II SA/Bd 352/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Piechowiak sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Protokolant Kamila Wesołowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 stycznia 2012 r. ze skargi E. K. na decyzję SKO w B. z dnia[...] lutego 2010 r. nr SKO[..] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od SKO w B. na rzecz skarżącego 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., znak: [...], Burmistrz Miasta i Gminy M. (zwany dalej w skrócie "Burmistrzem"), na podstawie art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r., Nr 199, poz. 1227 ze zm.; zwanej w skrócie "ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku"), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r., Nr 257, poz. 2573 ze zm.; zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko"), miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia [...] marca 2003 r. w sprawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego terenów w gminie M. we wsiach: B., J., O., D., D., M., K., R., S., K., W., O., W. i W. (Dz. Urz. Woj. [...]. z dnia [...] maja 2003 r., Nr [...], poz. [...]), po rozpatrzeniu wniosku R. C. – odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na adaptacji istniejącego budynku obory na funkcję przetwórstwa kości pochodzenia zwierzęcego we wsi O. na działce nr [...], obręb B., gmina M. Organ I instancji uznał, że planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko może być wymagane - wymienione jest w § 3 ust. 1 pkt 73 rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W myśl art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Dla obszaru, na którym ma być zlokalizowana przedmiotowa inwestycja, obowiązuje aktualny miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przyjęty uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w Mroczy z dnia [...] marca 2003 r. w sprawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego terenów w gminie M. we wsiach: B., J., O., D., D., M., K., R., S., K., W., O., W. i W.. Zgodnie z tym planem działki nr [...] i [...] obręb B. stanowią teren oznaczony symbolem 1 RPU, przeznaczony na cele ubojni z przetwórstwem (uprzednio również przetwórstwo) z ograniczeniem wszelkiej uciążliwości do granic własnych terenu, (której skutki są neutralizowane w obrębie granic działki). Wskazując na powyższe Burmistrz stwierdził, iż opisany przez inwestora proces technologiczny zakłada przeróbkę surowca w postaci kości zwierzęcych, które zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1774/2002 z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz. U. UE. L. z 2002 r., Nr 273, poz. 1 ze zm.; zwanego dalej w skrócie "rozporządzeniem WE nr 1774/2002) zostały sklasyfikowane jako uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego nie przeznaczone do spożycia przez ludzi. W myśl w/w rozporządzenia z takimi produktami należy postępować jak z odpadem i można je przetwarzać jedynie w uprawnionych zakładach utylizacyjnych. Z kolei [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii pismem z dnia [...] października 2009 r., znak: [...], wyjaśnił, że projektowany zakład przetwórczy w zakresie przetwórstwa kości pochodzenia zwierzęcego jako ubocznych produktów zwierzęcych będzie stosował surowce, technologię, wyposażenie techniczne i metodę przetwórczą typową dla zakładu utylizacyjnego (przetwórczego ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego), natomiast miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje możliwość lokalizacji ubojni zwierząt z przetwórstwem z ograniczeniem uciążliwości zakładu do granic działki. Wobec tego Burmistrz ocenił, iż planowane przedsięwzięcie polega na zagospodarowaniu i utylizacji odpadów poubojowych w postaci kości, w związku z czym jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w którym teren objęty wnioskiem inwestora został przeznaczony na cele ubojni z przetwórstwem (uprzednio również przetwórstwo) z ograniczeniem wszelkiej uciążliwości do granic własnych terenu. Niezgodność planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi przesłankę odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem Burmistrza istotnym argumentem za wydaniem decyzji odmownej jest fakt, iż planowana inwestycja występuje w bliskim sąsiedztwie budynków mieszkalnych i może spowodować bardzo negatywne skutki wykraczające poza teren działki nr [...], np. uciążliwości zapachowe, hałasy, wydzielanie się substancji toksycznych oraz innych uciążliwości i zanieczyszczeń, na co wskazywali mieszkańcy wsi O. i J. w proteście przeciwko inwestycji. Zasadnym wydaje się więc chronić życie i zdrowie mieszkańców, na których jakość życia planowana inwestycja będzie miała bezpośredni negatywny wpływ. Dodatkowo organ zwrócił uwagę, że teren inwestycyjny znajduje się na obszarze K. Parku Krajobrazowego oraz w strefie "B" ochrony konserwatorskiej, zaś zgodnie z rozporządzeniem Wojewody [...] z dnia [...] września 2005 r. w sprawie K. Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...]. z dnia [...] września 2005 r., Nr [...], poz. [...]) szczególnym celem ochrony Parku jest ochrona centralnej części regionu Pojezierza Krajeńskiego ze względu na wartości przyrodnicze, historyczne i kulturowe oraz walory krajobrazowe w celu zachowania i popularyzacji tych wartości w warunkach zrównoważonego rozwoju. Odwołanie od decyzji Burmistrza złożył inwestor – R. C. Odwołujący się podniósł, że planowane przetwórstwo nie będzie zakładem utylizacyjnym pomimo stosowania podobnej technologii i podobnych urządzeń jak w przypadku zakładów utylizacyjnych. W zakładach utylizacyjnych surowcem są odpady klasyfikowane na kategorie i określane jako produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczone do spożycia przez ludzi. Tymczasem w przyjętej technologii surowiec w postaci kości porozbiorowych pochodzenia zwierzęcego w stanie świeżości nie byłby odpadem i spełniałby wymagania higieniczno-sanitarne jak produkty przeznaczone do spożycia przez ludzi. Planowana inwestycja będzie więc miała charakter typowy dla zakładu przetwórczego produkcji mięsnej. Błędnie zatem organ I instancji powołał się na przepisy dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nie przeznaczonych do spożycia przez ludzi. Wskazując na powyższe inwestor ocenił, iż planowane przedsięwzięcie, tj. przetwórstwo kości pochodzenia zwierzęcego, odpowiada przeznaczeniu terenu przyjętemu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego - ubojnia z przetwórstwem, albowiem kości porozbiorowe z mięsa przeznaczone do spożycia dla ludzi są elementem technologii przetwórstwa mięsa i zgodnie z obowiązującymi przepisami mogą podlegać obrotowi. Ponadto odwołujący się podkreślił, że planowany sposób użytkowania terenu powodowałby wielokrotnie mniejsze zagrożenie dla terenów sąsiednich i ich użytkowników oraz wartości przyrodniczych i walorów krajobrazowych Krajeńskiego Parku Krajobrazowego niż przyjęty w planie miejscowym, ponieważ przewidywana technologia nie powodowałaby powstawania odorów (procesy technologicznie hermetyczne), nadmiernego hałasu na zewnątrz budynku, odpadów uciążliwych (jedyne odpady to fragmenty folii do pakowania) oraz uciążliwych ścieków technologicznych (jedynie ścieki z mycia skrzyni transportowej samochodów, mycia pomieszczeń, sanitarne i woda powstała z odparowania surowca). Zauważył również, iż zakład przetwórczy byłby pod nadzorem weterynaryjnym w zakresie kontroli stanu surowca, przebiegu procesu technologicznego oraz obrotu produktami. Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. (zwane dalej w skrócie "Kolegium"), na podstawie art. 17 pkt 1 i art. 138 § 2 w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.; zwanej w skrócie "k.p.a.") w związku z art. 71, art. 73 ust. 1, art. 74 ust. 2 i art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku, § 3 ust. 1 pkt 73 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz uchwałą Rady Miejskiej w M. z dnia [...] marca 2003 r. w sprawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego terenów w gminie M. we wsiach: B., Ja., O., D., D., M., K., R., S., K., W., O., W. i W. – uchyliło zaskarżoną decyzję Burmistrza w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Kolegium uznało, że organ I instancji nie przeprowadził dogłębnej analizy stanu prawnego i faktycznego w przedmiotowej sprawie, zaś jego odmowne stanowisko wiąże się ze zbyt powierzchowną oceną wszystkich okoliczności i uwarunkowań występujących w prowadzonym postępowaniu. Powyższe przesądza o tym, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 k.p.a., które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kolegium wskazało, że kluczowym zagadnieniem w rozpatrywanej sprawie jest ustalenie, czy planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego czy też nie. Stosownie bowiem do treści przepisu art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Zdaniem Kolegium, z faktu, że na przedmiotowych działkach zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego można prowadzić działalność związaną z funkcjonowaniem ubojni z przetwórstwem, co wiąże się w sposób oczywisty ze znacznie większym stopniem zagrożenia dla środowiska i okolicznych mieszkańców niż w przypadku funkcjonowania samego tylko przetwórstwa kości, przy zastosowaniu wykładni celowościowej i logicznej, z uwzględnieniem reguły wnioskowania a maiori ad minus, można wyprowadzić wniosek, iż dopuszczalne prawnie jest prowadzenia na tym terenie działalności w postaci przetwórstwa kości, która jest mniej uciążliwa dla środowiska. Kolegium zwróciło również uwagę, że organ I instancji formułując stanowisko, zgodnie z którym planowane przedsięwzięcie, jako związane z zagospodarowaniem i utylizacją odpadów poubojowych w postaci kości, jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nie uwzględnił faktu, iż surowcem do produkcji mączki kostnej w planowanej przetwórni będą kości porozbiorowe pochodzenia zwierzęcego w stanie świeżości o temperaturze równiej lub niższej niż O°C, dostarczane ze specjalistycznego samochodu. Organ nie odniósł się także do argumentacji strony, iż w przyjętej technologii surowiec nie byłby odpadem i spełniałby wymagania higieniczno-sanitarne jak produkty przeznaczone do spożycia przez ludzi. W rozstrzygnięciu natomiast powołał się na rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 zawierające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi. Konieczne jest zatem dokonanie przez organ I instancji analizy, czy w przypadku kości porozbiorowych pochodzenia zwierzęcego w stanie świeżości, nadających się do spożycia przez ludzi, stanowiących surowiec dla planowanej produkcji, znajdują zastosowanie przepisy rozporządzenia (WE) nr 1774/2002. Organ odwoławczy nakazał ponadto Burmistrzowi ponownie rozważyć, czy poprawnie zakwalifikował planowaną inwestycję jako instalację związaną z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów, niewymienioną w § 2 ust. 1 pkt 39-41, określoną w § 3 ust. 1 pkt 73 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, czy być może przedsięwzięcie to należy zakwalifikować stosownie do § 3 ust. 1 pkt 81 ww. rozporządzenia jako instalację do przetwórstwa owoców, warzyw, surowych ryb lub produktów pochodzenia zwierzęcego, z wyłączeniem tłuszczów zwierzęcych, o zdolności produkcyjnej nie niższej niż 50 ton rocznie. Kolegium podkreśliło poza tym, iż organ I instancji wskazując na protest okolicznych mieszkańców jako jedną z przyczyn wydania decyzji odmownej, nie uwzględnił stanowiska protestujących, którzy w piśmie z dnia [...] października 2009 r. zaznaczyli, że ich obawy związane z realizacją planowanego przedsięwzięcia należy traktować jako nieuzasadnione, jeśli okaże się, iż planowana inwestycja dotyczyć będzie "procesów zachodzących w warunkach hermetycznych niewychodzących swym oddziaływaniem poza teren działki nr [...]". Z akt sprawy i z zapewnień wnioskodawcy jednoznacznie wynika, że przewidywana technologia nie powodowałaby powstawania odorów (procesy technologicznie hermetyczne), nadmiernego hałasu na zewnątrz budynku, odpadów uciążliwych oraz uciążliwych ścieków, co oznacza, że w tym zakresie planowana technologia odpowiada oczekiwaniom protestujących mieszkańców, którzy być może nie zostali dostatecznie zaznajomieni z tym aspektem technologicznym planowanej przetwórni. Tym samym pełna wiedza i świadomość okolicznych mieszkańców co do charakteru planowanego procesu produkcyjnego ułatwiłyby rozwianie wszelkich wątpliwości i pozwoliłyby na uniknięcie protestów oraz na ochronę uzasadnionego interesu społecznego oraz słusznego interesu inwestora. W skardze do sądu administracyjnego E. K. (skargi pozostałych osób podpisanych pod skargą zostały odrzucone prawomocnymi postanowieniami Sądu z dnia [...] lipca 2010 r., [...] marca 2011 r. oraz z [...] czerwca 2011 r.) zarzucił: — naruszenie zapisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w M. z dnia [...] marca 2003 r. w sprawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego terenów w Gminie M. we wsiach: B., J., O., D., D., M., K., R., S., K., W., O., W. i W. - poprzez uznanie tego planu za mało konkretny; — naruszenie art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie - poprzez jego niezastosowanie. Skarżący podniósł, iż wbrew twierdzeniom Kolegium ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego wnioskiem inwestora są jasne i przejrzyste. Stanowią one o możliwości powstania na terenie inwestycyjnym ubojni z przetwórstwem, co oznacza, że nie jest możliwe prowadzenie w tym miejscu samego przetwórstwa, a działalności polegającej na uboju może towarzyszyć jedynie przetwórstwo mięsa, ponieważ przetwórstwo kości nie może znajdować się na tej samej nieruchomości co rzeźnia. Zarzucił również, że Kolegium nie jest w stanie ocenić, jakie zagrożenie dla środowiska i mieszkańców stanowi proponowana inwestycja, gdyż nie posiada specjalistycznej wiedzy w tym zakresie. Tylko opinia biegłych rzeczoznawców odpowiednich specjalności mogłaby stanowić podstawę do dokonania rzeczywistych ustaleń w tym zakresie. Tym samym organ odwoławczy bezpodstawnie dopuszcza możliwość prowadzenia na przedmiotowym terenie zamierzonej przez inwestora działalności zakładając, iż jest to działalność mniej uciążliwa dla środowiska niż ubojnia. Zdaniem skarżącego materiał dowodowy potwierdza, iż planowane przedsięwzięcie inwestycyjne, wbrew zapewnieniom inwestora, nie będzie zakładem przetwórstwa świeżych kości, lecz pospolitym zakładem utylizacyjnym. Z materiałów dostarczonych przez inwestora, a w szczególności z Załącznika Nr 1, który zawiera opis produktu przeznaczonego do przetwórstwa, wynika, że przedmiotem produkcji mogą być też kości mrożone, takie jak głowy wieprzowe, które trudno uznać za produkt przeznaczony do spożycia przez ludzi. Powyższe ustalenie potwierdzają także zastosowane maszyny i urządzenia, opis procesów technologicznych, jakie mają tam zachodzić, jak również charakter otrzymanej produkcji. Produktem finalnym tego zakładu ma być mączka kostna, która będzie wykorzystywana głównie w rolnictwie - do nawożenia i użyźniania gleby - oraz w żywieniu zwierząt - jako komponenty paszowe. Planowana inwestycja jest więc związana z zagospodarowaniem i utylizacją odpadów w postaci kości, a tym samym jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W tej sytuacji zasadne jest stanowisko Burmistrza, który prawidłowo wskazał w decyzji odmownej na obowiązujące w tym zakresie przepisy rozporządzenia (WE) nr 1774/2002. Skarżący podkreślił, że ze względu na rozmiary zakładanej produkcji ewentualne powstanie przedmiotowego zakładu wpłynie niekorzystnie na środowisko naturalne, a także znacznie pogorszy życie mieszkańców okolicznych terenów, w szczególności dzieci. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Istotą sporu w kontrolowanej sprawie jest sposób interpretacji przepisu prawa miejscowego tj. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia [...] marca 2003 r. w sprawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego terenów w gminie M. we wsiach: B., J., O., D., D., M., K., R., S., K., W., O., W. i W. Rozpatrując ten problem, należy zdaniem Sądu w niniejszym składzie podzielić w pełni stanowisko prezentowane w wyroku tutejszego Sądu z dnia 12 grudnia 2011 r. (sygn. akt II SA/Bd 1216/11, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA) dostępnej poprzez stronę internetową http://orzeczenia.nsa.gov.pl/), iż przy interpretacji planu zagospodarowania przestrzennego mają zastosowanie ogólne reguły interpretacji tekstów prawnych. W ślad za wskazanym wyrokiem należy powiedzieć, że orzecznictwo sądów stoi jednolicie na stanowisku akcentującym prymat wykładni językowej, dopuszczającym możliwość sięgania po inne dyrektywy interpretacyjne dopiero wtedy, gdy ta interpretacja zawodzi. Można tutaj wskazać także na poglądy Trybunału Konstytucyjnego wyrażone m.in. w orzeczeniach z dnia 28 maja 1986 r. U 1/86 i z dnia 5 listopada 1986 r. U 5/86). Założenie prymatu wykładni językowej jest szczególnie akcentowane na gruncie prawa podatkowego, albowiem odejście od tej wykładni powoduje rozliczne konsekwencje. Generalnie można powiedzieć, że wykładnia językowo - logiczna (zwana także gramatyczną) polega na odkodowaniu norm postępowania na podstawie znaczenia wyrazów i wyrażeń zawartych w treści aktu prawnego, przy uwzględnieniu zasad gramatyki i składni językowej oraz zasad logiki. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 Sędziów z 22 czerwca 1998 r. (sygn. akt FPS 9/97) podkreślił, że dokonując interpretacji tekstu prawnego, trzeba kierować się znaczeniem słów danego języka etnicznego oraz tym, że ustawodawca był racjonalny, gdy używał takich a nie innych słów i nie można a priori przyjmować, iżby określonych słów używano w tekście prawnym bez wyraźnej ku temu potrzeby. W uchwale Sądu Najwyższego z dnia 11 czerwca 1996 r. (sygn. akt III CZP 52/96) wyrażono pogląd, że "według utrwalonych w orzecznictwie zasad interpretacji przepisów prawa podstawowe znaczenie ma wykładnia językowa, a dopiero wtedy, gdy ta zawodzi, prowadząc do wyników niedających się pogodzić z racjonalnym działaniem ustawodawcy i celem, jaki ma realizować dana norma, sięga się do dyrektyw wykładni systemowej i funkcjonalnej". Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego (por. orzeczenia: z dnia 28 maja 1986 r. sygn. akt U 1/86 i z dnia 5 listopada 1986 r. sygn. akt U 5/86 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 października 1992 r., sygn. akt III CRN 50/92 - OSNCP 1993, z. 10, poz. 181), które zgodnie stwierdzają, że w drodze "wykładni nie można uzupełniać ustawodawcy", a podstawy do ustalenia praw i obowiązków powinny wprost wynikać z ustawy). Odnosząc cytowane rozważania (jak wyżej wskazano – podzielane przez Sąd także w niniejszym składzie) do kontrolowanej sprawy należy przede wszystkim skupić się na brzmieniu przepisów ww. uchwały Rady Miejskiej w M. z dnia [...] marca 2003 r. określających przeznaczenie terenu planowanej inwestycji. Przeznaczenie wskazanej przez inwestora działki nr [...] (uwidocznionej w załączniku nr 2 do uchwały) określa § 7 ust. 2 ww. uchwały. Stosownie do punktu 1 tegoż ustępu dla terenu działki nr [...] (wraz z działką nr [...]) obowiązują następujące ustalenia szczegółowe "1 RPU - teren przeznaczony na cele ubojni z przetwórstwem (uprzednio również przetwórstwo) z ograniczeniem wszelkiej uciążliwości do granic własnych terenu (której skutki są neutralizowane w obrębie granic działki)". Zdaniem Sądu, kierując się wskazanymi na wstępie regułami interpretacji, należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę na połączenie gramatyczne słów "ubojnia" i "przetwórstwo". Prawodawca lokalny dla połączenia tych dwóch wyrażeń oznaczających dopuszczalny na terenie 1 RPU rodzaj działalności użył litery "z", która funkcjonuje jako przyimek tworzący wyrażenia, w których najczęściej są oznaczone osoba, przedmiot towarzyszący, współdziałający, współuczestniczący w czymś - tak jak np. w wyrażeniu "padał śnieg z deszczem" (por. Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2002, hasło dla "z", punkt II ppkt 2 lit. a). Innymi słowy – poprzez użycie takiej formy gramatycznej prawodawca lokalny wyraził wolę aby oba rodzaje działalności tj. ubojnia i przetwórstwo występowały razem w jednym miejscu, tak że jedna działalność towarzyszy drugiej. Można konsekwentnie odczytywać dalej wolę prawodawcy lokalnego w ten sposób, iż dopuszczając działalność ubojni i przetwórstwa w jednym miejscu eliminuje on potrzebę angażowania zewnętrznych środków transportu w celu dostarczeniu surowca do wykonywania "przetwórstwa", dopuszczając jedynie, aby surowiec ten pochodził z działalności ubojni, prowadzonej w tym samym miejscu co "przetwórstwo". Sąd podziela zdanie skarżącego, że odczytanie literalne cytowanego przepisu prawa miejscowego, dotyczącego działki nr [...] nie wymagało sięgnięcia do innego rodzaju wykładni niż wykładnia językowo – logiczna, jak to uczyniło Kolegium w zaskarżonej decyzji. Kolegium nie podało powodów, dla których konieczne jest sięgnięcie do innego rodzaju wykładni. Sąd zaś takich powodów nie dostrzega. Powyższe oznacza, iż Kolegium dopuściło się naruszenia przepisu prawa materialnego, tj. § 7 ust. 2 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia [...] marca 2003 r. w sprawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego terenów w gminie M. we wsiach: B., J., O., D., D., M., K., R., S., K., W., O., W. i W., co miało wpływ na wynik sprawy poprzez uznanie, iż planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak tego wymaga art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Na marginesie należy przy tym wskazać, że rozporządzenie (WE) nr 1774/2002, które było przedmiotem rozważań organów obu instancji zostało uchylone przez rozporządzenie WE nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. W ponownym postępowaniu Kolegium winno wydać decyzję stosując wyżej przedstawioną wykładnię przepisu prawa miejscowego. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.) należało orzec jak w pkt 1 sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku podjęto zgodnie z treścią art. 152 ww. ustawy, O kosztach (pkt 3 wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, biorąc pod uwagę wysokość wniesionego wpisu.