II SA/Bd 318/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant asystent sędziego Agnieszka Zakrzewska-Wiśniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2017 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. K.-P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 123 w zw. z art. 144 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej powoływana jako K.p.a.), art. 18, art. 23 § 1 i § 4 w zw. z art. 56 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 599 ze zm., dalej powoływana jako u.p.e.a.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia M. K., reprezentowanej przez adwokata A. G., na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w T. z dnia [...] listopada 2016 r., znak: [...], o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego w administracji prowadzonego wskutek doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego z dnia [...] września 2016 r., nr [...], utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny: Ze względu na niewykonanie decyzji Prezydenta Miasta T. z [...] października 1992 r., znak: [...], którą nałożono obowiązek rozbiórki samowolnie realizowanej rozbudowy pawilonu handlowo-usługowego zlokalizowanego przy ul. S. w T., zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne w administracji. W dniu [...] sierpnia 2016 r. do organu I instancji wpłynęło pismo pełnomocnika - adwokata A. G. informujące, że właścicielem nieruchomości oraz budynku handlowo-usługowego zlokalizowanego przy ul. S. w T. jest M. D. K. (z potwierdzeniem tej informacji w załączonym wydruku z elektronicznej księgi wieczystej). W związku z powyższym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego umorzył prowadzone wobec dotychczasowych dłużników – J. K. i J. K. postępowanie egzekucyjne, natomiast M. K. przesłał upomnienie zawierające wezwanie do wykonania ciążącego na niej obowiązku. W dniu [...] września 2016 r. organ egzekucyjny wydał postanowienie o zastosowaniu wobec M. K. środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia. Ponadto, wraz z postanowieniem o nałożeniu grzywny zobowiązanej doręczono odpis tytułu wykonawczego TW-2 z [...] września 2016 r., nr [...]. W piśmie z [...] października 2016 r. adwokat A. G., reprezentujący M. K., wniósł do PINB Powiatu Grodzkiego w T. na podstawie art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. oraz art. 98 § 1 K.p.a. o zawieszenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] września 2016 r., z uwagi na złożony do organu wniosek w trybie art. 162 § 1 K.p.a., który dotyczył egzekwowanej w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] października 1992 r., znak: [...]. W związku z bezskutecznym upływem terminu na uzupełnienie tego wniosku przez pełnomocnika strony, wniosek ten pozostawiono bez rozpatrzenia. Natomiast wniosek z [...] października 2016 r. o zawieszenie postępowania egzekucyjnego został rozpatrzony przez organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r., znak: [...], o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego w administracji. W uzasadnieniu organ wskazał, że z uwagi na fakt, iż wniosek strony o uchylenie w trybie art. 162 § 1 K.p.a. decyzji [...] października 1992 r. został pozostawiony bez rozpatrzenia, należało odmówić zawieszenia postępowania egzekucyjnego w administracji. Zażalenie na ww. postanowienie z [...] listopada 2016 r. złożyła M. K., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o jego uchylenie i wstrzymanie wykonania rozbiórki pawilonu handlowo-usługowego. Zaskarżonym do Sądu, powołanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. K.-P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji w motywach rozstrzygnięcia wyjaśniając, że zawieszenie postępowania egzekucyjnego wiąże się z wystąpieniem okoliczności uzasadniających czasową przerwę w jego prowadzeniu, które w sprawie nie zaistniały. Zdaniem organu odwoławczego, organ egzekucyjny prawidłowo ocenił, że w warunkach niniejszej sprawy nie zaistniały przesłanki wskazane w art. 56 § 1 u.p.e.a. obligujące organ do zawieszenia postępowania. W sprawie nie doszło bowiem do wstrzymania wykonania decyzji rozbiórkowej (tj. decyzji Prezydenta Miasta T. z [...] października 1992 r.), nie został również odroczony termin jej wykonania, ani też z inicjatywą zawieszenia postępowania nie wystąpił organ jako wierzyciel. Podniesiona natomiast we wniosku z [...] października 2016 r. o zawieszenie postępowania okoliczność złożenia wniosku o uchylenie egzekwowanej decyzji w trybie art. 162 § 1 K.p.a. nie mieści się w żadnej z przesłanek wskazanych w art. 56 ust. 1 u.p.e.a. W konsekwencji również nie doszło do naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Organ wyjaśnił nadto, że zawieszenie postępowania egzekucyjnego nie może nastąpić w oparciu o art. 98 § 1 K.p.a., ponieważ przy określeniu przesłanek zawieszenia postępowania nie ma zastosowania odesłanie do stosowania przepisów K.p.a. na podstawie art. 18 u.p.e.a. W konsekwencji powyższego, organ utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r. znak [...] K.-P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., działając na podstawie art. 113 § 1 K.p.a. sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w ww. postanowieniu własnym z dnia [...] stycznia 2017 r., znak: [...], w ten sposób, że na stronie 1 postanowienia w wierszu 12 i 13 od góry: zamiast: "po rozpatrzeniu zażalenia Pani J. K. reprezentowanej przez adwokata A. G." winno być "po rozpatrzeniu zażalenia Pani M. K. reprezentowanej przez adwokata A. G.." Organ uzasadnił, że treść uzasadnienia prawidłowo wskazywała na właściwy podmiot – M. K. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na ww. postanowienie złożyła J. K., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o uchylenie postanowień organu I i II instancji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji celem ponownego rozpoznania. Skarżąca we wniesionej skardze zarzuciła: - obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na wydane orzeczenie, poprzez naruszenie art. 6, 7, 8, 9, 10 i 11 K.p.a. przez odstąpienie od wskazania merytorycznych przesłanek wydania postanowienia - organ w sposób niepełny ocenił materiał dowodowy i lakonicznie uzasadnił postanowienie; - naruszenie art. 11 K.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie skarżącej podstawy prawnej i faktycznej postanowienia oraz motywacji organu, podyktowanej przepisem rażąco sprzecznym z interesem prywatnym, a także publicznym przez zastosowanie przepisu, który nie był w należyty sposób promulgowany; - naruszenie art. 124 § 1 w zw. z art. 123 § 1 K.p.a. poprzez opatrzenie postanowienia odręcznym znakiem graficznym w postaci kreski i kropki zamiast podpisu osoby uprawnionej do jego wydania, co nie spełnia wymogów formalnych podpisu zgodnie z art. 124 § 1 K.p.a. i przesądza o uznaniu postanowienia jako nieistniejącego; - naruszenie art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. oraz art. 98 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i tym samym błędne uznanie organu, że w realiach niniejszej sprawy nie zaszły przesłanki zawieszenia postępowania egzekucyjnego w administracji, gdy tymczasem wskazana ustawa przewiduje możliwość zawieszenia postępowania na podstawie przypadków wskazanych w innych ustawach, w tym przypadków zawieszenia postępowania na podstawie K.p.a.; - naruszenie art. 7, 77 § 1, 107 § 3 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia i wyjaśnienia okoliczności, czy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem powszechnym w sprawie zniesienia służebności gruntowej zabudowanej nieruchomości objętej administracyjnym tokiem postępowania egzekucyjnego może mieć wpływ na rozstrzygnięcie wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Ponadto, zarzucono naruszenie art. 10 § 1 K.p.a., poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie K.-P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] stycznia 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w T. z dnia [...] listopada 2016 r. o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] wystawionego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarżąca J. K. przestała być stroną postępowania egzekucyjnego (zobowiązaną) na skutek darowizny nieruchomości, której dotyczy postępowanie egzekucyjne, dokonanej na rzecz M. K. Stosownie do art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej przywoływana jako P.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Nie ulega zatem wątpliwości to, że skarżąca nie była uprawniona do wniesienia skargi, ponieważ nie jest dłużnikiem w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym, w toku którego wydano zaskarżone do Sądu postanowienie. Należy w tym miejscu dodać, że okoliczność błędnego oznaczenia strony postępowania przez organ odwoławczy nie ma znaczenia dla oceny istnienia po stronie skarżącej interesu prawnego, ponieważ ta oczywista omyłka została dostrzeżona przez organ, który wydał [...] lutego 2017 r. stosowne postanowienie o jej sprostowaniu. W świetle powyższego brak było podstaw do dalszej oceny zarzutów podniesionych w skardze, ponieważ brak interesu prawnego a limine przesądza o niezasadności skargi Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.