II SA/Bd 309/09

Dnia 8 października 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędziowie: sędzia NSA Wiesław Czerwiński (spr.) sędzia WSA Grażyna Malinowska - Wasik Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 8 października 2009 roku sprawy ze skargi B. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego 1. oddala skargę, 2. zasądza od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) na rzecz adw. M. S. kwotę 292, 80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] nr [...], po rozpatrzeniu odwołania B. I., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z [...] w sprawie przyznania skarżącej dodatku mieszkaniowego na okres od [...] do [...] w kwocie 151,30 zł miesięcznie. W podstawie prawnej decyzji wskazano na art. 1 ust. 1, art. 2, art. 17 ustawy z dnia 12 listopada 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 ze zm.), art. 6 ust. 1 i 2 w zw. z art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) oraz art. 138 § 1 K.p.a. Prezydent Miasta B. w decyzji z dnia [...] wskazał, że zainteresowana złożyła wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego w dniu [...] na częściowe pokrycie wydatków na zajmowany lokal w B. przy ul. S. [...]. Właścicielem mieszkania w którym zamieszkuje B. I. nie jest gmina, a osoba prywatna. Lokal ten nie wchodzi w skład mieszkaniowego zasobu gminy. Zgodnie z art. 6 ust. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych do wydatków przyjmowanych dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego zalicza się wydatki, które w wypadku najmu lokalu mieszkalnego byłyby pokrywane w ramach czynszu, lecz wyłącznie do wysokości czynszu, jaki obowiązywałby dla danego lokalu, gdyby lokal ten wchodził w skład mieszkaniowego zasobu gminy. Na podstawie zarządzenia Prezydenta Miasta B. nr [...] z dnia [...] dla lokalu, który zajmuje wnioskodawca została ustalona stawka 3,98 zł/m² , co w przeliczeniu na zajmowaną powierzchnię 59,0 m² daje kwotę 234,82 zł. Stosownie jednak do art. 5 ust. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wydatki na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu oblicza się dzieląc wydatki na ten lokal przez jego powierzchnię użytkową i mnożąc uzyskany w ten sposób wskaźnik przez normatywną powierzchnię, która dla jednej osoby wynosi 35 m², a po uwzględnieniu prawa do zamieszkiwania w odrębnym pokoju z tytułu niepełnosprawności – 50 m². Do obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjęto wydatki w wysokości 240,19 zł. Do wydatków doliczono także kwoty ryczałtów za brak instalacji doprowadzającej energię cieplną do celów ogrzewania w wysokości 106,85 zł. Łączne wydatki na powierzchnię normatywną lokalu ustalono na kwotę 355,59 zł. Zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne, rentowe i chorobowe. Określono również świadczenia, które nie wlicza się dochodu. B. Is. składając wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego deklarowała dochody otrzymane we wrześniu, październiku i listopadzie 2008 r. Do naliczenia dodatku mieszkaniowego organ przyjął emeryturę brutto wnioskodawczyni oraz kwotę ekwiwalentu węglowego, który za okres od VII do XII 2008 r. został wypłacony w całości we wrześniu 2008 r. Powołane przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący co oznacza, że organ administracji publicznej nie przyznaje świadczeń uznaniowo. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zgodziło się z argumentacją organu I instancji. Poza sporem pozostaje fakt, że deputat węglowy za II półrocze 2008 r. został wypłacony przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych we wrześniu 2008 r., a więc w miesiącu, który został wykazany w złożonej deklaracji. Nie ma podstaw do tego, aby przyjąć do dochodu stanowiącego podstawę ustalenia wysokości dodatku mieszkaniowego połowy kwoty otrzymanej przez odwołującą. B. I. złożyła skargę na powyższą decyzję SKO. W skardze wskazała, że obie decyzje zostały wydane z naruszeniem prawa. Przyjęto kwotę dochodu w wysokości 1021,47 zł, podczas gdy wynosi on 941,07 zł. Kwota wypłaconego ekwiwalentu węglowego za II półrocze wynosi 482,36 z, co za jeden miesiąc stanowi 80,63 zł. a za 3 miesiące 241,18 zł. Wnosi, aby wypłacić jej dodatek w oparciu o faktyczne dane. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej nieuwzględnienie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1 ustawy, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8. Skarżąca złożyła w wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego w dniu [...]. Deklaracja o wysokości dochodów dotyczy "pełnych trzech miesięcy kalendarzowych poprzedzających datę złożenia wniosku" (załącznik nr 2 zawarty w rozporządzeniu Rady Ministrów z 28 grudnia 2008 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych - Dz. U. Nr 156, poz. 1817). Dla ustalenia wysokości dochodu organy prawidłowo przyjęły miesiące wrzesień, październik, listopad 2008 r. Spór w sprawie sprowadza się do tego, czy do dochodu za ten okres wlicza się wypłacony deputat węglowy, który był wypłacony w miesiącu wrześniu a dotyczył okresu 6 miesięcy. Skarżąca uważa, że należy wliczyć do dochodu wartość deputatu za 3 miesiące, a nie cały deputat. W ocenie Sądu takie stanowisko jest nieuprawnione, jeżeli weźmie się pod uwagę treść obowiązujących przepisów. Po pierwsze – art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych przewiduje, że za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Określenie "wszelkie" przychody" oznacza, że każdy dochód jest zaliczany za przychód. Ustawa nie rozróżnia źródła dochodu. Ustawa określa jakie wartości odlicza się od dochodu – są to wskazane wyżej składki określone w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych. Po drugie – ten sam przepis określa, że do dochodu nie wlicza się świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia się dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej, dodatku mieszkaniowego oraz zapomogi pieniężnej, o której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny w 2007 r. Określenie wskazanych wyjątków należy traktować ściśle, wśród tych wyjątków nie ma dochodu z tytułu wypłaty deputatu węglowego. Uzasadnia to konieczność wliczenia do dochodu całej kwoty wypłaconego deputatu węglowego. Nie ma podstaw, aby do dochodu wliczyć tylko połowę kwoty stanowiącej równoważnik deputatu węglowego. Ustawa nie upoważnia do tego, aby tego rodzaju świadczenia okresowe dzielić na poszczególne miesiące. Tym samym skargę należy uznać za nieuzasadnioną, co skutkuje, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddaleniem skargi.