II SA/Bd 346/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak ( spr.) Asesor WSA Anna Klotz Protokolant Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w dniu 8 września 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi I. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2004r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu oddala skargę. Decyzją z dnia [...] 2005 r. nr [...] Prezydent Miasta B. powołując się na art. 149 § 3 w zw. z art. 148 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta B. z dnia [...] 1994 r. nr [...], znak [...] dotyczącej wyrażenia zgody na zmianę sposobu użytkowania części pomieszczeń handlowo - biurowych na I i II kondygnacji oraz części piwnic w budynku przy ul. Ś. w B. na II Oddział B. i udzielenia pozwolenia na przeprowadzenie prac adaptacyjnych wg załączonego projektu. W uzasadnieniu decyzji wskazano na wynik przeprowadzonego postępowania wstępnego w sprawie dopuszczalności wznowienia postępowania ze względu na spełnienie przesłanek przedmiotowych, podmiotowych oraz wymaganego terminu dla zastosowania powyższej instytucji. Ustalono bowiem, że wnioskodawca - R. A., działający na podstawie pełnomocnictwa E. K. A., naruszył określony art. 148 K.p.a. termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie, co w konsekwencji spotkało się z negatywnym rozstrzygnięciem organu I instancji. Odwołując się od tej decyzji pismem z 20 maja 2004 r., R. A. wniósł o jej uchylenie, zarzucając naruszenie przepisów prawa - w szczególności art. 9 K.p.a. Jego zdaniem organ administracji nie dopełnił obowiązku wyjaśnienia rzeczywistej woli strony, uznając jednoznacznie, iż z treści pisma datowanego na 14 sierpnia 1998 r. wynika wiedza strony o decyzji Prezydenta Miasta B. z [...] 1994 r. nr [...]. Podnosi też, że nie został pouczony o przysługujących mu prawach, które mogły mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, co przyczyniło się do nie złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia podania. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] 2004 r. nr [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Zdaniem organu odwoławczego naruszony został art. 149 K.p.a., skoro bowiem wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania nastąpić może wyłącznie w formie postanowienia (art. 149 § 2 K.p.a.), to nie można uznać za zgodne z prawem dokonane przez organ I instancji powiadomienie stron o wszczęciu postępowania w formie zwykłego pisma z 12 lutego 2004 r. tym bardziej, że prowadziło to do wydania decyzji odmownej. Wskazano też na konieczność wyjaśnienia kwestii nie wyegzekwowania przez Prezydenta Miasta B. obowiązku dostarczenia przez I. zgody wszystkich władających nieruchomością przy ul. Ś. w B. na dokonanie określonych prac adaptacyjnych. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wniósł I. zarzucając naruszenie przepisów postępowania w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy - w szczególności art. 148 § 1 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie. W ocenie skarżącego prowadzi to do naruszenia także art. 16 § 1 K.p.a., bowiem wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek, pomimo uchybienia terminowi do jego wniesienia, stanowi rażące naruszenie prawa i godzi w ogólną zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Podniesiono również zarzut naruszenie art. 7 i art. 125 § 1 i 2 oraz 61 § 4 K.p.a. poprzez nie wyjaśnienie okoliczności stanu faktycznego i przyjęcie, że postanowienie o wznowieniu postępowania nie zostało w sposób prawidłowy doręczone. Strona skarżąca wskazała, że doręczenie powiadomienia z 12 lutego 2004 r. nie wywoływało żadnych skutków prawnych, ponieważ doręczenie odpisu postanowienia z [...] 1999 r. nr [...] miało miejsce faktycznie już w maju 1999 r., a doręczenie zawiadomienia z 12 lutego 2004 r. było zbędną czynnością nie wywołującą skutków prawnych. Natomiast naruszenie art. 16 § 1 K.p.a. miałoby nastąpić zdaniem skarżącego poprzez nie zbadanie z urzędu, czy termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania został dochowany. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie powołując się na merytoryczne i prawne uzasadnienie zawarte w zaskarżonej decyzji i wskazując dodatkowo, że organ administracji architektoniczno - budowlanej I instancji wszczął w dniu 12 lutego 2004 r. postępowanie w sprawie, w której prowadzone było już postępowanie na mocy postanowienia nr [...] z [...] 1999 r. W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, powołującego się na dyspozycję normy zawartej w art. 151 § 1 K.p.a. winno dojść do zakończenia w formie decyzji prowadzonego wcześniej postępowania, a nie wszczynania kolejnego w tej samej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa materialnego i procesowego. Postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem nadzwyczajnym, ponieważ może być wszczęte wyłącznie w spawie zakończonej decyzją ostateczną (art. 145 § l kpa). Oznacza to między innymi, że postępowanie winno się toczyć ściśle według zasad jakie obowiązują dla tego rodzaju postępowania. Na gruncie przedmiotowej sprawy konieczność eliminacji z obrotu prawnego decyzji organu I instancji wynikała przede wszystkim z naruszenia przez ten organ zasady trwałości decyzji administracyjnych określonej w art.16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Naruszenie to wynika z faktu, że organ ten wydał decyzję o odmowie wznowienia postępowania w sprawie w sytuacji, gdy w obrocie prawnym funkcjonowało już postanowienie tegoż organu z dnia [...] 1999r. Nr [...], wydane w trybie art. 145§1 pkt4 i art.149§1 kpa o wznowieniu postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania części pomieszczeń handlowo-biurowych w budynku przy ul. Ś. w B. Możliwość odmowy wznowienia postępowania, jaką daje organowi powołany jako podstawa decyzji I instancji przepis art. 149§3k.p.a, następuje wyłącznie z przyczyn formalnych i istnieje tylko wówczas, gdy nie nastąpiło jeszcze podjęcie postępowania wznowieniowego. Co do zasady więc nie jest dopuszczalne ponowne podejmowanie rozstrzygnięcia o odmowie podjęcia postępowania wznowieniowego, gdy jest ono już w toku na skutek wydania ostatecznego postanowienia w tym zakresie. Nie można natomiast wykluczyć, że po wznowieniu postępowania organ orzekający w sprawie uzna, że z powodu uchybienia warunkom formalnym określonym w art. 148 kpa wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia jest niedopuszczalne. W takiej sytuacji odmowa wszczęcia postępowania winna być poprzedzona wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania wznowieniowego (por.M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2000 str.900). W tym stanie rzeczy dokonana przez organ odwoławczy ocena, prowadząca do uznania, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do uchylenia decyzji organu I instancji jest zgodna z obowiązującym prawem. Jakkolwiek w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji nie dość jednoznacznie wyeksponował konsekwencje wszczęcia postępowania wznowieniowego dla możliwości wydania określonych rodzajów rozstrzygnięć w sprawie, koncentrując rozważania na kwestii niewyjaśnienia stanu faktycznego, to jednak uchybienie w tym zakresie nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Skutek taki wywołuje jedynie naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. O istotnym wpływie można mówić w sytuacji, że gdyby naruszenie przepisów nie miało miejsca, to prawdopodobnym było wydanie decyzji o odmiennej treści. (por.wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 listopada 2001r. sygn. akt I SA/Gd 2015/98). Powyższe okoliczności implikują uznanie, że zaskarżona decyzja podjęta została przy zaistnieniu przesłanki do jej wydania oraz prawidłowym przeprowadzeniu postępowania i nie narusza przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego, a zatem brak jest podstaw do jej uchylenia. Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd, na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.