II SA/Bd 332/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Małgorzata Włodarska asesor WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Magdalena Tambelli po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 lipca 2008 r. sprawy ze skargi G. i B. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. II SA/Bd 332/08 Uzasadnienie Decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. Burmistrz Miasta i Gminy J. P. na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 1, art. 46a ust. 7 pkt 4, art. 56 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r., Nr 129, poz. 902 z późn. zm.) § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określania rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.) oraz art. 104 Kpa po rozpatrzeniu wniosku R. B. w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie obory z halą udojową, płyty obornikowej i zbiornika na gnojówkę w J. P. na działce nr [...] w miejscowości J. Z. określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację tego przedsięwzięcia. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli G. i B. N., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, zarzucając wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Zdaniem skarżących, wydając decyzję naruszono zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym i prowadzono postępowanie, gdy nie zostało jeszcze zakończone inne postępowanie w tej samej sprawie, a ponadto nie wyjaśniono wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. na podstawie art. 46 ust. 1 i ust. 3, art. 46a ust. 1 i ust. 7 pkt 4 art. 47, art. 48 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i1a, art. 51 ust. 1, ust. 2 i ust. 3, art. 56 ust. 2 i ust. 3 art. 57, art. 378 ust. 1 ww. ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kpa decyzją z [...] lutego 2008 r. [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, stwierdzając że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującym prawem. W szczególności podkreślono, że po wskazaniu przez Starostę B. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego na konieczność sporządzenia Raportu o oddziaływaniu na środowisko przez planowaną inwestycję, Burmistrz Miasta i Gminy J. P. wydał w dniu [...] sierpnia 2007 r. postanowienie o nałożeniu na wnioskodawcę obowiązku sporządzenia Raportu o oddziaływaniu na środowisko. Raport taki został przedłożony, a projekt decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach został uzgodniony z ww. organami. Organ pierwszej instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające w sprawie, a przed wydaniem rozstrzygnięcia uzyskał pozytywne uzgodnienia od Państwowego Powiatowego Inspektoratu Sanitarnego w B. i Starosty B. Odnosząc się do zarzutów i argumentów skarżących stwierdzono, iż są one bezzasadne i nie zasługują na uwzględnienia. W szczególności za bezzasadny uznano zarzut dotyczący niezawiadomienia właścicieli działek sąsiednich o wszczęciu postępowania administracyjnego wskazując, że zgodnie z przepisem art. 49 Kpa strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. Takim przepisem w niniejszej sprawie był art. 46a ust. 5 ustawy Prawo ochrony środowiska. Organ stwierdzał także, że po zapoznaniu się z raportem o oddziaływaniu na środowisko, uwagami strony w tym zakresie oraz dodatkowymi wyjaśnieniami i uzupełnieniami do tego raportu, nie znalazł podstaw, aby przedmiotowemu raportowi odmówić rzetelności, wiarygodności i obiektywności i mając na uwadze wskazany stan prawny i faktyczny organ uznał, że zaskarżona decyzja jako niewadliwa musiała zostać utrzymana w mocy. Na powyższą decyzję skargę złożyli G. i B. N. zarzucając naruszenie przepisów Kpa znajdujących się w art. 7,8,9, 61 § 4 i 78 oraz art. 46 ust. 2a i art. 52 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Skarżący wnieśli o uchylenie zakażonej decyzji jako wydanej z naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę organ odwołując się do uzasadnienia w swej decyzji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Podkreślić też należy, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 i art. 133 § 1 zd. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z akt sprawy wynika zaś, że złożony w sprawie wniosek R. B. z dnia [...] czerwca 2007 r. w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie obory z halą udojową, płyty obornikowej i zbiornika na gnojówkę w J. P. spowodował wszczęcie postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na treść art. 46a ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity - Dz. U. z 2006 r., Nr 129, poz. 902 z późn. zm.). Stanowi on, że postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia. Zgodnie z przepisem art. 46 ww. ustawy realizacja przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zwanej dalej "decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach". Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga natomiast przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. W postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko określa się, analizuje oraz zgodnie z tą ustawą ocenia :1) bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na : a) środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi b) dobra materialne, c) zabytki, d) wzajemne oddziaływanie między czynnikami, o których mowa w lit. a-c, e) dostępność do złóż kopalin; 2) możliwość oraz sposoby zapobiegania i ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko; 3) wymagany zakres monitoringu. Przepis art. 48 ww. ustawy z 27 kwietnia 2001 r. stanowi, że postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przeprowadza organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ ten uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z właściwym organem. Na mocy przepisu art. 51 ust. 1 ww. ustawy z 27 kwietnia 2001 r. wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach środowiska może być poprzedzone obowiązkiem sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z treścią ust. 2 omawianego artykułu organem właściwym do wydania postanowienia w sprawie sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko jest organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, określając jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Natomiast mając na uwadze przepis art. 51 ust. 3 postanowienia w sprawie sporządzenia Raportu o oddziaływaniu na środowisko wydaje się po zasięgnięciu opinii organu ochrony środowiska. Według przepisu art. 57 organem właściwym do dokonania uzgodnienia przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz wydawania opinii w sprawie zakresu Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w odniesieniu do przedsięwzięć o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2, jest państwowy powiatowy inspektor sanitarny. Ponadto organem ochrony środowiska, właściwym w niniejszej sprawie zgodnie z przepisem art. 378 ust. 1, jest Starosta B. Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia [...] lipca 2007 r. znak: [...] Starosta B. wskazał na koniczność sporządzenia Raportu o oddziaływaniu na środowisko przez planowaną inwestycję. Również Państwowy Powiatowy Inspektorat Sanitarny w B. w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2007 r. znak [...] wyraził opinię, iż dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego należy sporządzić raport o oddziaływaniu na środowisko. Dlatego też, postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2007 r. znak: [...] Burmistrz Miasta i Gminy J. P. nałożył na wnioskodawcę obowiązek sporządzenia Raportu o oddziaływaniu na środowisko. Następnie ze sporządzonym raportem o oddziaływaniu na środowisko zapoznali się zarówno skarżący jak i uczestnik postępowania - Stowarzyszenie Ekologiczne Przyjaciół Ziemi N. (poza rozważaniami należy pozostawić kwestię czy powyższą organizację zasadnie dopuszczono do udziału w postępowaniu - chociaż brak w tej mierze stosownego do dyspozycji art. 31 § 2 Kpa postanowienia – zważywszy, że celem tej organizacji jest wg statutu "dbałość o zachowanie wyjątkowych walorów rzeki Noteci i Pradoliny Noteci" a więc terenów geograficznie znacznie odległych od miejscowości której dotyczy niniejsza sprawa). Ww. Stowarzyszenie i skarżący wnieśli liczne uwagi i zastrzeżenia do raportu (skarżący nawet dwukrotnie – [...] sierpnia 2007 r. i [...] października 2007 r.). W sposób wyczerpujący ustosunkował się do nich i to kilkakrotnie autor raportu. Z akt wynika także, że w dniu [...] sierpnia 2007 r. Burmistrz Miasta i Gminy w J. wystąpił do Starosty Powiatowego jak i Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. o uzgodnienie raportu i projektu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji. Starosta Powiatowy na podstawie art. 48 ust. 2 pkt 1, art. 378 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r., Nr 129, poz. 902 z późn. zm.) oraz art. 106 Kpa w dniu [...] sierpnia 2007 r. postanowieniem nr [...] dokonał uzgodnienia wnosząc następujące uwagi: - przed przystąpieniem do eksploatacji obiektów inwestor zobowiązany jest do dokonania zgłoszenia w tut. Starostwie instalacji mogącej negatywnie oddziaływać na środowisko w trybie art. 152 Prawo ochrony środowiska, - w trakcie realizacji, eksploatacji oraz ewentualnej likwidacji przedsięwzięcia należy stosować odpowiednie działania i zabezpieczenia zapewniające ochronę wszystkich komponentów środowiska, przestrzegać zaleceń określanych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz stosować zasady gospodarowania określone w kodeksie Dobrej Praktyki Rolniczej. Również Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. na podstawie art. 1 pkt 1 i art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity z 2006 r., Dz. U. Nr 122, poz. 851 z późn. zm.) w zw. z art. 48 ust. 2 pkt 1a i art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity z 2006 r. Dz. U. Nr 129, poz. 902 z późn. zm.) oraz art. 106 Kpa w dniu [...] sierpnia 2007 r. postanowieniem nr N. [...] uzgodnił projekt decyzji zgłaszając dodatkowy warunek: - uciążliwość inwestycji nie może wykraczać poza teren władania, nie może powodować konfliktów społecznych oraz naruszać interesów osób trzecich. Po przeprowadzeniu tej procedury organ pierwszej instancji wydał dopiero decyzję utrzymaną w mocy zaskarżoną decyzją. W ocenie Sądu dochowano więc wymaganej ww. ustawą z 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska procedury, realizując tym samym także odpowiednie normy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, a w szczególności realizując zasady ogólne wyrażone w art. 7 i 8 Kpa oraz realizując treści przepisów art. 75 § 1, 77 § 1 i 80 Kpa dotyczących postępowania dowodowego. Za bezzasadny także w ocenie Sądu należy uznać zarzut naruszenia przepisów prawa poprzez prowadzenie postępowania i wydania zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy nie zostało zakończone inne postępowanie. Zauważyć bowiem należy – co zresztą przyznali sami skarżący, że to inne postępowanie dotyczyło działki nr [...], a więc nie działki [...], której dotyczy niniejsza sprawa. Sąd zaś – warto to przypomnieć – rozstrzyga w granicach danej sprawy (art. 134 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. ), a w momencie złożenia wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach działka nr [...] była już odrębną nieruchomością, sklasyfikowaną w ewidencji gruntów, zaś kwestie dotyczące postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji planowanej na działce nr [...] nie były przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją. Jako bezzasadny Sąd uznał także zarzut dotyczący braku zawiadomienia właścicieli działek sąsiednich o wszczęciu postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z przepisem art. 49 Kpa strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. W takich wypadkach zawiadomienie lub doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Przepisem szczególnym który umożliwia organowi pierwszej instancji skorzystanie z tego trybu jest art. 46a ust. 5 ww. ustawy Prawo ochrony środowiska. Stanowi on, że jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, to stosuje się przepis art. 49 Kpa. Z akt wynika, że obwieszczeniem z dnia 2 lipca 2007 r. organ poinformował wszystkie strony o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgodny dla planowanego przedsięwzięcia, wobec czego należy uznać, że nie doszło w żadnej mierze do naruszenia zasady zapewnienia czynnego udziału wszystkim stronom w postępowaniu administracyjnym. Nie doszło więc - wbrew twierdzeniu skarżących do naruszenia art. 67 § 4 Kpa. Analiza przedmiotowego raportu prowadzi do wniosku, że jego treść w całej rozciągłości wypełnia wszelkie dyspozycje ustawodawcy pod adresem takiego raportu zawarte w art. 52 ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Jego autor nie pominął bowiem żadnej kwestii, która zgodnie z treścią ww. przepisu winna być w nim przedstawiona, zbadana i wyjaśniona. W tym stanie rzeczy nie dopatrując się, aby zaskarżona decyzja naruszała prawo, Sąd na podstawie art. 151 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.