II SA/Bd 327/06

Dnia 18 maja 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Piechowiak asesor WSA Ewa Kruppik – Świetlicka (spr.) Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi Danuty W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] 2006r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., na podstawie art. 2, art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej ( Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm. ) oraz art. 138 § 1pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Kpa) ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. ( Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. ) , po rozpoznaniu odwołania Danuty W. utrzymało w mocy decyzję Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ż. z dnia [...] 2005r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy społecznej w formie zasiłku celowego, na"; opłacenie rachunku za gaz w kwocie 124,00 zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołał stan faktyczny sprawy i wskazał, że skarżąca wniosek o przyznanie świadczenia uzasadniała swą trudną sytuacją losową (choroba i brak środków do życia, awaria ogrzewania). Jednocześnie organ wskazał, że skarżąca jest zarejestrowana w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna, bez zasiłku oraz że nie osiąga dochodu. Posiada jednak majątek gdyż jest właścicielką domu o pow. 162m2, gruntu o pow. 650 m2, i garażu 21,70 m2. Mimo tego, organ stwierdził, że skarżąca ze względu na sytuację życiową i materialną spełnia wymogi wynikające z art. 39 w/w ustawy o pomocy społecznej pozwalające na przyznanie zasiłku lecz z uwagi na brak środków w budżecie zmuszony jest odmówić udzielenia pomocy. Organ uzasadniając odmowę podkreślił, że zasiłki mają charakter uznaniowy i są uzależnione od posiadanych na ten cel środków, tu wskazał na swój bilans w tym względzie i stwierdził, że w dacie rozstrzygania sprawy środki na te cele zostały wykorzystane w 90 %. Jednocześnie organ podniósł, że na terenie miasta Ż. jest bardzo wiele rodzin i osób oczekujących pomocy z uwagi na duże bezrobocie. Organ wskazał, że mimo braku środków skarżąca jest uwzględniania w działaniach organu gdyż w ostatnim roku otrzymała: - zasiłek okresowy od 1 sierpnia 2005r. do 30 września 2005 r. po 200,00 zł. miesięcznie; - zasiłek okresowy z tyto bezrobocia od 1 października 2005r. do 31 grudnia 2005r. po 231,00 zł. miesięcznie, - oraz zasiłek celowy w październiku 2005r. na dofinansowanie remontu pieca w wysokości 300,00 zł.; - od sierpnia 2005r. pomoc w postaci "posiłku dla potrzebujących". Organ zaznaczył, że pomoc społeczna nie może być traktowana jako stałe źródło dochodów, jednocześnie zwrócił uwagę na fakt, że skarżąca z uwagi na posiadany majątek (dom, garaż, działka) mogłaby sama przy odpowiednim gospodarowaniu poprawić swoją sytuację materialną. Skarżąca w skardze do Sądu, wydanej decyzji zarzuciła niesprawiedliwość, wskazała, że jej sytuacja życiowa jest bardzo trudna, gdyż jest osobą chorą i z tego względu pozbawioną możliwości znalezienia pracy. Oświadczyła, że w wyniku wypadku samochodowego straciła sprawność i dlatego nie ma możliwości znalezienia pracy. Dodatkowo podniosła, że jej sytuacja życiowa i materialna uległa dalszemu pogorszeniu wskutek przeprowadzanych przez miasto prac kanalizacyjnych na jej ulicy w efekcie, których doszło do awarii systemu grzewczego w jej domu i przez ostatnie 5 lat nie ma ogrzewania. Ten stan wiąże się z koniecznością dogrzewania domu gazem a to z kolei generuje koszty, których nie jest w stanie samodzielnie pokryć, z wagi na brak środków, co jej zdaniem tłumaczy powody, dla których złożyła wniosek o sfinansowanie zaległej opłaty (w wysokości 124,00 zł) za zużyty gaz. Według jej opinii ten niezwykle ważny dla niej problem zlikwidowałaby dotacja celowa na remont pieca w wysokości 1.000 zł. Skarżąca w skardze złożonej do Sądu jak i w piśmie procesowym z dnia 15 maja 06r. oraz w piśmie złożonym [...] 2006r. tj. w dniu rozprawy, zgłosiła zarzuty co do pracy Ośrodka Gminnego Pomocy Społecznej w Ż., zarzucając pracownikom tej instytucji nieodpowiednie traktowanie potrzebujących i brak kompetencji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., w odpowiedzi na skargę podtrzymało swoje stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. ) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. poz. 1270 ze zm.) skarga podlega uwzględnieniu, gdy Sąd rozpatrując skargę stwierdzi, że : 1. nastąpiło naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; 2. nastąpiło naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; 3. nastąpiło takie naruszenie przepisów postępowania. które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie Sąd, badając pod w/w kątem zaskarżoną decyzję stwierdza, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.. bowiem nie doszło do naruszenia prawa o jakim mowa powyżej. Ponadto należy stwierdzić. że Sąd nie jest władny podejmować rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie, co oznacza, że nie może zastępować organu administracji w orzekaniu co do istoty sprawy. Problematykę pomocy społecznej reguluje ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. ( Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.), określając między innymi zadania pomocy społecznej. rodzaje świadczeń oraz zasady i tryb ich udzielania. organizację pomocy społecznej oraz zasady i tryb postępowania kontrolnego w tym zakresie. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych. których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia. zasoby i możliwości. Zgodnie z w/w ustawą prawo do świadczeń z pomocy społecznej mają osoby i rodziny, które spełniają jednocześnie dwa warunki: dochodowy i sytuacyjny. Przy czym z tejże ustawy wynika, ze zasiłek celowy jest przyznawany na zasadzie uznania administracyjnego, co oznacza, że decyzję o jego przyznaniu i wysokości podejmuje organ właściwy w sprawie i jest to gmina, wykonująca zadania własne, w myśl art. 17 ust. 1 pkt 5 cytowanej ustawy. Jak wynika z akt sprawy. skarżąca jest osobą bezrobotną, chorą, pozbawioną jakiegokolwiek dochodu, prowadzącą jednoosobowe gospodarstwo domowe. Mimo, że jest właścicielką domu, działki i garażu nie jest w stanie wykorzystać tego faktu z uwagi na niepełnosprawność spowodowaną wypadkiem samochodowym. Obecnie, jak wywodzi w jej sprawie trwa postępowanie w sprawie przyznania renty. Zatem mając na uwadze powyższe, zdaniem Sądu organy zasadnie uznały, że skarżąca spełnia przesłanki wynikające z ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, zarówno co do warunku dochodowego jak i sytuacyjnego. Natomiast na przyznanie świadczeń decydujący wpływ ma wysokość środków, przyznanych ośrodkom pomocy społecznej oraz liczba potrzebujących. Należy zauważyć, że spełnienie przedstawionych powyżej warunków nie skutkuje automatycznie przyznaniem pomocy. Pomoc ta uzależniona jest od możliwości finansowej organu ją przyznającego i chociażby z tego względu nie może prowadzić do całkowitego zaspokojenia zgłaszanych potrzeb. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że wydana decyzja nie narusza prawa. Organy prawidłowo dokonały oceny sytuacji skarżącej, biorąc pod uwagę także swoje możliwości finansowe. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarżącej, co do oceny pracy Miejsko Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ż. należy stwierdzić, że zarzuty te powinny być zgłoszone w trybie skarg i wniosków, zgodnie z przepisami art. 221 - 226 zgodnie z Kodeksu postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) , orzeczono jak w sentencji wyroku.