II SA/Bd 320/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych po wznowieniu postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura [...] Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa ARiMR w [...] decyzją z dnia [...] , orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej przez M. J. decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] ([...]) z dnia [...] uchylającej w całości decyzją ostateczną z dnia [...] i odmawiającej przyznania wnioskowanych płatności bezpośrednich na rok 2005. Jako podstawę prawną rozstrzygnięć w niniejszej sprawie organy obu instancji powołały art. 151 § pkt 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 kpa, a także art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (Dz.U. z 2004r. Nr 6, poz.40 ze zm.), art. 143bust.4 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001,(WE) nr 1453/2001,(WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WER) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.Urz.UE L 270 z 21.10.2003r. str. 1 z późn. zm.) i art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania odłogowanych gruntów do produkcji surowców (Dz.U.UE.L. z 2004 r. Nr 345, str. 1 ze zm., dalej powoływanego jako rozporządzenie nr 1973/2004) Na podstawie akt sprawy ustalono, że w wyniku kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniu 10 lipca 2009 r. na gruntach rolnych zgłaszanych do płatności przez odwołującego stwierdzono, że działka ewidencyjnej nr 627, na której producent deklarował działkę rolną "G" we wniosku z dnia 11 maja 2005r. o przyznanie jednolitej płatności obszarowej (JPO) i uzupełniającej płatności obszarowej (UPO) nie jest utrzymywana w dobrej kulturze rolnej, jest porośnięta kilkuletnimi drzewami (olchą) oraz, że stanowi ona teren podmokły, nieużytkowany rolniczo, a także że w protokole z kontroli jako stwierdzoną grupę upraw wpisano "młodnik". Odnosząc się zaś do zarzutów odwołania organ odwoławczy podzielił motywy, jakimi kierował się organ pierwszej instancji co do umieszczenia przedmiotowej działki na wykazie działek z kodem DR10. Uznano mianowicie, że działka ta znajduje się obecnie na takim wykazie, umieszczonym na stronie internetowej ARiMR. Zdaniem organu, nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut odwołującego odnośnie wprowadzenia go w błąd na skutek otrzymania różnych wersji raportu, albowiem z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, iż podmiot przeprowadzający kontrolę (Okręgowe Przedsiębiorstwo Geodezyjno-Kartograficzne w [...] Sp. z o.o) przekazał stronie kopię raportu z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni po korektach w dniu 17 sierpnia 2009 r., a w piśmie przekazującym raport wskazano, jakie korekty zostały wprowadzone. Organ zaznaczył także, że wznowienie postępowania odnoszącego się do płatności na rok 2005 nastąpiło w dniu 28 października 2010 r., a więc przeszło rok po przekazaniu raportu ze stwierdzonym kodem DR10. Zdaniem organu, przytoczone okoliczności nie dają podstaw do zakwestionowania wyników kontroli na miejscu, przeprowadzonej 10 lipca 2009 r. W związku z tym, w ocenie organu odwoławczego, organ I instancji, uwzględniając wyniki kontroli, prawidłowo wykluczył z płatności działkę ewidencyjną nr 627 wraz z położoną na niej działką rolną "G", a następnie na tej podstawie wyliczając różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną do płatności a powierzchnią stwierdzoną (4,26 ha - 3,21 ha / 3,21 ha x 100%), właściwie stwierdził, że procentowa różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną a powierzchnią stwierdzoną wynosząca 32,71 % obszaru stwierdzonego, co skutkować winno odmową przyznania jednolitej płatności obszarowej na podstawie art. 138 ust. 1 rozporządzenia nr 1973/2004. Na powyższą decyzję M. J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w której podkreślił, że działka rolna "G", deklarowana na działce ewidencyjnej nr 627, na której kontrola na miejscu stwierdziła błąd DR10, była użytkowana rolniczo na dzień 30 czerwca 2003 r. Wskazał, że zgodził się z wykluczeniem powierzchni 0,25 ha tej działki, co oświadczył w 2007 r., gdyż na tej powierzchni faktycznie znajdowały się drzewa i krzewy. Na pozostałej jednak powierzchni działki, na której była łąka trwała, prowadzona była działalność rolnicza, tj. łąka ta była wykaszana na siano, które następnie sprzedawał siostrze. Odwołujący wyjaśnił, że z powodu podmokłego terenu, jako efektu pogarszającego się stanu rowów melioracyjnych i przebywania w tej okolicy bobrów, wykaszanie stało się coraz trudniejsze. Dlatego też w 2008 r. na części działki, która nie była możliwa do wykoszenia, w miejscu gdzie znajdowały się pojedyncze drzewa, dosadził kolejne drzewa, wykorzystując podmokłe tereny łąki. Z uwagi na podjęte zobowiązanie ONW, starał się jednak dotrzymać zobowiązania i użytkować działkę nr 672, w związku z czym działka ta była nawet w niektórych częściach koszona ręcznie. Odwołujący wskazał także, że w początkowym raporcie z kontroli na miejscu nie było mowy o kodzie DR10, a także na stronie internetowej ARiMR działka nr 627 nie występuje jako działka z kodem DR10. Nie przypuszczając, że kolejne raporty mogą się różnić od oryginału, nie odwoływał się od raportu z kontroli na miejscu. Ponadto M. J. zaznaczył, że termin wykoszenia łąki miał do końca lipca 2009 r., i że z tego terminu się wywiązał, gdyż skosił trawę ręcznie po przeprowadzeniu kontroli na miejscu, ale przed dniem 30 lipca 2009 r. Wyjaśnił także, że nie miał możliwości wcześniejszego skoszenia trawy, bowiem musiał czekać na wysuszenie terenu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga okazała się usprawiedliwiona. Z treści art. 143b ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003r. wynika, iż do przyznania pomocy w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej JPO kwalifikują się wszystkie działki rolne obejmujące grunty orne, trwałe użytki zielone, trwałe plantacje, ogródki przydomowe (wykorzystywane użytki rolne), utrzymywane w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r., niezależnie od tego czy w tym dniu była na nich prowadzona produkcja, oraz jeżeli jest to właściwe, dostosowane zgodnie z obiektywnymi kryteriami określonymi przez państwo członkowskie, a także działki rolne obsadzone zagajnikami o krótkiej rotacji, które były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej w dniu 30 czerwca 2003 r. i do których zastosowanie ma pomoc przyznawana z tytułu upraw energetycznych przewidzianych w art. 88. Z uwagi na okoliczność, że w/w przepis art. 143b ust. 5 rozporządzenia nr 1782/2003 określa dla gruntu rolnego kryterium przyznania pomocy w ramach JPO w postaci utrzymania gruntu w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r., należy wskazać, iż pojęcie dobrej kultury rolnej nie zostało wprost zdefiniowane w ustawodawstwie unijnym i krajowym, niemniej jednak ustawodawca podał minimalne warunki jakie winny być spełnione aby dany obszar został uznany za utrzymany w dobrej kulturze rolnej. I tak zgodnie z pierwotnym brzmieniem § 1 ust. 1 nieobowiązującego już rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań utrzymania gruntów w dobrej kulturze rolnej (Dz.U. z 2004 r.. Nr 65, poz. 600, dalej powoływanego jako rozporządzenie MRiRW z dnia 7 kwietnia 2004 r.) warunkiem utrzymania gruntu w dobrej kulturze było, w przypadku łąk, koszenie trawy co najmniej raz w roku w okresie wegetacyjnym, a po zmianie tego rozporządzenia, która weszła w życie z dniem 15 marca 2005 r., koszenie okrywy roślinnej i jej usunięcie, co najmniej raz w roku w terminie do dnia 31 lipca. Z treści § 4 pkt 1 omawianego rozporządzenia wynika natomiast, że grunty rolne, o których mowa w § 1, nie powinny być porośnięte drzewami i krzewami, z wyjątkiem drzew i krzewów wymienionych w tym przepisie, tj.: niepodlegających wycięciu zgodnie z przepisami o ochronie przyrody, mających znacznie dla ochrony wód i gleb, a także niepływających na prowadzoną na tych gruntach produkcję roślinną. Analogiczne regulacje prawne zawierało kolejno obowiązujące rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2007 r. w sprawie minimalnych norm (Dz.U. z 2007 r., Nr 46, poz. 306 ze zm.) - § 1 i 4 aktu. Z akt sprawny wynika, że orzekając w sprawie organy, po wznowieniu postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] r., uchyliły decyzję ostateczną i odmówiły skarżącemu przyznania wnioskowanych na rok 2005 płatności, z uwagi na zawarte w raporcie z kontroli na miejscu gospodarstwa rolnika ustalenie odnośnie położonej na działce ewidencyjnej nr 627 działki rolnej "G", iż działka ta nie była utrzymywana w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r., tj. że dotyczy jej kod DR10, co spowodowało wykluczenie z płatności tej działki w konsekwencji stwierdzenia, że procentowa różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną a stwierdzoną wynosi 32,71%. Ustalenie raportu, że przedmiotowa działka nie była utrzymywana w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r. zostało poczynione na podstawie wykonanych przez wykonawcę zewnętrznego w dniach 9 - 10 lipca 2009r. czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni, w toku których stwierdzono, że przedmiotowa działka porośnięta jest kilkuletnimi drzwiami (olcha), że teren jej jest podmokły i nieużytkowany rolniczo, a także że grupa upraw występująca na tej działce to młodnik. Do raportu z kontroli na miejscu zostały dołączone załączniki graficzne, w tym załącznik dotyczący działki rolnej "G". W ocenie strony skarżącej natomiast dokonane w oparciu o raport z kontroli na miejscu ustalenie organu o braku utrzymania przedmiotowej działki w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r. jest błędne, bowiem działka ta, pomimo iż jest terenem podmokłym, była użytkowana rolniczo (znajdująca się na niej łąka była koszona), a tylko jej zadrzewiony i zakrzewiony fragment o powierzchni 0,25 ha został wyłączony z płatności, na co M. J. wyraził zgodę w 2007 r. Skarżący wyjaśnił także, że w 2008 r. na części działki, która nie była możliwa do wykoszenia, dosadził w miejscu gdzie znajdowały się pojedyncze drzewa kolejne drzewa. Z powyższego wynika, że istota przedmiotowej sprawy sprowadza się do oceny, czy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwalał na jednoznaczne stwierdzenie, że przedmiotowa działka rolna nie była na dzień 30 czerwca 2003 r. utrzymywana w dobrej kulturze rolnej. Zdaniem Sądu, dowody znajdujące się w aktach sprawy nie dają podstaw do takiej konstatacji. Należy w pierwszej kolejności podkreślić, że organy oceniły wniosek skarżącego o przyznanie płatności na rok 2005 w oparciu o przeprowadzone w dniach 9 - 10 lipca 2009 r. czynności kontrolne w gospodarstwie rolnym skarżącego. W wyniku tych czynności opisano jednak stan faktyczny kontrolowanych działek rolnych na dzień 9 i 10 lipca 2009 r. W raporcie z kontroli wskazuje się bowiem co do przedmiotowej działki rolnej jedynie, że teren jej jest podmokły, nieużytkowany rolniczo i porośnięty kilkuletnimi drzewami, że stwierdzona na niej grupa upraw to młodnik oraz, że zachodzi brak możliwości jej pomiaru. Należy zaakcentować, że kontrolerzy nie określili, że teren tej działki rolnej nigdy nie był użytkowany rolniczo, ani też, że nie był on użytkowany rolniczo w 2003 r., nie wskazali też jednoznacznie wieku występujących na niej drzew. Stwierdzenie, że na ocenianej działce występują "kilkuletnie" drzewa, bez wyraźnego określenia ich wieku, jest na tyle nieprecyzyjne, że pozwala jedynie na przyjęcie, że drzewa te istniały na tej działce w 2009 r., natomiast nie uzasadnia wniosku, że istniały one tam już w 2003 r. Także wykonana przez inspektorów podczas kontroli dokumentacja fotograficzna, mająca potwierdzać wskazane w raporcie okoliczności, która nota bene nie została dołączona do przesłanych sądowi akt administracyjnych, może stanowić samodzielnie jedynie dowód tego, co zostało w niej utrwalone, na dzień 9 i 10 lipca 2009 r., tj. że w tym czasie przedmiotowa działka znajdowała się w takiej właśnie kulturze rolnej. Tymczasem rozstrzygnięcie niniejszej sprawy oparto o stwierdzenie, że działka rolna znajdowała się na dzień 30 czerwca 2003 r. w takim właśnie stanie. W ocenie Sądu, wnioskowanie w oparciu o powyższe, ustalone przez kontrolerów okoliczności, że przedmiotowa działka znajdowała się w takim samym stanie w dniu 30 czerwca 2003 r. nosi cechy dowolności. Jak słusznie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 19 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 227/11 wnioskowanie o stanie kultury rolnej określonej działki rolnej z perspektywy czasu jest działaniem wymagającym szczególnej wiedzy i staranności, z uwagi chociażby na złożone i nie do końca przewidywalne procesy wegetacyjne roślin. Skoro więc w niniejszej sprawie, przedmiotem ustaleń był stan faktyczny działki rolnej, który istniał w 2003 r. (ta bowiem przesłanka stanowiła podstawę wyłączenia działki z płatności JPO), to tym samym wnioskowanie o tym w oparciu o czynności kontrolne wykonane w 2009 r., wymagało uzasadnienia i wyjaśnienia przez organy dlaczego przyjmują one, że kontrolowana działka znajdował się w takimi samym stanie w okresie kilku lat, tj. że w 2003 r. stan działki był taki sam jak w 2009 r., kiedy to przeprowadzono kontrolę na miejscu. Wyjaśnienie tej okoliczności mogłoby być dokonane np. poprzez wskazanie, że procesy wegetacyjne występujących na działce roślin lub też stan kory czy też objętość drzew świadcz ą o tym, iż mają one przynamniej 5, 6 lat, itp. Sama zaś dokumentacja fotograficzna, stanowiąca, jak już wskazano wyżej, jedynie dowód tego, w jakiej kulturze rolnej znajdowała się działka w dniu zrobienia zdjęć, bez odpowiednich wyjaśnień osób kompetentnych w tym zakresie, nie wystarcza do oceny kultury rolnej działki z perspektywy tak długiego okresu czasu jak w przedmiotowej sprawie tj. pięciu, sześciu lat. W sprawie więc należało wykazać związek pomiędzy stanem faktycznym działki w 2009 r. i w 2003 r., tego natomiast orzekające w sprawie organy nie uczyniły. Organy nawet nie przytoczyły i nie rozważyły pojęcia gruntu utrzymanego w dobrej kulturze rolnej, pomimo że nie przestrzeganie tej kultury rolnej stanowiło podstawę wyłączenia przedmiotowej działki z płatności. Zdaniem Sądu w sprawie należało również rozważyć stan kultury rolnej przedmiotowej działki w kontekście przytoczonego wyżej przepisu § 4 pkt 1 rozporządzenie MRiRW z dnia 7 kwietnia 2004 r. Przepis ten określając, że grunty rolne utrzymane w dobrej kulturze rolnej nie powinny być porośnięte drzewami, wskazuje jednocześnie przypadki, w których występowanie tych drzew lub krzewów nie ma wpływu na stan kultury rolnej gruntu. I tak przepis ten nie wyklucza obecności drzew na gruntach np. przeznaczonych tak jak w niniejszej sprawie na łąkę, w sytuacji gdy drzewa te mają znaczenie dla ochrony wód i gleb (§ 4 pkt 1 lit. b) czy też nie wpływają na prowadzoną na tych gruntach produkcję roślinną (§ 4 pkt 1 lit. c). Orzekające w sprawie organy w ogóle nie wypowiedziały się co do wskazanego przepisu, a chociażby ze względu na położenie działki w pobliżu rzeki, winny były rozważyć, czy występujące na niej drzewa nie mają wpływu ochronnego dla pobliskiej rzeki, czy też podmokłego gruntu działki (np. w związku z wpływem drzew na osuszanie gruntu). Powinny były także wskazać, czy występujące na działce drzewa wpływają, z uwagi na przykład na ich ilość, na istniejącą (uprawianą) na działce łąkę. W niniejszej sprawie natomiast organy nie tylko nie odniosły się co wskazanych kwestii, ale również nie określiły nawet powierzchni, jaką zajmują stwierdzone na działce drzewa, co mogłoby mieć ewentualne wpływ np. na ocenę wyjątków określonych w omawianym przepisie lub też pozwoliłoby na skontrolowanie rozstrzygnięcia w zakresie zasadności wyłączenia "całej" działki z płatności JPO. W sytuacji wykluczenia działki z płatności z uwagi na stwierdzone zadrzewienie działki niezbędnym było zarówno odniesienie się do regulacji zawartej w § 4 pkt 1 rozporządzenie MRiRW, a w szczególności do przypadków określonych w pkt 1 lit. b i c, jaki i wskazanie zakresu zadrzewienia działki. W ocenie Sądu wątpliwości również budzi wniosek kontrolerów, że przedmiotowa działka jest nieużytkowana rolniczo, w sytuacji jednoczesnego stwierdzenia, że działka ta jest podmokła i zachodzi brak możliwości jej pomiaru. Skoro warunki, w których znajdowała się działka w dniach 9 - 10 lipca 2009 r. uniemożliwiały nawet dokonanie pomiaru działki, to tym samym zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że możliwość jej oceny w zakresie wykorzystywania rolniczego, co do stanu gruntu, była we wskazanych dniach co najmniej utrudniona. Reasumując, należy stwierdzić, że przedstawione w niniejszej sprawie dowody są nieprzekonywujące i niewystarczające do poczynionych w sprawie wniosków, w szczególności nie pozwalały one na ustalenie, że przedmiotowa działka rolna na dzień 30 czerwca 2003 r. nie była utrzymana w dobrej kulturze rolnej. Pomimo, że w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego obowiązują odmienne zasady przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w stosunku do zasad określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, z uwagi chociażby na odstąpienie w tych sprawach od zasady prawdy obiektywnej z art. 7 kpa, to jednak zdaniem Sądu nie zwalniało to orzekających w sprawie organów od obowiązku wykazania istnienia okoliczności, stanowiących podstawę odmowy przyznania skarżącemu wnioskowanych płatności, zwłaszcza, że organy wydały zaskarżone rozstrzygnięcia w trybie nadzwyczajnym, tj. w wyniku wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z uwagi na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 kpa, a więc ujawnienie istotnych dla sprawy "nowych okoliczności faktycznych" lub "nowych dowodów" istniejących w dniu wydania decyzji, lecz nie znanych organowi, który ją wydał. Wskazane zaś przez organy okoliczności faktyczne oraz znajdujące się w aktach administracyjnych dowody nie pozwalają na wyprowadzenie wniosków odnośnie kultury rolnej działki rolnej w dniu 30 czerwca 2003r., w tym i wniosku o braku jej przestrzegania w 2003 r., jako podstawy wykluczenia działki z systemu jednolitej płatności obszarowej. Z uwagi więc na niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, wyprowadzenie wniosków nie znajdujących oparcia w zgromadzonych dowodach, i w konsekwencji subsumowanie norm prawa materialnego do niewłaściwie ustalonego stanu faktycznego sprawy w następstwie naruszenia art. 3 ust. 1 i 2 pkt 1, 2 ustawy o płatnościach, art. 6 i art. 8 kpa, Sąd uznał za konieczne uchylenie zapadłych w sprawie decyzji organów obu instancji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy stojące na straży praworządności organy uwzględnią poczynione uwagi Sądu i dokonają w oparciu o zebrane dowody ustaleń faktycznych stanowiących logiczną podstawę wysnutych z nich wniosków. Rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy sprawy, odniosą się do argumentów przedstawionych przez stronę skarżącą, w szczególności do wskazywanej przez nią daty dosadzenia na spornym gruncie drzew i przywoływanej podmokłości gruntu działki rolnej, oceniając ich wpływ na przedmiot sporu, a ponadto rozpatrzą poczynione ustalenia z punktu widzenia regulacji wynikających z § 4 rozporządzenia MRiRW z dnia 7 kwietnia 2004 r., ewentualnie z § 4 rozporządzenia MRiRW z dnia 12 marca 2007 r. w sprawie minimalnych norm. W przypadku oceny kultury rolnej działki na dzień 30 czerwca 2003 r. wykażą związek pomiędzy ustaleniami kontrolnymi dokonanymi w 2009 r. i ewentualnie w 2011 r. (w przypadku ich podjęcia), ze stanem faktycznym działki istniejącym w 2003 r. Poczynione ustalenia i wnioski organów winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 kpa. Odnosząc się zaś do zarzutu skargi dostarczenia skarżącemu różniących się treścią raportów z kontroli na miejscu, co wprowadziło go w błąd i spowodowało, że nie odwoływał się on od doręczonego mu raportu, należy wskazać, iż jest on całkowicie bezzasadny. Przepis art. 48 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz.U.UE.L. z 2004 r. Nr 141, str. 18 ze zm.) stanowi bowiem, że rolnicy otrzymują informacje o wszelkich stwierdzonych nieprawidłowościach, w terminie do trzech miesięcy od dnia przeprowadzenia kontroli na miejscu. W przedmiotowej sprawie czynności kontrolne wykonywał wykonawca zewnętrzny - Okręgowe Przedsiębiorstwo Geodezyjno-Kartograficzne w [...] Sp. z o.o., który przesłał stronie raport ze stwierdzonymi nieprawidłowościami w dniu 21 lipca 2009 r. Sporządzony przez wykonawcę zewnętrznego raport podlegał następnie kontroli przez inspektora ARiMR, który dokonał określonych korekt raportu, zgodnie z przysługującym mu w tym zakresie uprawnieniem. Stronie zainteresowanej, zgodnie z art. 31 ust. 7 ustawy o płatnościach, został przekazany jednak raport z kontroli na miejscu po korektach wraz z pismem informującym o tym, jakie korekty zostały wprowadzone oraz, że raport przesłany w dniu 21 lipca 2009 r. przestaje obowiązywać. Z powyższego wynika, że strona wiedziała, iż pierwotnie przesłany jej raport nie obowiązuje, a także znała wprowadzone w raporcie po korektach zmiany. Wbrew twierdzeniom strony, nic nie stało więc na przeszkodzie, aby zgłosiła umotywowane zastrzeżenia do raportu, stosownie do przysługującego jej tym zakresie ustawowego uprawnienia (art. 31 ust. 7 ustawy o płatnościach). W związku z tym, powyższy zarzut skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Biorąc jednak pod uwagę wskazane powyżej okoliczności uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.)., orzekł jak w sentencji.