II SA/Bd 330/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz po rozpoznaniu w dniu 10 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od zarządzenia Refendarza Sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 6 czerwca 2018 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku L. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie Zarządzeniem z dnia 6 kwietnia 2018 r. Referendarz sądowy zarządził pozostawienie bez rozpoznania wniosku L. Z. (skarżący) z dnia 14 maja 2018 r. o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu zarządzenia Referendarz wskazał, że skarżący nie zastosował się do wezwania o złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu (PPF) w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. Referendarz wskazał, że termin do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu upłynął z dniem 4 czerwca 2018 r. i zarówno do tego dnia, jak i dnia wydania zarządzenia formularz nie został prawidłowo wypełniony. Pismem z dnia 21 czerwca 2018 r. skarżący zgłosił sprzeciw do powyższego zarządzenia podnosząc, że brak jest podstawy prawnej nakładającej obowiązek wypełnienia przez skarżącego druku PPF, a ponadto, że wymóg ten jest niezgodny z przepisami Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/565/UE oraz aktami prawnymi Unii Europejskiej uzupełniającymi tę dyrektywę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Wniosek o prawo pomocy należy złożyć, stosownie do art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), na urzędowym formularzu PPF, według ustalonego wzoru. Wzór ten określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. poz. 1257 ze zm.), który – stosownie do delegacji z art. 256 pkt 1 p.p.s.a., zawiera również niezbędne pouczenie, co do sposobu jego wypełnienia. Zgodnie z punktem 4 pouczenia zawartego na ostatniej stronie druku PPF wypełnieniu albo przekreśleniu podlega każda rubryka niezacieniowana. Braki w tym zakresie podlegają uzupełnieniu na wezwanie, pod rygorem określonym w art. 257 p.p.s.a., tj. pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Analiza złożonego przez skarżącego formularza PPF (k. 576 i 577) wskazuje, że pomimo udzielenia mu w wezwaniu z dnia 22 maja 2018 r. pouczenia o konieczności wypełnienia druku w terminie 7 dni od dnia doręczenia, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, złożony formularz wymagań tych nie spełnia, gdyż żadna z rubryk przesłanego zwrotnie do Sądu druku PPF nie została uzupełniona. W piśmie załączonym do druku PPF skarżący wprost oświadczył, że nie zamierza przedmiotowego druku wypełniać. Skarżący zarazem nie wykazał w treści sprzeciwu, zaś Sąd z urzędu nie dostrzegł, sprzeczności wezwania referendarza sądowego i jego rozstrzygnięcia z porządkiem prawnym tak Polski, jak Unii Europejskiej. Ustawodawca w treści art. 257 p.p.s.a. nie pozostawia Sądowi wyboru: wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Wskazać dodatkowo należy, że dane podlegające ujawnieniu w formularzu PPF nie są danymi wrażliwymi, a ich podanie, jak zresztą samo zgłoszenie wniosku o prawo pomocy, jest dobrowolne. Od wnioskodawcy zależy, czy wyraża zgodę na ujawnienie danych o swoim stanie majątkowym, ale jeżeli tego nie czyni, musi liczyć się z określonymi skutkami związanymi z takim zaniechaniem. Ciężar wykazania przesłanek określonych w art. 246 § 1 p.p.s.a. ciąży bowiem na wnioskodawcy, a pomocne w tym są m.in. dane zamieszczane w poszczególnych rubrykach urzędowego formularza PPF. Wobec jasnej treści art. 252 § 2 p.p.s.a. za nieuzasadnione uznać należy zarzuty, jakoby Wobec powyższego, orzekając na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., Sąd postanowił utrzymać zaskarżone zarządzenie w mocy.