II SA/Bd 303/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Grzęda Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Asesor WSA Mirella Łent (spr.) Protokolant Magdalena Gadecka po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi L.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego postanawia umorzyć postępowanie Na oryginale właściwe podpisy [...] kwietnia 2004r. została złożona przez L.C. skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2004r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Kierownika [...] Ośrodka Pomocy Społecznej [...] w [...] z dnia [...] lutego 2004r. Nr [...] w sprawie zasiłku stałego. W skardze zarzucono, że pomoc jest nieadekwatna do sytuacji materialnej, oraz oparta na błędnie ustalonym stanie faktycznym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne ( art.3 § 2 pkt 1) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270)). Kontrola ta obejmuje badanie decyzji pod względem jej zgodności z prawem w zakresie art. 145 § 1 cyt. ustawy i działając w jej ramach Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, gdy stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w 'art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach lub stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z dniem 1 maja 2004r., przestała obowiązywać ustawa z dnia 29 listopada 1990r. o pomocy społecznej (Dz. U T.j. z 1998r., Nr 64 poz. 414 ze zm.), która stanowiła podstawę zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 149 ust. 1 ustawy z dnia o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz. 593), z tą datą zaskarżona decyzja wygasła. Stosownie natomiast do art. 150 cyt. ustawy, do spraw wszczętych a nie zakończonych przed tą datą stosuje się przepisy ustawy nowej. Mając na względzie powyższe przepisy Sąd stwierdził, że bezprzedmiotowym w sprawie stała się kontrola zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, które przestało obowiązywać i nie może już mieć zastosowania w sprawie o przyznaniu zasiłku celowego. W tak zmienionym stanie prawnym - brak decyzji oraz bezcelowość dokonania oceny prawnej według przepisów nie mających już zastosowania, postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Mając na względzie powyższe oraz art. 161 § l pkt 3) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.