II SA/Bd 317/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Sędzia WSA Ireneusz Fornalik (spr.) Protokolant Magdalena Gadecka po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi L. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2005 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego oddala skargę Na oryginale właściwe podpisy Decyzją z dnia [...] 2004 r. Nr [...] Kierownik Rejonowego Ośrodka Pomocy Społecznej [...] na podstawie art. 38 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004 r. (Dz. U. Nr 62, poz. 593, ze zmianami) oraz art. 104 k.p.a. odmówił L. K. pomocy w formie zasiłku okresowego na zakup żywności, podnosząc w uzasadnieniu, iż na podstawie rozeznania sytuacji bytowej jak również funkcjonowania w środowisku ustalono występowanie zależności alkoholowej oraz na podstawie napływających sygnałów ze środowiska lokalnego o nadużywaniu alkoholu jak i podczas wizyty pracownika socjalnego stwierdzono u L. K., że znajdował się on w stanie upojenia alkoholowego. Wobec stwierdzenia powyższych faktów był on wielokrotnie obligowany do podjęcia współdziałania w rozwiązywaniu trudnej sytuacji poprzez podjęcie leczenia odwykowego i udokumentowania tego faktu pracownikowi socjalnemu, z którego to zobowiązania nie wywiązał się. Zgodnie z art. 11 cytowanej ustawy o pomocy społecznej brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym stanowi o możliwości ograniczenia świadczeń, odmowie jej przyznania albo przyznania w formie niepieniężnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. na skutek wniesionego przez L. K. odwołania w którym kwestionował on zasadność decyzji z uwagi na brak jakiegokolwiek dochodu i zasadność przyznania mu zasiłku okresowego zgodnie z art. 106 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, decyzją z dnia [...] 2005 r. Nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, iż przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie wyjaśniające oraz dokumentacja zawarta w aktach sprawy wskazuje na fakt występowania u skarżącego zespołu zależności alkoholowej, a nadto przekazanie w takiej sytuacji kwoty zasiłku okresowego bezpośrednio do jego rąk jako osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku i własnego dochodu nie jest rozwiązaniem właściwym, gdyż prowadzi do korzystania z przyznanych mu środków w sposób niezgodny z ich przeznaczeniem. Ponadto w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego zabezpieczeniem potrzeb skarżącego i jednocześnie wyeliminowanie możliwości wydatkowania środków z pomocy społecznej w sposób niewłaściwy jest przyznana mu pomoc w formie świadczenia niepieniężnego (posiłki w restauracji) oraz zasiłki celowe na opłacenie rachunku za gaz i energię elektryczną jak i środki na zakup obuwia. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł L. K. domagając się jej uchylenia przyznając, iż wprawdzie odmówił on podjęcia leczenia odwykowego uznając je za bezpodstawne, nie mniej w jego ocenie winny mieć zastosowanie przepisy art. 11 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004 r., co zostało pominięte w zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Ponadto za zasadnością przyznania mu prawa do zasiłku okresowego przemawia to, że jest on osobą samotnie prowadzącą gospodarstwo domowe bez żadnych źródeł dochodu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podnosząc argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie może być uwzględniona, albowiem zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu, iż została ona wydana z naruszeniem prawa mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Zasiłek okresowy przewidziany w art. 38 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004 r. (Dz. U. Nr 62, poz. 593, ze zmianami) przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Z akt sprawy wynika, że u odwołującego na podstawie rozeznania sytuacji bytowej jak również funkcjonowania w środowisku ustalono występowanie zależności alkoholowej - opinia Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej – [...] z dnia [...]2004 r., oraz na podstawie napływających sygnałów ze środowiska lokalnego o nadużywaniu alkoholu jak też podczas wizyty pracownika socjalnego stwierdzono, że znajdował się on w stanie upojenia alkoholowego. Uwzględniając treść art. 4 cytowanej ustawy o pomocy społecznej, który to przepis wskazuje, iż osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej wobec stwierdzenia powyższych faktów skarżący był wielokrotnie obligowany do podjęcia współdziałania w rozwiązywaniu trudnej sytuacji poprzez podjęcie leczenia odwykowego i udokumentowania tego faktu pracownikowi socjalnemu, z którego to zobowiązania nie wywiązał się. Organy administracji w zaskarżonych decyzjach prawidłowo powołały się na przepis art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004 r. stanowiący, że brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, niedotrzymywanie jego postanowień, nieuzasadniona odmowa podjęcia pracy przez osobę bezrobotną lub nieuzasadniona odmowa podjęcia leczenia odwykowego w zakładzie lecznictwa odwykowego przez osobę uzależnioną, mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Podnoszony w skardze zarzut braku odniesienia się przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze do treści art. 11 ust. 3 wskazanej ustawy jest bezprzedmiotowy, bowiem jego treść wskazuje, że w przypadku odmowy przyznania albo ograniczenia wysokości lub rozmiaru świadczeń z pomocy społecznej należy uwzględnić sytuację osób będących na utrzymaniu osoby ubiegającej się o świadczenie lub korzystającej ze świadczeń, a taka sytuacja w przypadku skarżącego jako osoby bezpośrednio ubiegającej się o świadczenie, nie występuje. Mając powyższe na uwadze uzasadnia to, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ) oddalenie skargi.