II SA/Bd 307/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Anna Klotz Sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Protokolant Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 maja 2011 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. przyznał skarżącemu W. S. dodatek mieszkaniowy w wysokości 194,92 zł miesięcznie na okres od dnia 1 stycznia 2011 r. do 30 czerwca 2011 r. W uzasadnieniu podał, że szczegółowe wyliczenie dodatku mieszkaniowego zawarł w załączniku do decyzji. Dalej wskazał, że do dochodu gospodarstwa domowego nie wlicza się dodatku pielęgnacyjnego zgodnie z uchwałą NSA w sprawie I OPS 8/09. W odwołaniu skarżący podniósł, że część jego dochodów zajął komornik oraz że znajduje się w trudnej sytuacji zdrowotnej i finansowej i wobec tego wniósł o przyznanie większego dodatku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją nr [...] z dnia [...]stycznia 2011 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że zasady i tryb przyznawania dodatków mieszkaniowych, w tym również sposób ustalania dochodów osób zainteresowanych określa ustawa o dodatkach mieszkaniowych z dnia 21 czerwca 2001 r. (Dz.U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817). Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje w gospodarstwie jednoosobowym wówczas, gdy średni miesięczny dochód w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175 % kwoty najniższej emerytury obowiązującej w dniu złożenia wniosku osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1 ustawy. Najniższa emerytura wyniosła wówczas 706,29 zł. W ocenie organu II instancji skarżący spełnia ustawowe warunki dotyczące tytułu prawnego, dochodu i powierzchni użytkowej zajmowanego lokalu, bowiem średni miesięczny jego dochód został wykazany na kwotę 483,32 zł, tytułem prawnym jest własność lokalu, natomiast powierzchnia użytkowa lokalu przyjęta do obliczeń wynosi 43 m2. Stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy wysokość dodatku stanowi różnicę między wydatkami przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu, a 15 % dochodów gospodarstwa domowego w gospodarstwie 1-osobowym. W rozpatrywanej sprawie wydatki ponoszone na powierzchnię normatywną lokalu stanowią kwotę 278,45 zł, a 15% dochodów to 72,50 zł, a zatem różnica 278,45 zł - 72,50 zł dawałaby wysokość dodatku mieszkaniowego w kwocie 205,95 zł. Dalej organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 6 ust. 10 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wysokość dodatku mieszkaniowego, łącznie z ryczałtem, o którym mowa w ust. 7, nie może przekraczać, z zastrzeżeniem ust. 11, 70% wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego. Dlatego też organ I instancji musiał obniżyć należny dodatek do kwoty 194,92 zł. Zdaniem SKO dodatek ten został wyliczony prawidłowo. Z mocy art. 3 ust. 3 powołanej wyżej ustawy za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenia chorobowe, określonych w przepisach o ubezpieczeniach społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się dodatków dla sierot zupełnych, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej oraz dodatku mieszkaniowego. Natomiast egzekucja komornicza nie jest tu wskazana i dlatego należy pełny dochód wliczać do dochodu strony, jeżeli wystąpił w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku. Od decyzji organu II instancji skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca ponownie jak w odwołaniu wniosła o podwyższenie dodatku mieszkaniowego. Skarżący podał, że wysokość dodatku zmalała w relacji do poprzedniego okresu, zaś koszty związane z utrzymaniem mieszkania wzrosły. Powołał się przy tym na swoją trudną sytuację materialną. W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie, przytaczając tę samą argumentację co w swej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżona decyzja (postanowienie) może być uchylona tylko wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem Sąd stwierdził, że przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego ani też przepisy postępowania administracyjnego. Na wstępie należy wskazać, że zasady przyznawania świadczenia pieniężnego w postaci dodatku mieszkaniowego, obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji, uregulowane zostały w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734 ze zm. – dalej zwaną jako ustawa). Stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy, dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekraczał 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym lub 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8. W ocenie Sądu organy prawidłowo uznały, że skarżący spełnia przesłanki warunkujące nabycie prawa do świadczenia oraz prawidłowo wyliczyły wysokość dodatku mieszkaniowego. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że miesięczny dochód na jednego członka jednoosobowej rodziny skarżącego wynosił 483,32 zł i był niższy od najniższej emerytury obowiązującej w dniu złożenia wniosku o świadczenie, stanowiącej kwotę 706,29 zł miesięcznie (zgodnie z Komunikatem Prezesa ZUS z dnia 13 lutego 2006 r., Monitor Polski Nr 10, poz. 110). Powierzchnia zajmowanego lokalu: 43 m2 nie przekroczyła powierzchni normatywnej - 130% przewidzianej dla 1 osoby wynoszącą 45,50 m2 (określoną w art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 5 pkt 1 ustawy), co oznacza, że do wyliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego należy przyjąć normatywne wydatki jakie skarżący ponosi za mieszkanie. Jak słusznie ustalono, wydatki ponoszone za lokal w przeliczeniu na powierzchnię normatywną wynosiły 278,45 zł, zaś udział własny w pokryciu należności czynszowych o których mowa w ust. 3-6 art. 6 ustawy w wysokości 15% dochodów gospodarstwa jednoosobowego wynosił 72,50 zł (15% x średni miesięczny dochód w rodzinie, tj. 483,32 zł). Bezspornie zatem wysokość należnego dodatku stanowiąca zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy różnicę pomiędzy wydatkami ponoszonymi na ten lokal (kwota 278,45 zł), a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokość 15 % dochodów gospodarstwa domowego (kwota 72,50 zł) i wynosi 205,95 zł. Jednakże zgodnie z art. 6 ust. 10 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wysokość dodatku mieszkaniowego, łącznie z ryczałtem, o którym mowa w ust. 7, nie może przekraczać, z zastrzeżeniem ust. 11, 70% wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego lub 70% faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny, jeżeli powierzchnia tego lokalu jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni. Organy w pełni zasadnie zastosowały w niniejszej sprawie tenże przepis. Reasumując, organy administracji obu instancji ustalając wysokość dodatku mieszkaniowego uczyniły to w sposób prawidłowy. Argumentacja skarżącego w kwestii trudnej sytuacji materialnej, osobistej i zdrowotnej, w jakiej się znajduje, z uwagi na pozaprawny charakter nie może być przez Sąd uwzględniona i prowadzić do odmiennej oceny decyzji. Przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych w sposób jasny i jednoznaczny określają kryteria nabycia prawa do dodatku mieszkaniowego oraz jego wysokość. Warunkiem nabycia tego prawa jest spełnienie wszystkich ustawowych wymogów, a decyzje zapadające w postępowaniach o przyznanie dodatków mieszkaniowych nie mają charakteru uznaniowego. W konsekwencji, nie stwierdziwszy podstaw prawnych do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.