II SA/Bd 341/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Jarzembski po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Anieli K. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 30 stycznia 2007 r. Aniela K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia składając jednocześnie wniosek o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym. Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 3 lipca 2007 r. odmówiono skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym przez nią zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270: z późn. zm.- zwanej dalej "p.p.s.a.") skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie skarżącej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie do brzmienia art. 52 § 2-4 p.p.s.a przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). W sytuacji gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, należy przed wniesieniem skargi wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Badanie merytorycznej zasadności skargi winno więc być poprzedzone sprawdzeniem wymagań formalnych skargi, w tym jej dopuszczalności. W przypadku kiedy w sprawie przysługuje środek zaskarżenia, obligatoryjne jest wyczerpanie toku instancji, by wnieść skargę do Sądu, przy czym skarga może dotyczyć ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy w toku instancji. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja organu I instancji. Wprawdzie skarżąca wykorzystała tok instancji to jednak zaskarżenie do Sądu decyzji organu I instancji zamiast rozstrzygnięcia wydanego przez organ II instancji stanowi negatywną przesłankę dopuszczalności skargi ( art. 52 § 1 p.p.s.a.). Wobec powyższego, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako niedopuszczalną Sąd odrzucił.