II SA/Bd 303/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie: sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) sędzia WSA Mariusz Pawełczak Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kloska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Starosta [...] decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2024 r. zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno – budowlany oraz udzielił B. Sp. z o.o. z siedzibą w B. pozwolenia na budowę sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w układzie zabudowy wolnostojącej wraz z wewnętrzną i zewnętrzną infrastrukturą na terenie działki nr [...] w miejscowości M., obręb O., gmina O.. 2. Odwołanie od decyzji złożył S. K. (tj. Skarżący) zarzucając niezgodność decyzji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie minimalnej powierzchni biologicznie czynnej, brak rozważenia uciążliwości dla sąsiednich nieruchomości planowanej przepompowni ścieków, niespójność planowanej zabudowy z istniejącą już zabudową i ładem przestrzennym (zaplanowanie linii zabudowy w odległości 6 m od granicy z drogą w sytuacji kiedy obecna zabudowa znajduje się w odległości nie mniejszej niż 11 m od drogi, nieprawidłowa forma dachu – brak widoczności połaci dachowych wskutek przesłonięcia ich attyką, zatracenie linii kalenic, intensywność zabudowy nieadekwatna do intensywności zabudowy już istniejącej) oraz planowaniu zabudowy która w istocie nie jest jednorodzinna – skoro każdy z budynków jest dla dwóch rodzin (budynki mają po dwa lokale mieszkalne). W szczególności odnośnie powierzchni biologicznie czynnej Skarżący podniósł, że nie został spełniony wymóg pozostawienia minimum 60 % powierzchni działki budowlanej w formie powierzchni biologicznie czynnej (zieleń użytkowa lub ozdobna). Skarżący zwrócił uwagę, że do powierzchni biologicznie czynnej został zaliczony ciąg pieszo – jezdny o pow. 516,49 m2, zaprojektowany jako powierzchnia wyłożona kratką ażurową, która z jednej strony ma mieć nośność pozwalającą na poruszanie się po niej pojazdów, a z drugiej strony - ma w "kratkach" wolne przestrzenie wypełnione glebą na które będzie rosła trawa. Zdaniem Skarżącego brak odpowiedniej do ciężaru pojazdów nośności kratki jak też zbyt mała miąższość gleby w wolnych przestrzeniach (która ma być poniżej 4 cm) oznacza, że przyjęte rozwiązanie nie jest w stanie zapewnić warunków do utrzymania jakiejkolwiek wegetacji roślin. 3. Wojewoda [...] (zwany dalej "Wojewodą"), w wyniku rozpatrzenia sprawy w postępowaniu odwoławczym, decyzją z [...] lutego 2025 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty. Wojewoda ustalił, że dla terenu objętego inwestycją obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjęte uchwałą Rady Gminy w O. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania terenów mieszkalnictwa i usług O. – [...] (zwanej w skrócie "m.p.z.p."). Działka nr [...] znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem [...] – teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. 4. Inwestor zaplanował budowę sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych. Oba lokale będą pełnić funkcję mieszkalną. W ocenie Wojewody taki układ zabudowy spełnia wymóg zabudowy jednorodzinnej. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418 z późn. zm., zwanej w skrócie "P.b.") przez budynek mieszkalny jednorodzinny należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. 5. Rozważając zarzut braku spełnienia warunku zachowania 60 % powierzchni biologicznie czynnej Wojewoda powtórzył, że działka nr [...] znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem [...], dla którego szczegółowe ustalenia zostały wskazane w § 91 m.p.z.p., w tym w § 91 ust. 5 ustalono, że minimum 60% powierzchni działki budowlanej należy pozostawić w formie biologicznie czynnej (zieleń użytkowa lub ozdobna). M.p.z.p. nie wprowadza definicji zieleni użytkowej ani ozdobnej. Zgodnie natomiast z treścią § 3 pkt 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez teren biologicznie czynny należy rozumieć teren o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią oraz innych powierzchni zapewniających naturalną wegetację roślin, o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie. Wojewoda na podstawie przedłożonego projektu zagospodarowania terenu stwierdził, że powierzchnia biologicznie czynna spełnia minimalny wskaźnik 60 % ustalony w m.p.z.p. Powierzchnia biologicznie czynna liczona jako 100% wynosi 2.092,02 m2, a powierzchnia utwardzona płytą ażurową liczona jako 50% wynosi 258,25 m2 Zatem łącznie, przy powierzchni działki wynoszącej 3.872,03 m2, teren biologicznie czynny wynosi 2350,27 m2 tj. 60,5 % powierzchni działki. Odnośnie zaliczenia do powierzchni biologicznie czynnej terenów utwardzonych płytami ażurowymi Wojewoda wskazał, że w pierwszej kolejności należy ustalić, czy system, w jakim zostanie ona wykonana, zapewnia naturalną wegetację roślin. Jak wynika z deklaracji producenta firmy [...] przez zastosowanie kratki drogowej, możliwe jest uzyskanie 88% powierzchni biologicznie czynnej. Z powyższego można wyprowadzić wniosek, iż producent zakłada możliwość naturalnej wegetacji roślin na panelach trawnikowych. Ponadto z opisu wykonania wynika, że jako podbudowę do wykonania drogi projektuje się mieszankę kruszywa łamanego o frakcji 32-63 mm grubości 30 cm na geowłókninie, kolejno warstwę drenażową grubości 20 cm z tłucznia frakcji 0-32 mm, warstwę wyrównującą z piasku podsypkowego grubości 3 cm i następnie na geowłókninie stosowanej przeciw chwastom układa się ekokratkę [...] wypełnioną glebą i nasionami traw. Zaproponowany układ warstw pozwoli na naturalną wegetację roślin. Wojewoda podniósł ponadto, że takie rozwiązania dopuszcza orzecznictwo sądowoadministracyjne, w którym wskazuje się, że teren wyłożony kratką może być uznany za teren umożliwiający naturalną wegetację, jak wymaga tego warunek zawarty w definicji terenu biologicznie czynnego (tak wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 lipca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 920/13 oraz wyrok NSA z dnia 24 października 2014 r., sygn. akt II OSK 929/13). 6. Odnośnie braku zaprojektowania tarasów i obawy Odwołującego o ich niezrealizowanie Wojewoda wskazał, że organy architektoniczno – budowlane oceniają jedynie projekt budowlany, nie posiadają natomiast kompetencji do kontroli realizacji inwestycji. Odnośnie przepompowni ścieków Wojewoda wskazał, że zgodnie z 34 ust. 3 pkt 1 lit. c P.b. projekt budowlany zawiera jedynie sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków. Zgodnie z art. 29a w związku z art. 29 ust. 1 pkt 23 lit. c P.b. budowa przyłączy kanalizacyjnych może być realizowana w trybie zgłoszeniowym. Możliwość realizacji przyłączy w trybie zgłoszeniowym oznacza, że nie muszą one być objęte decyzją o pozwoleniu na budowę zasadniczego obiektu. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 3 P.b. inwestor ma obowiązek załączenia do projektu budowlanego oświadczenia właściwej jednostki organizacyjnej o warunkach przyłączenia obiektu do odpowiednich sieci. Inwestor przedłożył warunki przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej. W konsekwencji Wojewoda nie ma uprawnień do wypowiadania się co do ewentualnej uciążliwości projektowanej przepompowni ścieków sanitarnych. Za niezasadne Wojewoda uznał także zarzuty sprzeczności projektu z zasadami kształtowania ładu przestrzennego. Odnośnie linii zabudowy Wojewoda zwrócił uwagę, że jest to linia nieprzekraczalna, a nie linia dokładnie na której mają się znaleźć budynki. Planowane budynki wskazanej w m.p.zp. linii nie przekraczają. Odnośnie kształtu dachu Wojewoda wskazał, że m.p.z.p. wprowadza jedynie wymóg nachylenia połaci dachowych w zakresie 15 – 50 stopni (§ 91 ust. 2 m.p.z.p.). M.p.z.p. nie narzuca żadnych innych bardziej szczegółowych warunków odnośnie dachu. Zastosowanie zatem dachów o nachyleniu 15 stopni z jednoczesnym zastosowaniem attyki jest zgodne z m.p.z.p. Odnośnie linii kalenic Wojewoda podniósł, że w tym zakresie m.p.z.p. nie wprowadza ustaleń. Co do intensywności planowanej w ramach inwestycji zabudowy Wojewoda wskazał, że zgodnie z § 91 ust. 5) i 6) m.p.z.p. (obowiązującego dla działki inwestycyjnej), minimum 60% powierzchni działki budowlanej należy pozostawić w formie biologicznie czynnej, a powierzchnia zabudowy została ustalona do 40% powierzchni działki lub terenu. W projekcie powierzchnia biologicznie czynna wynosi 60,5%, natomiast projektowane budynki zajmują 27% powierzchni działki. Ponieważ obowiązujący m.p.z.p. nie ustala wskaźnika intensywności zabudowy, stwierdzić należy, że projekt zgodny jest z ustaleniami m.p.z.p. Reasumując Wojewoda, po ocenie zgromadzonego materiału stwierdził, iż przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest kompletny i ma wymaganą formę. Został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, które w chwili sporządzenia projektu oraz jego sprawdzenia były członkami właściwej izby samorządu zawodowego. Nadto projekt zgodny jest obowiązującym m.p.z.p. i przepisami techniczno-budowlanymi. 7. W skardze do sądu administracyjnego S. K. zarzucił, że w swojej decyzji Wojewoda dokonał niewłaściwej interpretacji zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mianowicie w § 81 pkt 5 m.p.z.p. wprowadzając wymóg minimum 60 % powierzchni biologicznie czynnej przewidział jedynie dwa możliwe sposoby zagospodarowania 60 % powierzchni działki nr [...] tj. "zieleń użytkowa" oraz "zieleń ozdobna". Wyklucza to realizację innych wariantów "powierzchni biologicznie czynnej" w tym wyklucza "powierzchnię pieszo – jedną", która nie może pełnić funkcji ani zieleni ozdobnej ani zieleni użytkowej. Zdaniem Skarżącego Wojewoda w ogóle nie dostrzega tego dokonanego przez uchwałodawcę zawężenia pojęcia "powierzchni biologicznie czynnej" do "powierzchni użytkowej" i "powierzchni ozdobnej" i błędnie odwołuje się do definicji z rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Aspekt zawężenia powierzchni biologicznie czynnej do "zieleni ozdobnej lub użytkowej" został zapewne pominięty przez Wojewodę z braku definicji tych pojęć. Tymczasem m.p.z.p. posługuje się szeregiem pojęć, które są powszechnie przyjmowane w ten sam sposób i nie ma potrzeby ich definiowania. Takimi pojęciami są właśnie pojęcia "zieleni użytkowej" i "zieleni ozdobnej". "Zieleń użytkowa" to zieleń przynosząca użytkownikowi/właścicielowi jakieś wymierne plony/pożytki natomiast "zieleń ozdobna" to zieleń mająca na celu uzyskanie wysokich walorów estetycznych działki za pomocą roślinności. Zdaniem Skarżącego możliwość uznania ciągu pieszo – jezdnego za powierzchnię biologicznie czynną wykluczają także definicje "terenu zieleni" z ustawy o ochronie przyrody oraz "urządzenia budowlanego" z Prawa budowlanego. Zgodnie z pierwszą z ww. definicji: "tereny zieleni - tereny urządzone wraz z infrastrukturą techniczną i budynkami funkcjonalnie z nimi związanymi, pokryte roślinnością, pełniące funkcje publiczne, a w szczególności parki, zieleńce, promenady, bulwary, ogrody botaniczne, zoologiczne, jordanowskie i zabytkowe, cmentarze, zieleń towarzysząca drogom na terenie zabudowy, placom, zabytkowym fortyfikacjom, budynkom, składowiskom, lotniskom, dworcom kolejowym oraz obiektom przemysłowym". Natomiast zgodnie z definicją z Prawa budowlanego przez urządzenia budowlane (do których można zaliczyć powierzchnię ciągu pieszo – jezdnego) należy rozumieć "urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki". Skarżący podkreślił przy tym (przez wytłuszczenie części tekstu), że definicja ta obejmuje "przejazdy" i "place postojowe" 8. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 9. Skarga jest zasadna, aczkolwiek z innego powodu niż wskazuje Skarżący w skardze. Możliwość uwzględnienia skargi pomimo niezasadności podniesionych w niej zarzutów wynika z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., zwanej w skrócie "p.p.s.a.") zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd Administracyjny z urzędu. tj. nawet w przypadku braku wskazania przez stronę skarżącą, bierze pod uwagę zaistniałe na etapie postępowania administracyjnego naruszenia prawa. 10. Ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji skupia się na ocenie, czy nie doszło do naruszenia wymogu wynikającego z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego tj. zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. 11. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu skargi należy zauważyć, że sprowadza się on w istocie do wykazania, że przewidziany w projekcie "ciąg pieszo – jezdny" jest urządzeniem budowalnym i jako taki nie może być uznany za żadną formę "powierzchni biologicznie czynnej", tj. nie mieści ani w pojęciu "zieleni użytkowej" ani w pojęciu "zieleni ozdobnej" (którymi to pojęciami wprost posługuje się miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego), ani nie można go uznać za "teren zieleni" zdefiniowany w ustawie o ochronie przyrody. Zdaniem Sądu takie stanowisko jest wynikiem błędnego odczytania wzajemnych relacji ww. pojęć. 12. Rozważając zarzut skargi należy przede wszystkim wskazać, że § 91 pkt 5 m.p.z.p. (Skarżący omyłkowo wskazuje na § 81 m.p.z.p., który odnosi się do terenów oznaczanych D-KDW przeznczonych pod drogi niepubliczne wewnętrzne, a nie do terenu E-17MN w obrębie którego znajduje się planowana inwestycja) wprowadza obowiązujące ustalenie: "minimum 60% powierzchni działki budowlanej należy pozostawić w formie biologicznie czynnej (zieleń użytkowa lub ozdobna)". Obowiązującym ustaleniem jest zatem wymóg zachowania "powierzchni działki" "w formie biologicznie czynnej". Nie jest to jednoznaczne ze wskazaniem, że działka w określonej części ma stanowić teren zieleni użytkowej lub zieleni ozdobnej w rozumieniu pewnego zwartego obszaru ("terenu") o jednej funkcji. Jeżeli zamiarem prawodawcy lokalnego byłoby wprowadzenie wymogu zachowania w obrębie działki budowlanej zwartych, wyodrębnionych terenów zieleni użytkowej lub zwartych, wyodrębnionych terenów zieleni ozdobnej, to w m.p.z.p. musiałby się znaleźć się zapis wprost wprowadzający taki wymóg np. "minimum 60 % powierzchni działki budowlanej przeznaczyć na zieleń użytkową lub zieleń ozdobną". Skoro jednak prawodawca wskazał, że wymogiem jest zachowanie terenu biologicznie czynnego, a jedynie w nawiasie wskazał dodatkowy opis, to oznacza to tylko tyle, że wymóg zachowania terenu biologicznie czynnego będzie zachowany zarówno wówczas kiedy ów teren biologicznie czynny będzie pełniał funkcję zieleni użytkowej jak też wówczas, kiedy będzie on pełnił funkcję zieleni ozdobnej. Istotne jest natomiast przede wszystkim, aby był to teren biologicznie czynny i żeby stanowił on 60 % powierzchni działki budowlanej. Należy przy tym zauważyć, mając na względzie stan prawny obowiązujący w momencie wydania zaskarżonej decyzji, że "powierzchnia biologicznie czynna" zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 z późn. zm., w skrócie "u.p.z.p.") to "teren zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych i roztopowych, teren pokryty ciekami lub zbiornikami wodnymi, z wyłączeniem basenów rekreacyjnych i przemysłowych, a także 50 % powierzchni tarasów i stropodachów oraz innych powierzchni zapewniających naturalną wegetację roślin, o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2". Zaznaczyć także należy, że punkt 28 zawierający zacytowaną definicję "powierzchni biologicznie czynnej" został dodany przez art. 1 pkt 2 lit. g ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1688 z późn. zm.), zmieniającej u.p.z.p. z dniem 24 września 2023 r. a więc jeszcze przed złożeniem przez inwestora wniosku, który wszczął postępowanie przed organami w niniejszej sprawie. 13. Ponadto sama okoliczność, że w jakiejś przestrzeni znajduje się rzecz spełniająca kryteria urządzenia technicznego nie zawsze przesądza o tym, że przestrzeni tej (a raczej jej części) nie można zagospodarować w inny sposób, niezakłócający działania tego urządzenia. Urządzeniem budowalnym jest przecież, jak wprost wskazuje definicja z art. 3 pkt 9 Prawa budowalnego, przyłącze. Przyłącze może być np. podziemne, co umożliwia założenie nad tym urządzeniem budowlanym trawnika (mogącego pełnić zarówno funkcję zieleni użytkowej jak też zieleni ozdobnej o ile wśród trawy znajdą się rabaty z kwiatami itp.). Powszechnie znanym faktem jest okoliczność istnienia urządzeń budowlanych - przejazdów składających się z dwóch utwardzonych (np. betonowych) pasów znajdujących się względem siebie w odległości typowej dla rozstawu kół samochodu, rozdzielonych pasem trawy. Takie samo rozwiązanie może być zastosowane na placu postojowym. W tym kontekście zastosowanie ażurowej "kraty" (w przedmiotowej wypadku systemu [...]) należy uznać za jedno z możliwych rozwiązań technicznych pozwalających na wykorzystanie danej przestrzeni na potrzeby urządzenia budowlanego z jednoczesnym zachowaniem części tej przestrzeni (terenu) w stanie umożliwiającym wegetację roślin – a więc w stanie spełniającym definicję powierzchni biologicznie czynnej w rozumieniu art. 2 pkt 28 u.p.z.p. Ocena skuteczności takiego rozwiązania w świetle wiedzy technicznej należy do projektanta (art. 20 ust. 1 pkt 1 P.b.), a nie do organu architektoniczno - budowlanego. Odrębną kwestią jest też to, czy zaprojektowany ciąg pieszo – jezdny będzie użytkowany i utrzymywany w ten sposób, że na powierzchni zaprojektowanej jako biologicznie czynna (tj. w "oczkach" kraty) rzeczywiście będzie zachodziła naturalna wegetacja roślin (trawy). Brak takiej wegetacji w trakcie użytkowania może być ocenianie pod kątem kryterium wskazanego w art. 66 ust. 1 pkt 1 P.b. tj. pozostawania obiektu budowlanego w odpowiednim stanie technicznym. Ustalenie, że obiekt budowlany znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym (w tym wypadku – przejawiający się brakiem wegetacji roślin skutkującym brakiem wypełnienia wymogu zachowania 60 % powierzchni biologicznie czynnej) skutkuje nakazaniem przez organ nadzoru budowlanego właścicielowi lub zarządcy obiektu budowlanego, w drodze decyzji, usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w określonym terminie (art. 66 ust. 1 P.b. in fine). 14. O zasadności zarzutu Skarżącego nie świadczy także treść wskazanej przez niego definicji "terenu zieleni" z ustawy o ochronie przyrody. Zgodnie z art. 5 pkt 21 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody tereny zieleni to "tereny urządzone wraz z infrastrukturą techniczną i budynkami funkcjonalnie z nimi związanymi, pokryte roślinnością, pełniące funkcje publiczne, a w szczególności parki, zieleńce, promenady, bulwary, ogrody botaniczne, zoologiczne, jordanowskie i zabytkowe, cmentarze, zieleń towarzysząca drogom na terenie zabudowy, placom, zabytkowym fortyfikacjom, budynkom, składowiskom, lotniskom, dworcom kolejowym oraz obiektom przemysłowym". Należy zauważyć, że z treści tej definicji wynika, że częścią terenu zielni może być także "budynek" czy "infrastruktura techniczna". Należy też zwrócić uwagę, że zgodnie z cytowaną definicją tereny zielone to tereny "pełniące funkcje publiczne", a w przedmiotowej sprawie nie ma mowy o publicznej dostępności terenu objętego inwestycją – jest to teren do użytku prywatnego. Wskazana definicja, ściśle związana z ochroną przyrody, jest zatem nieadekwatnym wzorcem do rozstrzygnięcia rozpatrywanego problemu. 15. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd stwierdził, że zachodziła podstawa prawna do zaliczenia części powierzchni "ciągu pieszo – jezdnego" do powierzchni biologicznie czynnej, dzięki czemu projektowany sposób zagospodarowania terenu spełnia zawarty w § 91 pkt 5 m.p.z.p. warunek pozostawienia 60 % powierzchni działki budowlanej w formie biologicznie czynnej. 16. Pomimo uznania za niezasadny powyższego zarzutu Sąd stwierdził, że projekt zagospodarowania terenu nie spełnia określonego w m.p.z.p. wymogu wydzielenia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych. Zgodnie z § 7 ust. 1 zawartym w rozdziale 2 "Ogólne ustalenia planu" m.p.z.p.: "Ustalenia ogólne obowiązują dla wszystkich terenów w granicach obszaru objętego planem, o ile ustalenia szczegółowe nie stanowią inaczej." Zawarty w tym rozdziale § 7 ust. 7 określa "Parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenów" stanowiąc w punkcie 3: "obowiązuje wydzielenie miejsc parkingowych w minimalnej ilości 1 miejsca parkingowego na 100 m2 powierzchni usługowej i produkcyjnej z wyłączeniem usług z zakresu handlu, minimum 2 miejsc parkingowych na 100 m2 powierzchni usługowej z zakresu handlu, minimum 1,5 miejsca parkingowego na mieszkanie w przypadku zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej oraz minimum 1 miejsca parkingowego na mieszkanie w przypadku zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej". Należy zauważyć, że w toku postępowania Skarżący zwracał uwagę, iż miejsca parkingowe zostały pierwotnie zaprojektowane we wjeździe do garażu (pkt 4 pisma Skarżącego z [...] listopada 2023 r. – dokument 21 w aktach organu I instancji). W odpowiedzi ze strony inwestora wskazano (por. pkt 4 pisma z [...] stycznia 2024 r. – dokument 29 w aktach I instancji), że "wymóg MPZP 1 miejsca parkingowego dla 1 mieszkańca w budynku mieszkalnym jednorodzinnym zostanie spełniony poprzez wskazanie tego miejsca w indywidualnym garażu przypisanym do konkretnego budynku". Rzeczywiście, w części opisowej projektu zagospodarowania terenu, w pkt 3 "Projektowane zagospodarowanie działki lub terenu" litera b) "układ komunikacyjny" znalazł się zapis: "Zgodnie za zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przewiduje się 1 miejsce parkingowe na budynek mieszkalny w indywidualnym garażu". Zapisowi temu odpowiada rysunek projektu zagospodarowania terenu, na którym znajdują znaki graficzne opisane jako "miejsca parkingowe w indywidualnym garażu" wskazujące na 12 takich miejsc (tj. jedno miejsce na każdy z lokali w sześciu dwulokalowych budynkach). W projekcie zagospodarowanie terenu nie przewidziano żadnych innych miejsc parkingowych. 17. Zdaniem Sądu nie ma podstaw prawnych, aby uznać, że "garaż" to to samo co "parking", a tym samym że miejsce dla samochodu w garażu to to samo co "miejsce parkingowe", o którym mowa w § 7 ust. 7 pkt 3 m.p.z.p. 18. Ani w przepisach analizowanego m.p.z.p. ani w przepisach u.p.z.p. czy Prawa budowlanego nie zostało zdefiniowane pojęcie "parkingu". Odwołując się w tej sytuacji w pierwszej kolejności do znaczenia tego pojęcia w języku potocznym należy zauważyć, że w języku potocznym samochód "parkuje się" na parkingu, a nie w garażu. Samochód umieszczany w garażu jest "garażowany". Takie łączenie czynności z miejscem ma odzwierciedlenie w ustawodawstwie: czynność "parkowania" z "parkingiem" łączy art. 130a ust. 5c ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1251 z późn. zm.) zgodnie z którym pojazd usunięty z drogi "umieszcza się na wyznaczonym (...) parkingu" (...) "do czasu uiszczenia opłaty za jego (...) parkowanie". 19. Ponadto należy wskazać, że definicja "parkingu" znajduje się w przepisach wykonawczych do Prawa budowlanego tj. w § 3 pkt 25 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o parkingu – należy przez to rozumieć wydzieloną powierzchnię terenu przeznaczoną do postoju i parkowania samochodów, składającą się ze stanowisk postojowych oraz dojazdów łączących te stanowiska, jeżeli takie dojazdy występują. Z definicji tej jasno wynika, że parking nie może być utożsamiany z budynkiem czy jego częścią. Parking jest częścią terenu. 20. Rozróżnienie "parkingu" od "garażu" w ww. rozporządzeniu przejawia się także w postawieniu innych wymogów parkingowi, a innych – garażowi. Wymogi dotyczące parkingów znajdują się w rozdziale 3 "Parkingi i garaże dla samochodów" stanowiącym część działu II "Zabudowa i zagospodarowanie działki budowlanej". Wymogi dotyczące garażu znajdują się natomiast w rozdziale 10 "Garaże dla samochodów osobowych" stanowiącym część działu III "Budynki i pomieszczenia". Znajdujący się w rozdziale 3 "Parkingi i garaże dla samochodów" przepis § 18 rozporządzenia wskazuje, że zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne (ust. 1), a ponadto liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Przepisy rozporządzenia przewidują wprawdzie również parkingi z miejscami postojowymi zadaszonymi oraz "otwarte garaże wielopoziomowe", jednakże nie zrównują ich z "garażem". Także tego rodzaju miejsca dla samochodów muszą spełniać wymogi dotyczące zachowania odległości miejsc postojowych m.in. od placu zabaw dla dzieci, boiska dla dzieci i młodzieży czy okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym (§ 19 ust. 1), odległości od granicy działki (§ 19 ust. 2) czy rozmiarów stanowiska postojowego (§ 21), z wyjątkami m.in. w przypadku parkingów niezadaszonych składających się z jednego albo dwóch stanowisk postojowych dla samochodów osobowych przypadających na jeden lokal mieszkalny w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zlokalizowanych przy tym budynku (§ 19 ust. 5). Wymogi te są innego rodzaju, iż dotyczące garażu (§ 102 – 108 rozporządzenia) odnośnie którego stawiane są wymogi dotyczące m.in. wysokości garażu, rozmiaru wjazdu lub wrót garażowych, wentylacji czy izolacji akustycznej. 21. Przedstawione rozważania prowadzą do wniosku, że organ z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, błędnie intepretując zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdził projekt zagospodarowania terenu niespełniający wymogu § 7 ust. 7 pkt 3 m.p.z.p. tj. projekt, w którym nie przewidziano miejsc parkingowych w proporcji 1 miejsca parkingowego na mieszkanie w przypadku zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Wymogu tego nie spełnia bowiem zaprojektowanie w bryłach budynków mieszkalnych garaży o powierzchni zapewniającej miejsca dla samochodów w proporcji 1 miejsca na lokal mieszkalny w zabudowie mieszkalnej jednorodzinnej. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Sąd uchylił decyzję Wojewody. 22. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. biorąc pod uwagę wysokość wniesionego wpisu. 23. W ponownym postępowaniu organ winien orzec stosując się do wykładni prawa przedstawionej przez Sąd tj. wymagając aby w projekcie zagospodarowania terenu poza miejscami dla samochodów w garażach zostały przewidziane miejsce parkingowe w proporcji 1 miejsca parkingowego na lokal mieszkalny w planowanej zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej. Przed wydaniem decyzji, stosownie do art. 79a k.p.a. organ powinien powiadomić inwestora o istniejącej obecnie niezgodności ww. zakresie jako o przesłance zależnej od strony, która nie została, na dzień wysłania informacji o możliwości zapoznania się z materiałami sprawy, spełniona, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony.