II SA/Bd 327/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący asesor sądowy Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu w dniu 15 września 2008r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej [...] Okręgu Wojskowego w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 2 lipca 2008r., sygn. akt II SA/Bd 327/08 w sprawie ze skargi Z.S. na decyzję [...] Okręgu Wojskowego w [...] z dnia [...] lutego 2008r., Nr [...] w przedmiocie należności pieniężnych z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej postanawia odrzucić skargę kasacyjną Pełnomocnik [...] Okręgu Wojskowego w [...] – radca prawny J.M. złożyła w ustawowym terminie skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 2 lipca 2008r., sygn. akt II SA/Bd 327/08. Stosownie do art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej w skrócie "p.p.s.a.") sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Przewodniczący wzywa wnoszącego pisma do uiszczenia opłaty pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. W razie bezskutecznego wezwania przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania (art. 220 § 1 in fine p.p.s.a.), natomiast skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania podlegając odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Od ogólnej zasady wezwania do uiszczenia opłaty w art. 221 p.p.s.a. przewidziany jest wyjątek: pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Wyżej powołany wyrok z 2 lipca 2008 r. zapadł w przedmiocie należności pieniężnych z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej tj. dotyczył stosunku służbowego żołnierza zawodowego, a konkretnie zasad, jakie powinny obowiązywać przy wypłacie należności. W takim przypadku, stosownie do art. 239 pkt 1 lit. d) p.p.s.a. nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu. Przepis ten nie zwalnia jednak z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, w tym wpisu, samego organu. Jak wyżej wskazano – przedmiotowa sprawa nie toczy się o należność pieniężną w konkretnej wysokości (wysokości przedmiotu sporu nie wskazał również organ), od pisma w postaci skargi kasacyjnej należy zatem pobrać wpis stały (art. 231 p.p.s.a w związku z art. 230 § 2 p.p.s.a.). Wysokość wpisów określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Rozporządzenie nie wskazuje konkretnej wysokości wpisu stałego dla spraw z zakresu stosunków służbowych, stosownie zatem do § 2 ust. 6 tegoż rozporządzenia wpis stały od skargi wynosi 200 zł, natomiast wpis od skargi kasacyjnej – połowę wpisu od skargi, nie mniej jednak niż 100 zł (§ 3 rozporządzenia). W przedmiotowej sprawie wpis stały od skargi kasacyjnej wynosi zatem 100 zł. Mając powyższe na uwadze, wobec faktu, iż skarga kasacyjna została wniesiona przez radcę prawnego, który nie uiścił należnego wpisu stałego – Sąd, na podstawie art. 221 p.p.s.a. skargę kasacyjną odrzucił.