II SA/Bd 339/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Starosty [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...] w przedmiocie rozbudowy budynku postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] listopada 2007 r. Starosta [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...] w przedmiocie rozbudowy budynku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych, bowiem w pierwszej kolejności sprawdzić należy jej wymogi formalne, w tym jej dopuszczalność. Zatem, zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.- zwanej dalej p.p.s.a.), skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie do brzmienia art. 52 § 2-4 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). W sytuacji gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, należy przed wniesieniem skargi wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. W związku z powyższym, w sytuacji gdy w sprawie przysługuje środek zaskarżenia, obligatoryjne jest wyczerpanie toku instancji, a następnie wniesienie stosownej skargi do Sądu, przy czym zaznaczyć należy, iż skarga może dotyczyć jedynie ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy w toku instancji W przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja Wojewody [...] został wydana przez organ wyższego stopnia w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji organu niższego stopnia w oparciu o przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). Postępowanie to jest formą nadzoru. W wyroku z dnia 12 marca 1981 r. Naczelny Sąd Administracyjny (do 2003.12.31) w Warszawie, sygn. akt SA 472/81, ONSA 1981/1/21, stwierdził, że decyzja organu administracji państwowej wymienionego w art. 157 k.p.a. stwierdzająca nieważność innej decyzji administracyjnej z przyczyn wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. jest decyzją organu I instancji wydaną w trybie nadzoru i przysługuje od niej odwołanie w postępowaniu instancyjnym. Podobnie uznał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 11 czerwca 1981 r., SA 584/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 55, podkreślając jednocześnie, że organ administracji II stopnia, stwierdzający nieważność decyzji organu I stopnia na podstawie art. 156 k.p.a., działa jako organ nadzoru, a nie jako organ odwoławczy, co skutkuje, że od takiej decyzji stwierdzającej nieważność przysługuje odwołanie w postępowaniu instancyjnym, a nie skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a obecnie do wojewódzkich sądów administracyjnych. Zatem uznać należy, iż w niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja organu I instancji, która nie została zaskarżona do organu II instancji zgodnie z obowiązującymi przepisami, a więc w omawianej sprawie nie doszło do wyczerpania wymaganego przepisami prawa toku instancji. W związku z tym zaskarżenie do Sądu decyzji organu I instancji, zamiast rozstrzygnięcia wydanego przez organ II instancji, stanowi negatywną przesłankę dopuszczalności skargi (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Wobec powyższego, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako niedopuszczalną Sąd odrzucił.