II SA/Bd 341/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędziowie: sędzia WSA Krzysztof Gruszecki (spr.) sędzia WSA Wojciech Jarzembski Protokolant Magdalena Tambelli po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi L. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu. II SA/Bd 341/08 UZASADNIENIE Uchwałą nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. Rada Miejska [...] uznała za bezzasadną skargę L. F. na Prezydenta Miasta [...] w zakresie dotyczącym pracy Wydziału Gospodarki Komunalnej, Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miasta [...]. Pismem z dnia [...] stycznia 2008 r. skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] L. F. złożył odwołanie od wyżej wskazanej uchwały. Wskazał w nim, iż jego skarga została rozpoznana przez Radę Miejską bez wysłuchania jego wyjaśnień i bez możliwości zadawania przez niego pytań. Podniósł ponadto liczne zarzuty dotyczące niewłaściwego wykonywania zadań Wydziału Gospodarki Komunalnej, Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miasta [...]. Postanowieniem z dnia [...] marca 2008 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło niedopuszczalność odwołania. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, iż kwestionowana uchwała została wydana w trybie przepisów działu VIII k.p.a. dotyczącego skarg i wniosków. Podniósł, iż postępowanie w sprawie rozpatrzenia skargi kończy się zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi, nie zaś wydaniem decyzji administracyjnej i jest ono jednoinstancyjne, a zatem odwołanie od takiego zawiadomienia nie przysługuje. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] L. F. podniósł, iż Prezydent Miasta [...] spowodował szkody polegające na wycięciu i zniszczeniu w pasie jego nieruchomości krzewów i drzew, chroniących jego nieruchomość przed hałasem, spalinami samochodowymi i drganiami. Zniszczony drzewostan podczas wykonywania prac remontowych w sierpniu 2004 r. nie został uzupełniony, a wycinka drzew w obszarze jego działki odbyła się bez wymaganego prawem zezwolenia. Nie zostały też wykonane zalecenia zawarte w piśmie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].10.2004r. skierowanym do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...]. Podniósł również, iż Naczelnik Wydziału Dróg i Transportu Urzędu Miasta naruszył przepisy ustawy o drogach publicznych, zlecając wycinkę drzew na poboczu ul. P., mimo iż nie był uprawniony do tego, nie uzgodnił wycinki z Wojewódzkim Konserwatorem Przyrody w [...] i nie uzyskał zezwolenia. Naczelnik Wydziału Gospodarki Komunalnej, Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miasta [...] dopuścił się zaś, zdaniem skarżącego, bezprawnego zniszczenia i wycięcia drzewostanu i krzewów zamiast chronić środowisko. Skarżący wywiódł, iż powyższe naruszenia prawa i zaistniałe w związku z nimi zagrożenie dla środowiska zostały zlekceważone w Radzie Miejskiej [...], a następnie w SKO. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.) zaskarżona decyzja podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Badając pod tym kątem zaskarżone postanowienie należało stwierdzić, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu organ błędnie zakwalifikował pismo skarżącego z dnia [...] stycznia 2008 r. jako odwołanie od uchwały Rady Miejskiej [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. Wprawdzie tytuł taki nadał mu również skarżący, jednakże zgodnie z ugruntowanym poglądem w doktrynie, jak i orzecznictwie przy ustaleniu charakteru pisma strony nie ma decydującego znaczenia jego tytuł, ale ocena intencji strony dokonana w oparciu o całokształt podniesionych okoliczności. Wskazać należy, iż treść tegoż pisma sprowadza się w znacznej części do zarzucania Radzie Miejskiej prowadzenia postępowania w sposób naruszający praworządność, a także interesy skarżącego (niewysłuchanie wyjaśnień skarżącego i uniemożliwienie mu zadawania pytań). Strona skarżąca w omawianym piśmie domaga się interwencji organu, w jej ocenie nadrzędnego, w związku z niewłaściwym wykonaniem przez Radę Miejską zadań kontrolnych wobec Wydziału Gospodarki Komunalnej, Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miasta [...]. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż pismo skarżącego zatytułowane "odwołanie" w istocie stanowi skargę, o której mowa w art. 227 k.p.a., na nienależyte wykonywanie obowiązków przez Radę Miejską [...]. Skarga taka jest prawnym środkiem obrony i ochrony różnych interesów jednostki, które nie dają podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego ogólnego lub szczególnego, ani też nie mogą stanowić podstawy powództwa lub wniosku zmierzającego do wszczęcia postępowania sądowego. Jeśli organ, który otrzymał taką skargę nie jest właściwy do jej rozpatrzenia, to stosownie do art. 231 k.p.a. obowiązany jest niezwłocznie, nie później niż w terminie siedmiu dni, przekazać ją właściwemu organowi, zawiadamiając równocześnie o tym skarżącego, albo wskazać mu właściwy organ. Właściwość organów w zakresie rozpoznawania skarg reguluje art. 229 k.p.a. oraz przepisy szczególne. Zgodnie z tymże przepisem Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie jest organem właściwym do rozpoznawania w jakimkolwiek zakresie skarg na działalność organów jednostek samorządu terytorialnego. Ponieważ pismo z dnia [...] stycznia 2008 r. nie dotyczyło załatwienia sprawy indywidualnej rozstrzyganej przez organ administracji publicznej w formie decyzji administracyjnej (art. 1 pkt 1 KPA), Samorządowe Kolegium Odwoławcze jako organ niewłaściwy w sprawach skarg uregulowanych w przepisach Działu VIII Rozdziału 2 KPA – powinno było przekazać skargę organowi właściwemu, którym w świetle art. 229 pkt. 1 k.p.a. jest wojewoda. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art.135 oraz art. 152 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.