II SA/Bd 350/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) sędzia WSA Joanna Brzezińska Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi B. K. i B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. U z a s a d n i e n i e: Burmistrz Miasta i Gminy P(1)., decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., na podstawie przepisów art.1, art. 59 ust. 1, art. 60 ust.1, 4; art. 61 ust.5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.), zwanej dalej: "u.p.z.p.", w związku z art. 6, ust.1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 627 ze zm.), zwanej dalej: "u.o.p.", oraz art. 104 i 107 § 1-3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej: "k.p.a.", odmówił B(1). i B(2). K. - skarżącym, ustalenia warunków zabudowy na: budowę budynku gospodarczego na działce nr [...]/21, położonej w obrębie ewidencyjnym P(2)., gmina P(3). - w związku z postanowieniem Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] lipca 2014r. znak [...]. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ poczynił następujące ustalenia i rozważania: Skarżący, wystąpili z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy w ramach postępowania naprawczego w związku z postanowieniem Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] lipca 2014 r. znak [...]. Złożony wniosek dotyczy terenu działki nr [...]/21, które jest zabudowana budynkiem gospodarczym o powierzchni poniżej 25,0 m², który został wybudowany bez wymaganego prawem zgłoszenia. Ww. działka, zgodnie z wypisem z rejestru gruntów stanowi własność skarżących. Przedmiot sprawy, mieści się w założeniach art. 59 ust. 1 u.p.z.p., stąd zasadnym było wystąpienie o ustalenie warunków zabudowy. Budynek gospodarczy zlokalizowany na działce zamierzenia inwestycyjnego znajduje się w odległości 45m i 70,0 m od zbiorników wodnych zlokalizowanych na działkach nr [...]/19 i nr [...]/28 oraz w odległości 110,0m od brzegu jeziora G. Zamierzenie inwestycyjne zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc prawną na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 u.p.z.p., położone jest w obszarze nie przeznaczonym na realizację zadań rządowych i samorządowych w rozumieniu art. 39, ust 3, pkt 3 i art. 48 ww. ustawy. W oparciu o studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta P(3)., działka będąca przedmiotem zamierzeń inwestorskich nie była objęta obowiązkiem sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 6. ust.1 u.o.p., teren inwestycji leży w Parku [...] oraz na terenie obszaru NATURA 2000 "[...]" [...] i "[...]" [...], dlatego mają tu zastosowanie przepisy art. 33 ust.1 u.o.p., oraz rozporządzenia wojewody kujawsko - pomorskiego z dnia 2 listopada 2004r. w sprawie Parku [...] (Dz. Urz. woj. [...]. Nr 11, poz. 1889), zwanego dalej: "rozporządzeniem Wojewody". Działka zamierzenia inwestycyjnego zgodnie z wypisem z rejestru gruntów posiada łączną pow. 0,0853 ha i są to sady klasy SR-V. Zgodnie z art. 53, ust. 4 u.p.z.p., [...] Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych oraz Starosta R. uzgodniły warunki zabudowy ustalone w projekcie decyzji o warunkach zabudowy. Natomiast Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak [...] nie uzgodnił projektu decyzji. Organ w uzasadnieniu postanowienia wskazał naruszenie § 4, pkt 7 rozporządzenia Wojewody, który zakazuje budowy obiektów w pasie o szerokości 100,0m od brzegu zbiorników wodnych. Na wyżej wymienione postanowienie w ustawowym terminie pismem z dnia 26 sierpnia 2014 r. zażalenie do Generalnego Dyrektora ochrony Środowiska w W., zwanego dalej: "GDOŚ", złożył skarżący. GDOŚ, postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. znak [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu swojego wskazał na naruszenie § 4, pkt 7 Rozporządzenia Nr 30/2004 Wojewody [...] z dnia 2 listopada 2004r. w sprawie Parku [...] (Dz. Urz. woj. [...] Nr 11, poz. 1889) oraz na brak przesłanek na zastosowanie odstępstw określonych w art.17 ust. 2 pkt 1-4 u.o.p. Wobec powyższego, odmówiono ustalenia warunków zabudowy ze względu na nie spełnienie warunków zawartych w art. 61 ust 1. pkt. 5 u.p.z.p.., w zakresie niezgodności z przepisami odrębnymi tj. art. 6, ust.1 u.o.p. i § 4 pkt 7 rozporządzenia Wojewody, co zostało udokumentowane brakiem uzgodnienia planowanego zamierzenia inwestycyjnego ww. przez organ uprawniony tj. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. W odwołaniu od ww. decyzji, skarżący wyjaśnił, że jego wniosek dotyczy budynku gospodarczego o wymiarach 5,23 x 3,54 o wysokości 3,20 - 2,40 m (obiekt parterowy, bez podpiwniczenia z dachem jednospadowym z przeznaczeniem do przechowywania narzędzi i sprzętu rolniczego) w ramach postępowania naprawczego, który inwestorzy wybudowali w latach 2002 - 2004, co potwierdza Wydział Geodezji, Kartografii, Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w R., ponieważ przedmiotowy budynek gospodarczy zinwentaryzowano geodezyjnie pierwszy raz w ramach pomiarów sytuacyjno - wysokościowych w dniu 17 Iutego 2004 r. Jak wywodził skarżący, budynek gospodarczy nie narusza w żaden sposób istniejącej równowagi środowiska, a Urzędy Ochrony Środowiska, odmawiają uzgodnienia warunków zabudowy, między innymi do celów pomocniczych związanych z prowadzoną hodowlą ryb w stawie hodowlanym strony, zlokalizowanym na działce nr [...]/19. Skarżący wywodził, że z racji jego zamieszkania w Ł., jego działalność pomocnicza przy prowadzonej hodowli rybnej wykonywana jest sezonowo, w okresie letnim, co oznacza działalność 4-5 miesięcy w roku. Strona wyjaśniła, że z uwagi na charakter wniosku, siłą rzeczy skrótowo potraktowała opis przeznaczenia i wykorzystania budynku gospodarczego, lecz nie sposób wymienić w jednym wniosku wszystkich możliwych funkcji, jakie pełni "zwykły budynek gospodarczy" o pomocniczym przeznaczeniu. Skarżący wyjaśnił też, że przyczyną niezaskarżenia decyzji GDOŚ, był jego zły stan zdrowia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., na podstawie art.138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy poczynił następujące ustalenia i rozważania: Zgodnie z przepisem art. 59 ust. 1 u.p.z.p., zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. W rozpoznawanej sprawie - jak wskazują akta sprawy - zostały spełnione wymogi nakładające konieczność uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Na działce o nr ewidencyjnym [...]/21 zrealizowano w warunkach samowoli budowlanej budynek gospodarczy (postanowienie PINB w R. z dnia [...].06.2014r.). Na stronę nałożono obowiązek przedstawienia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Wykonując wskazane zalecenie odwołujący zwrócił się o wydanie takiej decyzji. W świetle art. 53 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy dokonuje analizy: 1/ warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2/ stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, oraz dokonuje uzgodnienia decyzji z właściwymi organami, stosownie do art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy. Po myśli art. 53 ust. 5 zdanie pierwsze ustawy, uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., z tym, że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Powołany art. 106 k.p.a., normuje kwestie proceduralne współdziałania, sam nie stwarza jednak obowiązku jego podejmowania. Odniesienie do art. 106 k.p.a., oznacza natomiast przede wszystkim, że w sytuacji uzależnienia wydania decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ, decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Przepisy prawa materialnego, które ustanawiają obowiązek współdziałania przy wydawaniu decyzji, wskazują na ciężar gatunkowy stanowiska zajmowanego przez organ, z którym należy współdziałać, używając do tego szeregu określeń: "w porozumieniu", "po porozumieniu", "za zgodą", "w uzgodnieniu", "po zasięgnięciu opinii". O ile opinia nie będzie traktowana jako wiążąca, gdy przepis wprost nie nadaje jej takiej mocy, to ściślejsze formy współdziałania (w tym wskazujące na konieczność "uzgodnienia") powodują, że decyzja jest w swej treści kształtowana w tej samej mierze stanowiskiem organu współdziałającego, co przez organ tę decyzję wydający. Mając na względzie takie przypadki ścisłego współdziałania organów administracyjnych, używano nawet określenia "współdecyzja" (J. Swiątkiewicz, Z problematyki współdecyzji organów w prawie administracyjnym, PiP 1964, z. 5-6, s. 771 i nast., szczególnie s. 773; B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wydanie: 2011, Wydawnictwo: C.H.Beck, komentarz do art. 106; Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, red. prof. zw. dr bab. Z. Niewiadomski, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 428). Jednocześnie, te same przepisy prawa materialnego, ustanawiając obowiązek współdziałania, kształtują także zakres właściwości organu uzgadniającego. Materialną podstawą współdziałania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, tj. art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy, przewiduje obowiązek uzgodnienia decyzji przed jej wydaniem. Oznacza to zatem ścisłe współdziałanie organów, a w konsekwencji związanie organu prowadzącego postępowanie stanowiskiem organu uzgadniającego {zob. np. wyrok NSA z 26. 08. 2010, II OSK 1278/09 Opubl: Legalis; wyrok WSA w Poznaniu z 15. 04. 2008 r. II S.A./Po 603/2007; wyrok WSA w Krakowie z 08. 09. 2008 IIS.A./Kr 219/07). W rozpoznawanej sprawie, ze względu na lokalizację planowanej inwestycji na obszarze objętym ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody, koniecznym było uzgodnienie projektu decyzji z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 8 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy. Inwestycja zlokalizowana jest w granicach Parku [...] oraz na terenie obszaru Natura 2000 "[...]" [...] i "[...]" [...]. W związku z powyższym na przedmiotowym terenie mają zastosowanie zapisy art. 33 u.o.p. W myśl powołanego już art. 53 ust. 4 pkt 8 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy, decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Skoro uzgodnienie było wymagane, organ I instancji przekazując projekt decyzji do uzgodnienia prawidłowo zastosował wskazane przepisy. Postępowanie uzgodnieniowe jest postępowaniem odrębnym od postępowania głównego. Z akt sprawy wynika, iż Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. postanowieniem z dnia [...].08.2014r. nie uzgodnił projektu decyzji Burmistrza P(3). Organ w uzasadnieniu wskazał na naruszenie § 4 pkt 7 Rozporządzenia Wojewody, który zakazuje budowy obiektów w pasie o szerokości 100 m od brzegu zbiorników wodnych. Wskazane postanowienie zostało utrzymane w mocy przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. postanowieniem z dnia [...].10.2014r., który w uzasadnieniu wskazał także na brak przesłanek do zastosowania odstępstw określonych w art. 17 ust. 2 pkt 1-4 u.o.p. Z treści uzasadnienia wynika również, że sam inwestor w zażaleniu podnosił, iż budynek gospodarczy ma służyć do przechowywania narzędzi i sprzętu rolniczego. Odwołujący nie skorzystał ze środków prawnych dających możliwość wniesienia skargi do sądu. Argumenty podnoszone w odwołaniu w istocie odnoszą się do negatywnej opinii organu współdziałającego, która zaważyła na treści zaskarżonej decyzji i uznać należy je za spóźnione. Powody nie złożenia skargi na wskazane postanowienie nie są przedmiotem badania w niniejszym postępowaniu. Zgodnie ze stanowiskiem judykatury w postępowaniu odwoławczym od decyzji o warunkach zabudowy wyłączona jest możliwość kontroli przez organ prowadzący postępowanie główne postanowień podejmowanych w trybie art. 106 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 4 ustawy przez organy współdziałające. Postanowienia takie jeśli są ostateczne mogą być wzruszane co najwyżej w trybach nadzwyczajnych, jeśli oczywiście istnieją ku temu podstawy, (patrz Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 listopada 2013 r. II OSK 1284/12, LEX nr 1394986). Z przedstawionych względów, zarzuty zawarte w odwołaniu, a odnoszące się do kwestionowania ostatecznego postanowienia organu o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez nie uwzględnienie faktu, iż budynek gospodarczy ma służyć również do celów pomocniczych związanych z hodowlą ryb w stawie na działce nr [...]/19 nie mogły odnieść zamierzonego skutku. W skardze złożonej do Sądu, skarżący wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji, wskazując na argumentację zawartą w odwołaniu. Podkreślili, że wbrew stanowisku zajętemu przez organy ochrony środowiska, przedmiotowy budynek służy między innymi celom pomocniczym związanym z prowadzoną sezonową hodowlą ryb w stawie hodowlanym zlokalizowanym na ww. działce nr [...]/19, stąd rola i przeznaczenie pomieszczenia gospodarczego są służebne i podporządkowane ogólnemu areałowi właścicieli, czyli skarżących. W ocenie skarżących, załączona do decyzji mapa sytuacyjna wymaga ponownego sprawdzenia i korekty, albowiem odległości budynku gospodarczego do stawu hodowlanego są zaniżone i nie zostały zweryfikowane w naturze. Podano odległość 45 m, a rzeczywista odległość wynosi ponad 50 m. Skarżący podnieśli ponadto, że w projekcie decyzji Burmistrza Miasta i Gminy P(3). znak [...] o warunkach zabudowy przedmiotowego budynku gospodarczego, rozesłanym do: [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych we W., Starosty R. w R. i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B., w celu akceptacji i uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy, wadliwie zakwalifikowano rodzaj zabudowy, ponieważ w punkcie 1.1 rodzaj zabudowy (strona 1 projektu decyzji) podano: zabudowa letniskowa, a Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. uzasadniając sprzeciw co do uzgodnienia projektu decyzji (na stronie 2) podał: "Projektowana inwestycja nie należy do wyjątków określonych w formule zakazu statuowanego w § 4 pkt. 7 wyżej wymienionego Rozporządzenia, co wynika wprost z treści przedmiotowego projektu decyzji o warunkach zabudowy w pkt. 1.1., gdzie rodzaj zabudowy określono jako - zabudowa letniskowa". Skarżący dodali, że wszystkie dalsze analizy i odwołania od negatywnej decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. sprowadzały się do uznania formalnego stanowiska, tj. :braku zgody na zabudowę letniskową, bez odniesienia się do meritum sprawy. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", potwierdza, że w toku postępowania administracyjnego uchybiono przepisom postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynika sprawy. Okolicznością niewątpliwą i niesporną była konieczność uzgodnienia przez organ ochrony środowiska w trybie art. 106 k.p.a., projektu decyzji udzielającej warunków zabudowy dla omawianego zamierzenia inwestycyjnego. Wynika to z faktu położenia terenu inwestycji w Parku [...] oraz na terenie obszaru NATURA 2000 "[...]" [...] i "[...]" [...], co sprawia, że jak słusznie wskazały organy, w sprawie mają zastosowanie przepisy art. 33 ust.1 u.o.p., oraz rozporządzenia Wojewody. Jak wynika z akt sprawy, podlegający uzgodnieniu projekt decyzji o warunkach zabudowy, określał w pkt 1.1 jako rodzaj zabudowy, zabudowę letniskową. Przyjęcie tego rodzaju zapisu, nie wynikało z wniosku skarżących z dnia 17.07.2014 r. o warunki zabudowy. Wniosek ten zawierał w pkt 2, .niewypełnioną rubrykę: "przedmiot zamierzenia". Organ przeszedł nad tym faktem do porządku, nie zwracając się o uzupełnienie tego braku, lecz samodzielnie, bez wypytania stron ustalił rodzaj zabudowy, jako zabudowę letniskową, co wynika z projektu Analizy funkcji, zasad zabudowy i zagospodarowania terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. W pkt 1.1 tego dokumentu, przy ustalaniu ciągłości funkcji terenu, przyjęto, że na sąsiednich działkach: [...]/2, [...]/1, [...]/8, [...]/16, [...]/3, [...]/10, znajdują się budynki rekreacji indywidualnej, a pozostałe działki sąsiednie są używane rolniczo. Na podstawie tych ustaleń przyjęto, że zamierzenie inwestycyjne spełnia warunek przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1-4 u.p.z.p., poprzez istnienie zabudowy letniskowej. Te ustalenia organu stanowiły więc jedyną funkcję, rodzaj zabudowy, który podlegał ocenie przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w jego postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2014 r., jak też przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w jego postanowieniu z dnia [...] października 2014 r. Istotnym jest, że przyczyną braku uzgodnienia planowanej inwestycji przez ww. organy było przeznaczenie planowanej inwestycji wyrażone w projekcie decyzji o warunkach zabudowy. Organy niewątpliwie mają rację twierdząc, że są związane stanowiskiem organu uzgadniającego, ale w warunkach przedmiotowej sprawy argument ten nie może przesądzić za uznaniem zasadności oddalenia skargi z trzech zasadniczych powodów. Po pierwsze, przyjęcie w projekcie decyzji o warunkach zabudowy, że rodzaj zabudowy, stanowi zabudowę letniskową odbyło się bez uzyskania na tą okoliczność informacji od stron. Po wtóre, w odległości 45m i 70,0 m od działki stron, znajdują się zbiorniki wodne zlokalizowane na działkach nr [...]/19 i nr [...]/28, co do których brak jest jakichkolwiek danych, w tym, czy związane są z gospodarką wodną lub rybacką. Wyjaśnienie przez organy tej okoliczności mogłoby mieć wpływ na ujawnienie w projekcie Analizy funkcji, zasad zabudowy i zagospodarowania terenu, nowej funkcji, związanej z gospodarką wodną lub rybacką, obok funkcji już wyszczególnionych w tym dokumencie, tj. rekreacji indywidualnej i użytkowania rolniczego, co z kolei mogłoby wpłynąć na inne określenie rodzaju zabudowy na nieruchomości stron. W konsekwencji ocenie organów ochrony środowiska zostałby poddany inny rodzaj zabudowy, co nie wykluczałoby w ocenie tych organów spełnienie wymogu § 4 pkt 7 rozporządzenia Wojewody, który stanowi, że w parku krajobrazowym obowiązuje zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem jednak obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Po trzecie, po zakończeniu postępowania wpadkowego przed organami ochrony środowiska, które odmówiły uzgodnienie inwestycji z uwagi na brak możliwości zastosowania odstępstw od wyrażonego w § 4 pkt 7 rozporządzenia Wojewody, zakazu, skarżący wystosował do organu I instancji pismo z dnia 10 grudnia 2014 r., w którym poinformował, że w znajdującym się na działce stron stawie, prowadzą one działalność hodowlaną i rybacką, a przedmiotowy budynek gospodarczy pełni funkcje pomocnicze związane z ww. działalnością. Informacja ta winna była zostać poddana przez organ weryfikacji. Jeżeli wskutek podjęcia czynności wyjaśniających, organ doszedłby do wniosku, że określony w projekcie Analizy funkcji, zasad zabudowy i zagospodarowania terenu, a następnie w projekcie decyzji o warunkach zabudowy, rodzaj zabudowy (zabudowa letniskowa) jest wadliwy lub niepełny i powinien zostać zmieniony lub uzupełniony o zabudowę służącą gospodarce wodnej lub rybackiej, to niewątpliwie zaszłyby przesłanki do zmiany ww. dokumentów poprzez określenie w nich właściwego rodzaju zabudowy i ponowne skierowanie tak zmienionych dokumentów do organu ochrony środowiska celem uzgodnienia inwestycji. Tymczasem ww. pismo skarżącego z 10 grudnia 2014 r., nie tylko nie zostało zweryfikowane w kierunku ustalenia rzeczywistego rodzaju zabudowy na działce stron, lecz nie zostało nawet omówione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ I instancji, co prawda odniósł się do tego pisma, lecz przytoczył nieprawdziwy fakt, że informacja o przeznaczeniu budynku gospodarczego na potrzeby prowadzenia racjonalnej gospodarki rybackiej, została zawarta w skardze do Generalnego Inspektora Ochrony Środowiska. Pomijając już, że środkiem odwoławczym złożonym przez skarżącego nie była skarga, lecz zażalenie, to w środku tym strona nie powoływała się na fakt prowadzenia działalności hodowlanej ani rybackiej, a jak wynika z treści postanowienia Generalnego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2014 r., utrzymującego w mocy postanowienie odmawiające uzgodnienia inwestycji, głównym argumentem organu uzgadniającego był fakt, że z pkt 1.1 projektu decyzji o warunkach zabudowy, przedmiotowy obiekt sklasyfikowano, jako budowę letniskową. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni poczynione przez Sąd uwagi w zakresie zweryfikowania ujawnionej w piśmie skarżącego z dnia 10 grudnia 2014 r., faktycznej funkcji, rodzaju zabudowy omawianego budynku gospodarczego, a w sytuacji, kiedy potwierdzi się inny lub dodatkowy rodzaj zabudowy, zgodny z twierdzeniem strony, organ ponowi procedurę uzgodnieniową planowanego zamierzenia inwestycyjnego, po uprzedniej zmianie treści projektu Analizy funkcji, zasad zabudowy i zagospodarowania terenu oraz projektu decyzji o warunkach zabudowy. Ze względu na naruszenie przepisów postępowania (art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a.) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy Sąd orzekł w pkt. 1 wyroku o uchyleniu decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 c w zw. z art.135 p.p.s.a. O wstrzymaniu wykonania decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd nie orzekł o kosztach postępowania wobec braku wniosku w tym zakresie pełnomocnika skarżących.