II SA/Bd 342/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. H. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2015 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia wykonania obowiązku rozbiórki postanawia odrzucić skargę. [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2015r., znak: [...], na podstawie art. 84a ust. 2 pkt 2 oraz art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010r., nr 243, poz. 1623 ze zm.) stwierdził wykonanie przez J. W., prowadzącą działalność [...] obowiązku nałożonego decyzją, znak: [...], z dnia 30 września 2014r. wydaną przez [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], która uchylił decyzję, znak: [...], z dnia [...] czerwca 2014r. [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] i nakazał rozbiórkę obiektu budowlanego konstrukcji drewnianej, o funkcji biurowo-handlowej i wymiarach [...] x [...], usytuowanego na działce nr ewid. [...] położonej w M. przy ul. [...], gmina [...]. Odwołanie od powyższej decyzji złożył J. H. Decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], znak: [...], z dnia [...] lutego 2015r. na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie organu I instancji w sprawie stwierdzenia wykonania obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego. W uzasadnieniu organ podał, że nie istnieje przepis materialnoprawny, który obliguje organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji o stwierdzeniu wykonania obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego, przez co organ II instancji uznał, że decyzja PINB jest obarczona wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. została wydana bez podstawy prawnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższą decyzję WINB z dnia [...] lutego 2015r. J. H. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2015r. znak: [...] jako wydanej bez podstawy prawnej. Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału z 10 kwietnia 2015r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł oraz do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez przedłożenie 3 jej odpisów, w terminie 7 dni od daty doręczenia zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania zostały doręczone adresatowi 27 kwietnia 2015r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 8 akt sądowych). Pismem z dnia 4 maja 2015r. B. H. – żona skarżącego poinformowała, że skarżący przebywa w szpitalu w związku z czym wnosi o przedłużenie terminu do uiszczenia wpisu i usunięcia braków formalnych skargi. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 6 maja 2015r. B. H. została wezwana do uzupełnienia braków pisma z 4 maja 2015r. przez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu J. H. przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni od doręczenia, pod rygorem pozostawienia pisma z 4 maja 2015r. bez rozpoznania. Wezwanie B. H. odebrała 19 maja 2015r. i pozostało ono bez odpowiedzi. Pismem z 29 maja 2015r., złożonym osobiście, J. H. cofnął skargę w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Na wstępie należy podkreślić, iż skarga wnoszona do wojewódzkiego sądu administracyjnego podlega merytorycznemu rozpoznaniu jedynie w sytuacji, gdy spełnia niezbędne wymogi formalne przewidziane przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "P.p.s.a.", dla każdego pisma w postępowaniu sądowym, jak i dla pisma kwalifikowanego jakim jest skarga oraz wówczas, gdy uiszczony został od niej przez skarżącego należny wpis. Zgodnie z treścią art. 230 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga. Na podstawie art. 220 § 1 P.p.s.a., Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a w przypadku skargi – pod rygorem jej odrzucenia (art. 220 § 3 P.p.s.a.). Zgodnie z powyższym, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skarg, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wysokość wpisu do uiszczenia ustalona została na podstawie § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193). Nadto skarżący został również wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez przedłożenia trzech jej odpisów. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 47 § 1 w zw. z art. 49 § 1 P.p.s.a., do skargi należało dołączy jej odpisy dla doręczenia stronom postępowania. Podkreślić należy, że strona uczyni zadość wezwaniu Sądu w sytuacji, gdy w zakreślonym terminie uiści wpis od skargi albo, gdy w otwartym terminie do jego uiszczenia, złoży wniosek o przyznanie prawa pomocy. We wskazanym terminie winny również zostać uzupełnione braki formalne. W przedmiotowej sprawie wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego oraz braków skargi doręczono skarżącemu 27 kwietnia 2015r. Siedmiodniowy termin na jego wykonanie upłynął z dniem 4 maja 2015r. Skarżący nie uiścił żądanego wpisu, ani nie przedłożył odpisów skargi. Pismo żony skarżącego, która nie wykazała się (pomimo wezwania Sądu) pełnomocnictwem do reprezentowania skarżącego w niniejszym postępowaniu, nie wywołuje żadnych skutków procesowych. Na marginesie należy wskazać, że termin 7-dniowy, o którym mowa w art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jest terminem ustawowym. Nie stosuje się więc do niego instytucji przedłużania lub skracania terminu przewidzianej w art. 84 tej ustawy. Ta zarezerwowana jest bowiem dla terminów sądowych wskazanych w art. 82 P.p.s.a. Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje instytucji przedłużenia terminu ustawowego. W tych okolicznościach sprawy, skarga J. H. podlegała odrzuceniu z przyczyn formalnych określonych w art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec zaistnienia przesłanek odrzucenia skargi, niemożliwe było jej merytoryczne rozpatrzenie. W konsekwencji późniejsze oświadczenie skarżącego o cofnięciu skargi, nie może wpłynąć na treść orzeczenia.