II SA/Bd 333/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Anna Klotz sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant asystent sędziego Magdalena Tambelli – Orwat po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia okresu zatrzymania prawa jazdy oddala skargę. II SA/Bd 333/16 UZASADNIENIE Działając na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4, ust. 1c – 1e ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r., poz. 155), art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo ruchu drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 1137) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 23), Samorządowe Odwoławcze w T. utrzymało w mocy zaskarżoną przez T. S. decyzję wydaną w dniu [...] r. z upoważnienia Starosty B. przez Naczelnika Wydziału Komunikacji i Transportu (znak: [...]), o przedłużeniu okresu zatrzymania skarżącemu prawa jazdy kat. B na okres do 6 miesięcy, tj. do dnia [...] włącznie oraz o nadaniu ww. decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Na podstawie akt sprawy ustalono, że decyzją z dnia [...] r. zatrzymano skarżącemu prawo jazdy kat. B nr [...] na okres 3 miesięcy, tj. od dnia [...] r. do dnia [...] r. włącznie. Podstawę prawną tej decyzji stanowił m. in. przepis art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Data początkowa okresu zatrzymania prawa jazdy była tożsama z dniem zatrzymania prawa jazdy przez Policjanta na podstawie przepisu art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a) ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Decyzja ta została utrzymana mocy decyzją tut. Kolegium z dnia [...] r. (znak sprawy: [...]). Ponadto na podstawie pisma Pierwszego Zastępcy Komendanta Powiatowego P. w B. , które wpłynęło do organu I instancji w dniu [...] r., ustalono, że T. S. kierował pojazdem m-ki Mazda Primacy na drodze publicznej w dniu [...] r. Decyzją z dnia [...]. Starosta [...] przedłużył T. S. okres zatrzymania prawa jazdy kat. B na okres do 6 miesięcy tj. do dnia [...] r., a w jej uzasadnieniu wskazał, iż skarżący został zatrzymany przez P. w dniu [...] r. z uwagi na przekroczenie przez niego dopuszczalnej prędkości na obszarze zabudowanym o więcej niż 50 km/h. W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił błędne ustalenie stanu faktycznego i wskazał, że w dniu [...] r. nie został zatrzymany przez Policję z powodu przekroczenia dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h w obszarze zabudowanym, lecz został zatrzymany do kontroli drogowej. Jednocześnie skarżący podniósł, że do dnia zatrzymania do kontroli drogowej nie otrzymał jeszcze decyzji o zatrzymaniu mu prawa jazdy, co winno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T uznało, że organ prawidłowo ustalił stan faktyczny w zakresie niezbędnym do właściwego zastosowania norm prawa materialnego. Ustalono mianowicie, że w dniu [...]. zatrzymano skarżącemu prawa jazdy z powodu przekroczenia przez kierującego pojazdem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, a także, że skarżący kierował pojazdem pomimo zatrzymania i prawa jazdy z powodu, o którym mowa wyżej pod lit. a), tj. pomimo zatrzymania mu prawa jazdy na podstawie przepisu art. 135 ust. 1 pkt 1a lit a ustawy o kierujących pojazdami. Wprawdzie-jak wskazał organ odwoławczy- w I instancji błędnie ustalono, iż zatrzymanie do kontroli nastąpiło z powodu ponownego przekroczenia przez skarżącego prędkości o ponad 50 km/h na obszarze zabudowanym, gdyż okoliczność ta nie wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, to jednak nie miało to znaczenia dla prawidłowego zastosowania przepisu art. 102 ust. 1d ustawy o kierujących pojazdami. Poza sporem pozostaje bowiem, że kontrola drogowa miała miejsce i że w wyniku jej przeprowadzenia okazało się, iż skarżący kierował pojazdem w okresie zatrzymania mu prawa jazdy. Przyczyna przeprowadzenia kontroli drogowej była natomiast bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Organ II instancji podniósł, że przepis art. 102 ust. 1d ustawy o kierujących pojazdami przewiduje dwie niezależne od siebie przesłanki przedłużenia okresu zatrzymania prawa jazdy z 3 do 6 miesięcy. Jedną z nich jest wydanie wobec kierującego pojazdem decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy z powodu przekroczenia dopuszczalnej prędkości o ponad 50 km/h na obszarze zabudowanym. Ta przesłanka nie miała jednak zastosowania w niniejszej sprawie. Starosta wydał bowiem zaskarżoną decyzję w oparciu o drugą przesłankę z art. 102 ust. Id w/w ustawy, tj. kierowanie pojazdem przez skarżącego po dniu zatrzymania mu prawa jazdy przez Policjanta z powodu, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a) ustawy -Prawo o ruchu drogowym. O takim zatrzymaniu prawa jazdy skarżący wiedział, zatem decydując się ponownie kierować pojazdem musiał się liczyć z konsekwencją wynikającą z zaskarżonej decyzji. W skardze oraz piśmie procesowym z [...]. T. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podnosząc zarzut naruszenia przez organy art. 9 i 112 kpa oświadczył, że nie miał wiedzy gdyż nie został należycie poinformowany o konsekwencjach prowadzenia pojazdu po zatrzymaniu mu prawa jazdy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718), dalej powoływanej jako ppsa), Sąd stwierdził, iż wniesiona w sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucję przedłużenia zatrzymania prawa jazdy reguluje art. 102 ust. 1 pkt 1d ustawy o kierujących pojazdami stanowiąc, że jeżeli osoba kierowała pojazdem pomimo wydania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu jej prawa jazdy na podstawie ust. 1 pkt 4 lub 5 albo zatrzymania prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, starosta wydaje decyzję administracyjną o przedłużeniu okresu, na który zatrzymano prawo jazdy, do 6 miesięcy. Wydawana na podstawie tego przepisu decyzja administracyjna nie ma charakteru uznaniowego lecz jest decyzją, którą organ jest zobowiązany wydać w każdym przypadku opisanym w hipotezie tej normy prawnej. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że w dniu [...]. skarżący kierował pojazdem w warunkach określonych w cytowanym przepisie. Poza sporem pozostaje bowiem, że w wyniku kontroli drogowej w dniu [...]. policjant zatrzymał skarżącemu prawo jazdy z powodu przekroczenia przez kierującego pojazdem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Materialnoprawną podstawę tego zatrzymania stanowił art. 135 ust. 1 pkt 1a lit.a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym zgodnie z którym policjant zatrzyma prawo jazdy za pokwitowaniem w przypadku ujawnienia czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Zatrzymanie prawa jazdy powoduje zawieszenie uprawnień do kierowania pojazdami. Zatem w dniu kolejnej kontroli t.j. [...]. skarżący kierował pojazdem w warunkach określonych w art. 102 ust. 1 pkt 1d ustawy o kierujących pojazdami t.j. kierował pojazdem pomimo zatrzymania przez policjanta prawa jazdy w dniu [...]. Dokonane przez organy orzekające ustalenia stanu faktycznego nie budzą zatem wątpliwości i podlegają subsumcji pod normę prawną zawartą w art. 102 ust. 1 pkt 1d ustawy o kierujących pojazdami. Zarzut naruszenia przez organy art. 9 kpa nie podlega merytorycznemu rozpatrzeniu w tej sprawie, leży bowiem poza jej granicami. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że Sąd I instancji rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Granicami sprawy była decyzja SKO w T. rozstrzygająca odwołanie skarżącego z dnia [...]. wniesione na decyzję Starosty [...] z dnia [...]. w sprawie przedłużenia okresu zatrzymania prawa jazdy. Skarżący w skardze wywodził, że w pokwitowaniu zatrzymania prawa jazdy z dnia [...]. nie zostało zawarte pouczenie o konsekwencjach prowadzenia pojazdu przez kierowcę, któremu zatrzymano prawo jazdy. Zarzut ten nie dotyczy zatem postępowania w sprawie przedłużenia okresu zatrzymania prawa jazdy, które jest postępowaniem odrębnym i w ramach którego nie dokonuje się weryfikacji prawidłowości czynności podejmowanych przez organy w postępowaniu w sprawie zatrzymania prawa jazdy. Stąd bez znaczenia prawnego dla rozstrzygnięcia sprawy pozostawały twierdzenia skarżącego, że nie miał wiedzy (bądź nie został należycie poinformowany) o konsekwencjach prowadzenia pojazdu po zatrzymaniu mu prawa jazdy. Nadmienić należy jedynie, że określony w art. 9 kpa obowiązek organu informowania stron odnosi się do toczącego się postępowania, a nie do wszelkich postępowań i nie może być utożsamiany z obowiązkiem zawiadamiania strony o powszechnie obowiązujących, publikowanych aktach prawnych i wynikających z nich obowiązkach czy konsekwencjach niedostosowania się do konkretnych przepisów bądź udzielania porad prawnych czy też doradztwa. Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 112 K.p.a., który stanowi, że błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Kontrolowana w tym postępowaniu sądowoadministracyjnym decyzja o przedłużeniu okresu zatrzymania prawa jazdy zawiera prawidłowe pouczenie o prawie do skargi do sądu administracyjnego, z którego to prawa skarżący skorzystał. Z powyższych względów zarzuty zawarte w skardze Sąd uznał za bezpodstawne i dlatego orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ppsa.