II SA/Bd 326/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 7 czerwca 2016r. w sprawie ze skargi J. W. na postanowienie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. J. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Bydgoszczy skargę na postanowienie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. W skardze zawarty został wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie w sprawie pełnomocnika. Zarządzeniem z 22 maja 2015r. referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącej bez rozpoznania. Zarządzenie to zostało następnie utrzymane w mocy postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Bydgoszczy z 3 sierpnia 2015r. Postanowieniem z 1 grudnia 2015r. sygn. akt II OZ 1203/15 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie wniesione na powyższe postanowienie. W związku z rozstrzygnięciem NSA, skarżąca wezwana została do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, skarżąca złożyła ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zarządzeniem z dnia [...] marca 2016r. referendarz sądowy wezwał skarżącą do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, poprzez nadesłanie wskazanych w wezwaniu dokumentów. Na podstawie akt sprawy ustalono, ze skarżąca w żaden sposób nie odniosła się do treści wezwania. Postanowieniem z dnia 7 czerwca 2016r. referendarz sądowy oddalił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy. W złożonym sprzeciwie skarżąca wniosła o ponowne rozpoznanie sprawy, w dalszym ciągu nie ustosunkowując się do treści wezwania z dnia [...] marca 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy zauważyć, że skarga inicjująca niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne wniesiona została w dniu [...] marca 2015r. wobec czego, do złożonego w jej ramach wniosku o przyznanie prawa pomocy, stosować należy przepis art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej P.p.s.a..) w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją wprowadzona ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( art. 1 pkt 73 w zw. z art. 2). Zgodnie z art. 260 P.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Jak wynika z art. 252 § 1 i 2 P.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym, przy czym wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Ponadto, co wynika z art. 255 p.p.s.a., jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku, o którym mowa w art. 252, okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. W myśl art. 256 pkt 2 p.p.s.a., Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia rodzaje dokumentów źródłowych, o których mowa w art. 255, oraz okresy, za jakie mają być dokumentowane dane o majątku, dochodach i stanie rodzinnym; dokumentami tymi mogą być w szczególności odpisy zeznań podatkowych, wyciągi lub wykazy z posiadanych rachunków bankowych, w tym kont i lokat dewizowych, wypisy z rejestrów urzędowych, odpis aktualnych bilansów oraz zaświadczenia o wysokości wynagrodzeń, honorariów i innych należności i otrzymywanych świadczeń. W sprawie niniejszej, skarżąca nie nadesłała dokumentów potwierdzających sytuację uzasadniającą przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie. Niedopełnienie obowiązku wynikającego z wezwania, uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, ciężar dowodu w tej sytuacji spoczywa na osobie, która wnioskuje o przyznanie prawa pomocy. Nie jest zatem wystarczające subiektywne odczucie strony. Sąd nie jest władny we własnym zakresie dokonywać ustaleń dotyczących sytuacji rodzinnej i majątkowej strony, strona bowiem sama, w dbałości o swój interes prawny i faktyczny, zobowiązana jest do szczegółowego przedstawienia wszelkich okoliczności, które przyczynić mogą się do pozytywnego rozpoznania wniosku. Zwrócić uwagę należy, że skarżąca w żaden sposób nie odniosła się do treści wezwania, nie wniosła również o prolongowanie wyznaczonego terminu. Również przy okazji składania sprzeciwu skarżąca nie przedłożyła żadnego z dokumentów, o które była wzywana. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy na podstawie posiadanych informacji, Sąd stwierdził, że nie może w pełni ocenić sytuacji majątkowej skarżącej, co uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy. Z uwagi na to, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, iż znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy, należy przyjąć, że rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę. Niezastosowanie się przez skarżącą do treści wezwania, powoduje, że Sąd ze względu na brak wystarczających informacji, nie będzie miał podstaw do pozytywnego rozpatrzenia wniosku. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 260 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.