II SA/Bd 329/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA: Jan Grzęda (spr.) Sędzia WSA: Grażyna Malinowska-Wasik Asesor WSA: Ireneusz Fornalik Protokolant: Magdalena Flinik po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi L. N. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] 2004 r. Nr [...] w przedmiocie pomoc finansowa na uzyskanie mieszkania oddala skargę Decyzją z dnia [...] 2003 r. Komendant Powiatowy Policji w I. na podstawie art. 94 i 95 ust.1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. Nr 101, poz. 1092 ze zm.) oraz § 3 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz.U. Nr 131, poz. 1468) odmówił przyznania L. N. pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe. W motywach decyzji organ wskazał, że z dokumentów przedłożonych przez funkcjonariusza wynika iż od 1985 r. zajmuje wraz z cztero osobową rodziną lokal spółdzielczy o powierzchni mieszkalnej 51,60 m2, na podstawie decyzji administracyjnej. Oznacza to, że L. N. posiada w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający normą zaludnienia tj. od 7 do 10 m2 powierzchni pokoi na jedną osobę. Organ wskazał, że okoliczność ta wyłączyła możliwość skorzystania z pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe. W dniu [...] 2004 r. L. N. wniósł o ponowne rozpatrzenie jego wniosku w sprawie przyznania pomocy finansowej. Wskazał na art. 95 ust. 1 ustawy o Policji, który stanowi, że policjantowi który posiada lokal w miejscowości pobliskiej nie przydziela się go w ramach decyzji przydziałowej. A ponadto Prawo spółdzielcze nie przewidywało i nie przewiduje przydziału lokalu w drodze decyzji. Decyzją z [...] 2004 r. Komendant Wojewódzki Policji w B. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w I. w sprawie odmowy przyznania pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne i prawne organu I instancji wskazując, że stosownie do art. 88 powołanej na wstępie ustawy o Policji, policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej z uwzględnieniem członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z odrębnych przepisów. Organ wskazał ponadto na art. 94 ust. 1 ustawy o Policji, który stanowi, że "policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość". W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący zarzucił, iż decyzje organów I i II instancji są błędne. Wniósł o ich uchylenie, ewentualnie o zmianę i przyznanie mu pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe. W uzasadnieniu skargi podniósł między innymi, że zajmowane mieszkanie nie jest lokalem mieszkalnym przydzielonym na podstawie decyzji administracyjnej, zatem spełnia przesłanki określone w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji do przyznania mu pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w B. wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu swojego stanowiska powołał się na argumenty tożsame z argumentami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Nie może zatem wkraczać w uprawnienia organów administracji orzekając bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego. Sąd nie może także oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszeniu przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy. Oceniając zasadność decyzji w zakresie, w jakim Sąd władny jest to uczynić, a więc z punktu widzenia jej legalności, stwierdzić należy, iż decyzja ta nie uchybia prawu. Zgodnie z art. 88 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.) policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej z uwzględnieniem członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z odrębnych przepisów. W myśl art. 94 ust. 1 wskazanej ustawy o Policji, "Policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość". Sąd podziela stanowisko Komendanta Wojewódzkiego Policji w B., że prawo do mieszkania jest realizowane w drodze przydziału osobie uprawnionej do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji jednostki Policji lub w formie zastępczej przez przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie mieszkania we własnym zakresie. Pomoc ta jest konsekwencją nie zrealizowania uprawnienia policjanta do otrzymania lokalu mieszkalnego, określonego w art. 90 ustawy o Policji - na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale. Za takim rozumieniem art. 90 ustawy o Policji przemawia także sama istota prawa policjanta do lokalu, o którym mowa w art. 88 ust. 1 ustawy o Policji. Bowiem prawo o policjanta do mieszkania nie może być rozumiane jako prawo całkowicie oderwane do praw i obowiązków wynikających z istoty stosunku służbowego policjanta. Dokonując interpretacji art. 88 ustawy o Policji należy przede wszystkim kierować się wykładnią celowościową. Intencją ustawodawcy było bowiem by pomoc finansowa kierowana była przede wszystkim do funkcjonariuszy nie posiadających w ogóle lokalu mieszkalnego w miejscowości w której stale pełnią służbę lub w miejscowości pobliskiej. Taki sposób regulacji kwestii mieszkaniowych funkcjonariuszy Policji wynika również z przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. W myśl przepisu § 2 wskazanego wyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji pomoc finansową przyznaje się jednorazowo policjantowi w służbie stałej, który spełnia warunki do przydzielenia mu lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, a lokalu takiego nie otrzymał. Natomiast określenie warunków jakie musi spełniać policjant do przydzielenia mu pomocy zawiera przepis art. 95 ustawy o Policji, który stanowił materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji, lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi: 1) w razie skorzystania z pomocy finansowej, o której mowa w art. 94, 2) posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy, 3) którego małżonek posiada lokal mieszkalny lub dom określony w pkt 2, 4) w razie zbycia przez niego lub jego małżonka własnościowego prawa do spółdzielczego lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość albo dom, o którym mowa w pkt 2, z wyjątkiem przypadków określonych na podstawie art. 96 ust. 3. Z ustaleń faktycznych wynika iż skarżący nie spełniał warunków do przyznania mu pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe bowiem L. N. w dniu [...] 1994 r., tj. w dniu mianowania go na funkcjonariusza w służbie stałej, posiadał lokal mieszkalny w Inowrocławiu. W mieszkaniu tym o powierzchni mieszkalnej 51,60 m2 miał zaspokojoną przysługującą mu, dla cztero osobowej rodziny powierzchnię mieszkalną. Wskazane okoliczności faktyczne stanowią zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w związku z art. 95 ustawy o Policji przesłanki negatywne do przydzielenia funkcjonariuszowi mieszkania na podstawie decyzji administracyjnej. Wobec powyższych ustaleń Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznając, że zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia prawa na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) skargę jako nieuzasadnioną oddalił.