargę skarżący zakwestionował prawo organu odwoławczego do rozstrzygania jego sprawy, wywodząc też, że ustawa na której oprał się organ jest patologiczna. Odpowiadając na skargę organ, powtarzając argumentację zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi. Pełnomocnik skarżącego uzupełniając jego osobistą skargę dodatkowo wskazał na wątpliwość doręczenia skarżącemu decyzji z [....] grudnia 2009 r. dot. zatrzymania prawa jazdy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Po myśli przepisu art. 134 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak - związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast zgodnie z art. 133 § 1 ww. ustawy Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. W tym miejscu należy stanowczo stwierdzić, że zarzuty podniesione w osobistej skardze skarżącego są w sposób oczywisty chybione i zupełnie bezzasadne. Nie będąc jednak związany zarzutami skargi - skargę należało uwzględnić aczkolwiek z innych przyczyn niż to wskazał skarżący. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy wynika natomiast, iż decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...] na podstawie art. 138 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym wskutek nie poddania się przez skarżącego R. Z. badaniom na kategorię prawa jazdy C orzeczono o zatrzymaniu R. Z. uprawnienia do prowadzenia pojazdów kat. C do czasu dostarczenia pozytywnych wyników badań lekarskich. Jednocześnie w ww. decyzji pouczono skarżącego, iż kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba ubiegająca się o zwrot zatrzymanych uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi, którego była pozbawiona na okres przekraczający 1 rok. Ponadto z akt sprawy wynika również, iż R. Z. w dniu [...] marca 2011 r. złożył wniosek o zwrot zatrzymanych uprawnień do kat. C. Do ww. wniosku dołączył orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. wydane przez lekarza uprawnionego do badań kierowców stwierdzające brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kat. C. Zważyć jednak należy - na co słusznie zwrócił uwagę pełnomocnik procesowy skarżącego w piśmie z [...] sierpnia 2012 r. - że w aktach sprawy znajduje się decyzja Starosty N. z dnia [...] grudnia 2009 r., ale bez dowodu doręczenia jej skarżącemu. Na jej oryginale znajduje się podpis. Brak adnotacji czego ów podpis dotyczy. Brak także - co szczególnie istotne daty jego złożenia jako ewentualnego potwierdzenia odbioru decyzji. Z tych przyczyn nie można uznać, że skarżącemu doręczono w/w decyzję prawidłowo, tj. zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto, brak ten uniemożliwia ustalenie, czy i kiedy decyzja z dnia [...] grudnia 2009 r. stała się ostateczna. Decyzja administracyjna, o ile nie wniesiono od niej odwołania, staje się ostateczna dopiero z chwilą upływu terminu 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Ma to istotne znaczenie w niniejszej sprawie skoro bowiem nie można uznać, czy i kiedy ww. decyzja z dnia [...] grudnia 2009 r. stała się ostateczna to tym samym nie można następnie przyjąć, że do dnia [...] marca 2011 r. upłynął roczny termin określony w art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. (b) cyt. ustawy, z którym wiąże się konieczność zdania przez skarżącego egzaminu państwowego sprawdzającego kwalifikacje. Godzi się tym miejscu także zwrócić uwagę na kardynale zasady postępowania administracyjnego, które zostały przez ustawodawcę określone w przepisach art. 6-16 Kpa. Wynika z nich między innymi, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (art. 6- zasada państwa prawa), w toku postępowania stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędnie do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 zasada praworządności), obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli (art. 8 - zasada pogłębiania zaufania obywateli), a także zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania (art. 10 § 1 - zasada uczestnictwa stron w postępowaniu). Wynika z nich również, że organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych które mogą mieć wpływ na ustalenia ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek (art. 9 zasada informowania stron). Powyższe zasady ogólne wyrażone przez ustawodawcę już w początkowych przepisach Kpa są podstawowymi, kardynalnymi zasadami, które muszą być uwzględnione w każdym postępowaniu administracyjnym, na każdym etapie postępowania. Uzupełnieniem i rozwinięciem ich są między innymi kodeksowe przepisy dotyczące postępowania dowodowego (art. 75 -88a). W szczególności wynika z nich m.in., że jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem. Analiza akt postępowania administracyjnego prowadzi sąd do jednoznacznego wniosku, że doszło do istotnego naruszenia wskazanych przepisów postępowania w stopniu wskazanym treścią art. 145 § 1 ust. 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. I dlatego na podstawie tego przepisu orzeczono jak w sentencji wyroku. Prowadząc ponownie postępowanie organ ustali czy i kiedy nastąpiło doręczenie decyzji Starosty N. z [...] grudnia 2009 r. - [...]. Organ między innymi rozważy konieczność przeprowadzenia rozprawy celem wyjaśnienia tej okoliczności. Dopiero po wyjaśnieniu tej kwestii podejmie dalsze czynności w sprawie. Natomiast w wypadku zakwestionowania przez skarżącego złożonego na decyzji z [...] grudnia 2009 r. podpisu, ustalenie tej okoliczności przez właściwy organ w drodze postępowania karnego może spowodować zawieszenie postępowania administracyjnego. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku oparto na przepisie art. 152 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. a zawarte w pkt 3 na przepisach art. 250 tej ustawy oraz Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.).