II SA/Bd 352/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Joanna Janiszewska - Ziołek asesor WSA Katarzyna Korycka Protokolant starszy sekretarz sądowy Krystyna Witt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2019 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w B. z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w B. na rzecz strony skarżącej kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2019 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. (zwanej dalej "skarżącą Spółką" lub "[...]") o ponowne rozpoznanie sprawy rozstrzygniętej decyzją nr [...]/Odw./ZRP z [...] czerwca 2014 r. o oddaleniu odwołania skarżącej Spółki od rozstrzygnięcia z [...] czerwca 2014 r. dotyczącego postępowania prowadzonego przez K. – P. Oddział Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w B. w trybie konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: profilaktyczne programy zdrowotne w zakresie: program profilaktyki raka piersi – etap podstawowy – w pracowni mobilnej, Dyrektor [...] – P. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w B. (zwanego dalej "Dyrektorem NFZ") utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] czerwca 2014r. w części wydanej na skutek odwołania [...]. Decyzja zapadła w następującym stanie sprawy: Dyrektor NFZ w dniu [...] kwietnia 2014r., ogłosił konkurs ofert w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, w rodzaju profilaktyczne programy zdrowotne, w zakresie: program profilaktyki raka piersi – etap podstawowy – w pracowni mobilnej, w okresie obowiązywania umowy od [...] lipca 2014 r. do [...] czerwca 2017 r. W ogłoszeniu wartość zamówienia określono na kwotę nie większą niż [...] zł., na okres rozliczeniowy od [...] lipca 2014 r. do [...] grudnia 2014 r. W wyniku ogłoszenia konkursu złożono 8 ofert, w tym ofertę skarżącej Spółki. Komisja konkursowa w dniu [...] czerwca 2014 r. (dokument rozstrzygnięcia w aktach sprawy II SA/Bd 345/17, dołączonych do akt niniejszej sprawy), dokonała wyboru dwóch ofert, które w rankingu końcowym uzyskały najwyższą liczbę punktów, tj. Centrum Onkologii im. prof. [...] Łukaszczyka w B., które uzyskało 78,94 punktów oraz L. Spółka z o.o. w W., które uzyskało 78,94 punktów. [...] uzyskała 77,94 i nie została wybrana do zawarcia umowy, bowiem zwycięskie oferty w całości zaspokajały zapotrzebowanie na świadczenie usług objętych konkursem. W złożonym odwołaniu skarżąca Spółka kwestionowała m.in. możliwość prowadzenia konkursu w oparciu o akty wydane przez Radę NFZ i Prezesa NFZ oraz błędną ocenę potencjału zwycięzcy konkursu L. M.. D. Sp. z .o. Po rozpatrzeniu odwołania [...] oraz odwołań złożonych przez innych uczestników konkursu tj. G. T. [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. i [...] N. sp. j. z siedzibą w B. - Dyrektor NFZ , decyzją z [...] czerwca 2014r., oddalił powyższe odwołania. [...] wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy, uwzględnienie odwołania i przeprowadzenie z jej udziałem postępowania w przedmiocie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń w trybie rokowań. Skarżąca Spółka podtrzymała swoje dotychczasowe zarzuty a ponadto podniosła, że dokonano błędnej oceny oferty [...] Sp. z o.o. – oferent ten nie przedstawił certyfikatów szkoleń techników RTG odpowiadających stosowanej przez tego oferenta technice rejestracji obrazu RTG (tj. technice cyfrowej a nie analogowej). Decyzją z [...] sierpnia 2014r. Dyrektor NFZ, po rozpatrzeniu wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją z [...] czerwca 2014 r., utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] czerwca 2014 r. [...] złożyła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Sąd rozpatrując skargę wskazał na toczące się również przed nim, odrębne postępowania ze skarg: - [...]. [...] Sp.j. w [...], na decyzję Dyrektora NFZ z [...] sierpnia 2014r. utrzymującą w mocy decyzję z [...] czerwca 2014r. wydaną na skutek odwołania od rozstrzygnięcia komisji konkursowej, dotyczącego tego postępowania konkursowego (sygn. akt II SA/Bd 1178/14), - G. T. [...] Sp. z o.o. w G., na decyzję Dyrektora NFZ z [...] sierpnia 2014 r. utrzymującą w mocy decyzję z [...] czerwca 2014r. wydaną na skutek jego odwołania od rozstrzygnięcia komisji konkursowej, dotyczącego tego postępowania konkursowego (sygn. akt II SA/Bd 1184/14). Wyrokiem wydanym w dniu [...] stycznia 2015 r. (sygn. akt II SA/Bd 1185/14), WSA w Bydgoszczy uchylił decyzję Dyrektor NFZ z [...] sierpnia 2014r., uznając, że kategoryczne brzmienie przepisu art. 138 § 1 k.p.a., nie pozwala organowi odwoławczemu wydać kilku decyzji, po rozpoznaniu kilku odwołań. W sytuacji wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji przez kilka podmiotów, obowiązkiem organu jest bowiem ich łączne rozpoznanie w jednym terminie, co do wszystkich zarzutów i wniosków oraz wydanie jednego rozstrzygnięcia. Na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od powyższego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 1 grudnia 2016 r. (sygn. akt II GSK 1294/15), uchylił zaskarżony wyrok przekazując sprawę do rozpoznania Sądowi I instancji. W uzasadnieniu NSA wskazał, że art. 154 ust. 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2014r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r., Nr 164 poz. 1027 ze zm.; zwanej w skrócie "u.ś.o.z.") jest szczególną regulacją procedury odwoławczej, który przewiduje tylko jeden skutek uchylenia decyzji organu I instancji (kasacyjny) przez organ odwoławczy, a mianowicie skutkuje obowiązkiem przeprowadzenia postępowania w trybie rokowań ze świadczeniodawcą, który złożył odwołanie. Ustawodawca posługuje się bowiem w art. 154 ust. 7 u.ś.o.z. określeniem świadczeniodawca, który złożył wskazane odwołanie, w liczbie pojedynczej. Tym samym dopuszcza możliwość odrębnego postępowania i odrębnego rozpoznania każdego z kilku odwołań, a co za tym idzie, także wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy, złożonych w trybie art. 154 ust. 4 u.ś.o.z. Wskazał przy tym, że postępowanie w trybie rokowań przeprowadza się z konkretnym podmiotem, którego odwołanie zostało uwzględnione, a nie ze wszystkim podmiotami, które zaskarżyły rozstrzygnięcie konkursu. Jest to postępowanie szczególne, które ma na celu prawidłowe wyłonienie najkorzystniejszej oferty na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i jest wzorowane na czynnościach poprzedzających zawarcie umowy cywilnoprawnej. Oznacza to, że w przypadku wydania w I instancji jednej decyzji na podstawie art. 154 ust. 3 u.ś.o.z. nie ma przeszkód do odrębnego postępowania i odrębnego rozpoznania każdego z kilku (w niniejszej sprawie trzech) wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy, w trybie art. 154 ust. 4 u.ś.o.z. Sąd I instancji ponownie rozpoznając sprawę wyrokiem z 6 września 2017r. (sygn. akt II SA/Bd 345/17) uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora NFZ z [...] sierpnia 2014 r. Sąd I instancji ocenił, że organ dopuścił się, mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 i art. 11 k.p.a., na skutek niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz dokonania dowolnej oceny dowodów, bez wyraźnego wskazania przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów [...]. Wskazał, iż weryfikacja, czy w sprawie w zakresie porównania i oceny ofert zachowano warunek równego traktowania świadczeniodawców, nie może ograniczyć się do przedstawienia zasad punktacji (oceny) oraz porównania jedynie liczby punktów uzyskanych przez oferentów na różnych płaszczyznach oceny. Organ ma bowiem obowiązek swoją ocenę zindywidualizować i wyjaśnić przyczyny przyznania takiej a nie innej liczby punktów. Sąd podkreślił, że zadaniem organu administracyjnego dokonującego kontroli, w trybie określonym w przepisach art. 154 u.ś.o.z. zgodności rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasady równego traktowania, jest nie tylko porównanie oceny ofert poszczególnych świadczeniodawców, ale również skonfrontowanie tej oceny z samymi ofertami, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji organu (wyrok NSA w sprawie II GSK 121/12). Weryfikacja ta powinna w szczególności obejmować materię stanowiąca przedmiot zarzutów odwołania. Tymczasem w niniejszej sprawie pomimo że skarżąca spółka konsekwentnie podnosiła w ramach kontrolnego postępowania administracyjnego zarzuty dotyczące potencjału jednego ze świadczeniodawców, którego oferta została wybrana oraz oceny prawidłowości przedstawionych przez niego certyfikatów, ze szczególnym uwzględnieniem weryfikacji, czy dany certyfikat odpowiada posiadanemu przez świadczeniodawcę sprzętowi – urządzenie analogowe, cyfrowe oraz czy został on wystawiony na właściwą jednostkę lub komórkę organizacyjną, orzekający w sprawie organ ograniczył się do stwierdzenia w wydanych w sprawie decyzjach, że komisja konkursowa zbadała w toku postępowania kwestie objęte ww. zarzutami i że nie znalazła podstaw do ich uwzględnienia. Organ tym samym nie zweryfikował samodzielnie zarzutów skarżącej w tym zakresie, lecz powołał się wyłącznie na ustalenia komisji konkursowej. Ogólnikowe powołanie się przez organ w zaskarżonej decyzji na poczynione przez komisję konkursową ustalenia dotyczące oceny potencjału świadczeniodawcy czy zakwestionowanych przez skarżącą certyfikatów, de facto w żaden sposób nie stanowi samodzielnej weryfikacji przez organ kwestii stanowiących przedmiot wskazanych zarzutów. Nie można zatem uznać, że organ w sposób odpowiadającej wymogom procedury administracyjnej wyjaśnił i ocenił przedmiotowe kwestie. Sąd wskazał, że organ, w uzasadnieniu wydanych w sprawie decyzji wskazał wyłącznie na zastosowane w konkursie, zasady punktacji (oceny) i porównał jedynie ilość punktów przyznanych poszczególnym oferentom w ramach poszczególnych kryteriów porównawczej oceny. Nie skonfrontował tej oceny z samymi ofertami, w szczególności w zakresie objętym zarzutami [...], nie ustalił w sposób samodzielny i indywidualny, czy przyznana ilość punktów oparta została na prawdziwych i poprawnych informacjach, a jedynie wskazał na tabelę zawierająca końcową ocenę ofert poszczególnych świadczeniodawców, nie konfrontując jej ustaleń z samymi ofertami. Oznacza to, że w sprawie nie przeprowadzono rzeczywistej, lecz jedynie pozorną kontrolę rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, która to kontrola nie pozwala rozstrzygnąć, czy w sprawie nie naruszono zasady równego traktowania świadczeniodawców biorących udział w konkursie. Sąd podkreślił również, że [...], ze względu na zakres zastrzeżenia informacji w ofercie zwycięzcy konkursu (L. M. D. Sp. z o.o.), nie mogła zweryfikować samodzielnie informacji objętych ofertą jak i prawidłowości oceny oferty zwycięzcy konkursu. Organ utajnił bowiem prawie całą jego ofertę z uwagi na dokonane przez świadczeniodawcę zastrzeżenie informacji w niej zawartych, jako stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy. WSA podkreślił, iż o zastrzeżeniu informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy decyduje sam świadczeniodawca, niemniej jednak to zastrzeżenie dotyczyć może, zgodnie art. 135 ust. 2 u.ś.o.z., tylko informacji rzeczywiście stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy. To zaś powinno podlegać weryfikacji organu, a nie stanowić automatyczną i bezrefleksyjną konsekwencję dokonanego przez świadczeniodawcę zastrzeżenia. Organ powinien więc w sytuacji podniesienia zarzutu co do tych okoliczności, wnikliwie odnieść się do niego w uzasadnieniu decyzji, czego nie dokonał. Zaznaczył, że do akt postępowania administracyjnego przesłanych do Sądu, jak i do akt postępowania sądowoadministracyjnego, nie dołączono oferty zwycięzcy konkursu (L. M. D. Sp. z o.o.), której to ocena była kwestionowana przez [...]. Także zatem i Sąd I instancji nie miał możliwości skontrolowania przeprowadzonej w sprawie oceny tej oferty w kontekście poszanowania zasady równego traktowania świadczeniodawców. Uznając niewyjaśnienie w sprawie przez organ w sposób odpowiadający wymogom postępowania administracyjnego, wskazanych istotnych okoliczności sprawy, Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję, z uwagi na naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, zawartych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 i art. 11 k.p.a., a w konsekwencji tego, przepisów u.ś.o.z. określonych w art. 134 ust. 1, art. 135 i art. 148 w zw. z art. 142 ust. 5 pkt 1 tej ustawy. Sąd nie podzielił zarzutu [...] dotyczącego zakresu przeprowadzonych ze nią negocjacji. Z art. 142 ust. 6 u.ś.o.z. wynika, że przeprowadzenie negocjacji, zarówno co do ceny świadczeń opieki zdrowotnej, jak ich liczby, pozostawione zostało uznaniu organu. Decyzja komisji w tym zakresie powinna jednak nastąpić z poszanowaniem zasady równości świadczeniodawców, albowiem tego wymaga obowiązująca w całym postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej, zasada równego traktowania wszystkich świadczeniodawców (art. 134 ust. 1 u.ś.o.z.), co nie oznacza jednak, prowadzenia negocjacji, o których mowa w art. art. 142 ust. 6 u.ś.o.z.,. ze wszystkimi świadczeniodawcami i w pełnym zakresie. Za nieskuteczne Sąd uznał również zarzuty [...] dotyczące legalności części aktów, w oparciu o które przeprowadzono postępowanie w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 10 kwietnia 2018 r. (sygn. akt II GSK 290/18) oddalił skargę kasacyjną Dyrektora NFZ wniesioną od wyroku WSA z 9 września 2017 r. NSA za niezasadny uznał zarzut naruszenia przepisów postępowania, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. i art. 11 k.p.a. oraz przepisów art. 134 ust, 1, art. 135 i 148 w zw. z art. 142 ust. 5 pkt. 1 u.ś.o.z.. NSA stwierdził, że uzasadnienie powyższych zarzutów w skardze kasacyjnej, sprowadza się faktycznie do stwierdzenia, iż organ dokonał oceny punktowej wszystkich ofert, opierając się na obiektywnych dla wszystkich oferentów kryteriach, a w przypadku potencjału jednego z oferentów, uzasadnienie zawiera rozważania w tym przedmiocie. NSA wskazał, że zadaniem organu administracyjnego dokonującego, w trybie określonym w przepisach art. 154 u.ś.o.z., kontroli zgodności rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasady równego traktowania, jest więc nie tylko porównanie oceny ofert poszczególnych świadczeniodawców, ale również skonfrontowanie tej oceny z samymi ofertami, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji organu, Zdaniem NSA kontrola przeprowadzona przez organ nie zadośćuczyniła tym rygorom, zasadnie więc Sąd I instancji podkreślił, wskazując na naruszenie w tym zakresie przepisów postępowania, że organ nie skonfrontował dokonanej oceny z samymi ofertami, w zakresie objętym zarzutami [...], nie ustalił w sposób samodzielny i indywidualny, czy przyznana ilość punktów oparta została na prawdziwych i poprawnych informacjach, nie konfrontując ich z samymi ofertami. NSA uznał także za zasadne stanowisko WSA odnośnie podnoszonych przez [...] zarzutów dotyczących potencjału jednego ze świadczeniodawców, którego oferta została wybrana oraz oceny prawidłowości przedstawionych przez niego certyfikatów, ze szczególnym uwzględnieniem weryfikacji, czy dany certyfikat odpowiada posiadanemu przez świadczeniodawcę sprzętowi. Organ ograniczył się w tym zakresie do stwierdzenia, że komisja konkursowa zbadała w toku postępowania kwestie objęte ww. zarzutami i że nie znalazła podstaw do ich uwzględnienia. NSA uznał za zasadne wskazane przez WSA powody uchylenia zaskarżonej decyzji, albowiem organ nie zweryfikował zarzutów [...] w tym zakresie, powołując się jedynie na ustalenia komisji konkursowej. NSA za niezasadne uznał także zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty Dyrektora NFZ w kwestii zastrzeżenia informacji stanowiącej tajemnicę przedsiębiorstwa. NSA stwierdził, że zastrzeżenie przez oferenta informacji w trybie art. 135 u.ś.o.z. wymaga weryfikacji co do zgodności z przesłankami zawartymi w tym przepisie. Organ natomiast w uzasadnieniu decyzji nie zawarł rozważań, co do zasadności poczynionego zastrzeżenia informacji zawartych w ofercie, a stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa, co skutkuje uznaniem zarzutów Dyrektora NFZ za niezasadne. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy przez Dyrektora NFZ wydał on wskazaną na wstępie decyzję z [...] stycznia 2019 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję z [...] czerwca 2014 r., którą to decyzją Dyrektor NFZ oddalił m.in. odwołanie skarżącej Spółki od rozstrzygnięcia komisji konkursowej z [...] czerwca 2014 r. Dyrektor NFZ przede wszystkim podkreślił, że udzielanie świadczeń w ramach umów zawartych wskutek postępowania konkursowego, którego dotyczy rozpatrywany wniosek, uległo już zakończeniu (konkurs dotyczył roku 2014), kontrakty zostały już zrealizowane i obecnie realizowane są nowe kontrakty będące efektem kolejnego postępowania konkursowego. Zdaniem organu oferta skarżącego jak i oferty pozostałych oferentów, zarówno wybranych jak i niewybranych, zostały ocenione według jednolitych dla wszystkich kryteriów. Organ stwierdził, że komisja konkursowa dokonała wyboru świadczeniodawców do zawarcia umowy w oparciu o obiektywne kryteria zawarte w obowiązujących przepisach. Punktacja określona została w Zarządzeniu Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] stycznia 2014 r. Nr [...]/DSOZ w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej – w załączniku nr 1 i tabeli nr [...] do tego załącznika, gdzie określono punktację za poszczególne kryteria, oraz w załączniku nr [...] do zarządzenia, gdzie określono sposób obliczenia punktacji w kryterium "cena". Organ przedstawił w formie tabeli szczegółową informację dotyczącą uzyskanej przez poszczególne oferty punktacji w poszczególnych kryteriach. Organ wskazał, że podstawą oceny poszczególnych ofert są załączone do ofert ankiety, a udzielane przez poszczególnych oferentów odpowiedzi dają podstawę do przyznania odpowiedniej liczby punktów, wynikającej z ww. Zarządzenia. Punktacja podlega korektom w przypadku stwierdzenia rozbieżności między ankietą a ofertą lub stanem faktycznym. Wynik ostatecznej oceny uzyskany był dwuetapowo. W pierwszej kolejności obliczano punktację z ankiety. W drugim etapie system komputerowy dokonywał przeliczenia punktacji uzyskanej z ankiet na punktację rankingu końcowego. Punktacja uzyskiwana przez oferentów wprost z ankiet nie przekłada się bowiem bezpośrednio na punktację uzyskaną w rankingu końcowym. Końcowa ocena oferty została wyznaczona zgodnie z zapisami załącznika nr [...] ww. Zarządzenia według określonego wzoru. Odnośnie ceny wszyscy oferenci zaproponowali cenę [...] zł za punkt, jedynie [...] [...] s.j. zaproponował wyższą cenę, co znalazło odzwierciedlenie w przyznanej punktacji w kryterium "cena" (organ przedstawił w formie tabeli przyznane poszczególnym ofertom punkty). Także w zakresie kryterium "cena" liczbę punktów oceny uzyskano według określonego wzoru (który organ przedstawił). Organ wskazał, że ostateczna punktacja poszczególnych ofert w poszczególnych kryteriach stanowi wynik obliczeń zgodnie z powyższymi wzorami i zostało uzyskana bezpośrednio z systemu informatycznego do obsługi postępowania konkursowego, bez ingerencji członków komisji konkursowej czy innych pracowników NFZ. Dokonano jedynie korekt punktacji w odniesieniu do stwierdzonych rozbieżności między odpowiedziami zawartymi w ankietach a stanem faktycznym ustalonym przez Komisję Konkursową. Wyniki przeliczenia punktacji zawartej w ankietach został ujęta w rankingu końcowym. W wyniku dokonanej oceny oferta skarżącej Spółki uzyskała liczbę punktów niższą niż dwie oferty o najwyższej liczbie punktów, które zapewniały całkowite zabezpieczenie potrzeb świadczeniobiorców w zakresie świadczeń będących przedmiotem konkursu. Równocześnie te dwie oferty wyczerpywały pulę środków przeznaczonych przez NFZ na sfinansowanie kontraktów w zakresie objętym konkursem. Nie było zatem możliwości zaproponowania zawarcia kontraktu oferentom, których oferty zostały ocenione niżej niż dwie zwycięskie, nie było bowiem w tym konkursie wolnych środków niewykorzystanych na kontrakty z wytypowanymi oferentami. Wobec tego zdaniem Dyrektora NFZ wybór oferentów do zawarcia umowy dokonany został przy zachowaniu zasady równego traktowania, uczciwej konkurencji i właściwie zastosowanej zasady jawności, a komisja konkursowa dokonał należycie porównania złożonych ofert i przeprowadziła postępowanie zgodnie z obowiązującymi zasadami i z dbałością o interes prawny każdego z oferentów ubiegających się o zawarcie umowy. Ponadto Dyrektor NFZ za niezasadne uznał zarzuty skarżącego podniesione we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Za niezasadny uznał organ zarzut posługiwania się niejawną dla oferentów procedurą konkursu ofert tj. w oparciu o akty wydane przez Prezesa NFZ, podkreślając że taka ocena jest zawarta także w wyroku WSA z 6 września 2017 r. Za niezasadny organ uznał zarzut błędnej oceny potencjału oferenta L. M.. D. Sp. z o.o. Organ wskazał, że Komisja Konkursowa w przebiegu postępowania konkursowego dokonała wery?kacji możliwości wykonawczych wszystkich oferentów, w tym również [...] Sp. z o.o. i uznała zadeklarowany w ofercie potencjał jako wystarczający do zrealizowania ilości świadczeń w ramach zaplanowanych środków. [...] Sp. z o.o. jest świadczeniodawcą realizującym świadczenia z zakresu objętego umową w skali całego kraju, posiadającym kontrakty również z innymi oddziałami NFZ. Zadeklarowany na potrzeby realizacji przedmiotowego kontraktu (w ramach przedmiotowego konkursu) potencjał, w tym sprzęt, dawał wystarczające zabezpieczenie prawidłowej realizacji świadczeń w ilościach wynikających z wielkości kontraktu ustalonego w trakcie konkursu. Organ podkreślił, że kontrakt zawarty z L. M.. D. sp. z o.o. w wyniku konkursu został w całości zrealizowany. Organ wskazał ponadto, że zarzuty podnoszone przez skarżącą Spółkę w powyższym zakresie mogłyby być również skierowane przeciwko skarżące, albowiem skarżąca Spółka również udzielała i udziela świadczeń objętych konkursem w skali całego kraju i w związku z tym również co do jego potencjału mogłyby zachodzić podobne wątpliwości. Organ wskazał, że podstawą ustalenia, czy świadczeniodawca jest w stanie zrealizować kontrakt, o którego zawarcie się ubiega jest wykazany przez niego potencjał, w tym ludzie i sprzęt. Określony przez [...] Sp. z o.o. w ofercie potencjał, wynikający z kryteriów konkursowych został przez niego zadeklarowany jako wystarczający do realizacji umowy. Komisja konkursowa zwery?kowała dane oferenta w tym zakresie uznając, że zadeklarowany potencjał jest wystarczający do zrealizowania kontraktu, stwierdziła również, że oferent faktycznie dysponuje tym potencjałem. Nie było więc z tej przyczyny powodów do przyjęcia, że oferta nie zapewnia udzielania świadczeń w ilości wynikającej z ogłoszenia konkursowego oraz z wynegocjowanego kontraktu. Organ podkreślił, że rolą komisji jest zawarcie umów zabezpieczających udzielanie świadczeń na terenie właściwości tutejszego oddziału NFZ. Oddział nie jest stroną umów realizowanych z innymi oddziałami NFZ. Świadczeniodawca zadeklarował realizację określonej ilości świadczeń za pomocą określonego potencjału. Okoliczność czy jest on w stanie zrealizować inne świadczenia nie będące przedmiotem umowy bezpośrednio z tut. Oddziałem nie ma wpływu na wynik postępowania i nie może być brana pod uwagę przy rozstrzyganiu konkursu. Prowadzenie szczegółowych analiz porównawczych, czy dany oferent jest w stanie zrealizować konkretny kontrakt z uwagi na swoje inne faktycznie lub potencjalne zobowiązania, sparaliżowałoby prace Narodowego Funduszu Zdrowia w zakresie kontraktowania uniemożliwiając lub znacznie ograniczając możliwość sprawnego kontraktowania świadczeń. Natomiast monitoring realizacji umowy i przewidywanie zagrożeń związanych z ograniczeniem dostępu do świadczeń oraz podejmowanie działań w przypadku ewentualnego niepełnego wykonywania umowy (choćby wnioskowanie o konkurs uzupełniający, rokowania) nie należy do zadań Komisji konkursowej tylko do komórki merytorycznej nadzorującej bieżącą realizację kontraktów, tj. do Wydziału Świadczeń Opieki Zdrowotnej tutejszego Oddziału NFZ w toku bieżącej pracy i już w trakcie realizacji kontraktu. Organ podkreślił, że kontrakt z [...] Sp. z o.o. został zrealizowany i nie było podstaw do jego rozwiązania ani z powodu braków w potencjale ani z innych przyczyn. Za niezasadny organ uznał także zarzut błędnego ustalenia punktacji za poszczególne pytania z ankiety ofertowej. Organ wskazał, że oceny punktowej poszczególnych ofert dokonano w oparciu o Zarządzenie Prezesa NFZ Nr 81/2013/DSOZ z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: pro?laktyczne programy zdrowotne oraz zarządzenie Prezesa NFZ Nr 3/2014/DSOZ z dnia 23 stycznia 2014 r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (z późn. zm.) Zawarta tam punktacja została ściśle zastosowana do oceny wszystkich ofert. W wyniku oceny oferta wnioskodawcy uzyskała łącznie 77,94 pkt. podczas gdy oferty konkurencyjne - 78,94 pkt. Organ zauważył, iż pierwotnie oferta wnioskodawcy (skarżącego) uzyskała faktycznie wartość 79,94 pkt., jednak w wyniku jej wery?kacji łączna ocena została obniżona o 2 punkty, tj. o 1 punkt za brak pomieszczenia sanitarnego dla niepełnosprawnych w mammobusie (dostępność) i o 1 pkt. za nie uznany certy?kat ISO 1400112005 wydany przez Europejskie Centrum Certy?kacji (jakość). Stąd ostateczna wartość punktowa oferty skarżącego wnioskodawcy wyniosła łącznie 77,94 pkt. Organ zauważył ponadto, iż pozostałe oferty również podlegały wery?kacji, wskutek czego obniżono wartość punktowa dwóch innych ofert. W tym stanie rzeczy zarzut przyjęcia błędnej punktacji nie znajduje potwierdzenia. Z kolei co do zarzutu matematycznych błędów w obliczeniu punktacji zawartych w zaskarżonej decyzji, co ma się odnosić do zawartej w uzasadnieniu decyzji tabeli "Ranking ofert", zawierającej punktację końcową ofert, należy stwierdzić, iż w zaskarżonej decyzji nie doszło do omyłki, a jedynie zawarta tam tabela nie zawierała uzasadnienia dokonanych korekt. Nie miało to jednak żadnego wpływu na treść postępowania i samego rozstrzygnięcia. "Ranking ofert" zawierający dokonane przez Komisję Konkursową korekty oraz ich wyjaśnienie zawarty został w niniejszej decyzji. Organ uznał za niezasadny podnoszony przez skarżącą Spółkę zarzut braku certy?katu ISO 14001 dla oferenta [...] Sp. z o.o. Organ zauważył, iż okoliczność ta była badana podczas prac Komisji Konkursowej i zarzuty te nie znalazły potwierdzenia. Okoliczność ta została również zwery?kowana przez organ. Ustalono, że [...] Sp. z o.o. w W. posiada certy?kat ISO 1400112004 wystawiony przez jednostkę certy?kującą PCA - nr certy?katu PL003780/P, ważny w okresie od [...] marca 2014 do [...] marca 2017 roku (kopia certy?katu w aktach sprawy). Za niezasadny uznał organ także podnoszony skarżącą Spółkę zarzut nieprzeprowadzania obowiązkowych negocjacji w całości, tj. zarówno w celu ustalenia ceny jak i liczby planowanych do udzielenia świadczeń. Organ wskazał, że Komisja konkursowa prowadziła negocjacje co do ceny ze wszystkimi oferentami, natomiast z uwagi na wyniki rankingu ofert, negocjacje co do ilości świadczeń prowadziła jedynie z oferentami, którzy zaoferowali najniższą cenę i równocześnie uzyskali najwyższą ilość punktów z innych kryteriów. Ponadto organ zwrócił uwagę, iż zapis art. 142 ust. 6 u.ś.o.z. wskazuje co może być przedmiotem negocjacji, nie może natomiast prowadzić to wniosku, iż bez względu na dokonaną ocenę ofert i stan rankingu punktowego komisja ma obowiązek prowadzić negocjacje co do ilości świadczeń również z oferentami, których oferta w trakcie negocjacji cenowych okazała się mniej korzystna od innych. Należy bowiem zauważyć, iż negocjacje co do ilości świadczeń nie mogłyby doprowadzić do zmiany pozycji oferty w rankingu, nie wpłynęłyby więc na zwiększenie szans oferenta na zawarcie umowy. W tej sytuacji prowadzenie negocjacji co do ilości świadczeń z oferentami, których oferty nie mają szans uzyskać kontraktu byłoby czynnością pozbawioną sensu i mogłoby spotkać się z zarzutem prowadzenia negocjacji w złej wierze, bez zamiaru zawarcia umowy. Odnośnie zawartego w uzasadnieniu wniosku zarzutu, jakoby Prezes NFZ nie miał prawa do wyjaśniania treści tworzonych przez niego przepisów organ podtrzymał swoje wcześniej wyrażone stanowisko, iż do kompetencji Prezesa NFZ należy wyjaśnianie treści tworzonych przez niego przepisów. Co do zarzutu zastrzeżenia w toku postępowania informacji wykraczających poza zakres pojęcia tajemnicy przedsiębiorcy, organ wskazał, iż art. 135 ust. 2 pkt. 2 u.ś.o.z. przesądza, iż o zastrzeżeniu informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy decyduje sam świadczeniodawca. Ani Komisja Konkursowa ani Dyrektor NFZ nie stwierdził, aby prawo to w tym postępowa nadużywane. Jednakże z uwagi na przebieg postępowania, cała treść wszystkich ofert, włączając części zastrzeżone przez oferentów zostały włączone do akt postępowania wskutek czynności podjętych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. WSA zwrócił się do organu o przekazanie całości dokumentacji konkursowej, w tym wszystkich złożonych w postępowaniu ofert. Oferty te w całości zostały przekazane do Sądu w trzech równolegle prowadzonych w skutek tego postępowania konkursowego postępowaniach sadowych i od tej chwili należało je traktować jako część akt postępowania administracyjnego. Na tym etapie wszystkie strony miały możliwość zapoznania się z całością akt sprawy, w tym z częściami ofert zastrzeżonymi przez oferentów. Po powrocie akt z Sądu organ nie wyłączał z akt sprawy jakichkolwiek części dokumentacji, uznając że całość ofert, w tym części zastrzeżone wcześniej przez oferentów są jawne dla stron. Stronom umożliwiono wgląd do akt postępowania i to od ich woli zależała możliwość zapoznania się z ofertami, również w częściach wcześniej zastrzeżonych oraz odniesienia się do ich treści. Z tego względu zarzut stał się bezprzedmiotowy. Odnosząc się do zarzutu braku prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji organ stwierdził, iż ocena skarżącej Spółki jest nieuprawniona. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, w tym szczegółowe uzasadnienia faktyczne i prawne. Podobnie dokonując rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji prawidłowo wyjaśnione wszelkie okoliczności sprawy istotne dla rozstrzygnięcia a materiał dowodowy został rozpatrzony w stopniu wystarczającym do rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto umożliwiono stronom zapoznanie się z aktami sprawy i wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego. Z tego względu zarzuty naruszenia art. 7, art. 8, art. 74, art. 77 i art. 80 oraz art. 107 § 3 KPA nie znajdują potwierdzenia. Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że wybór oferentów do zawarcia umowy dokonany został przy zachowaniu zasady jawności, a komisja konkursowa przeprowadziła postępowanie zgodnie z obowiązującymi zasadami i z dbałością o interes prawny wszystkich oferentów. W skardze do sądu administracyjnego na decyzję Dyrektora NFZ z [...] stycznia 2019 r. [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zarzucając jej naruszenie: 1) art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, zwanej w skrócie "p.p.s.a.") poprzez wydanie decyzji w sposób sprzeczny ze wskazaniami co do dalszego postępowania wydanymi przez WSA w ramach uzasadnienia wyroku z 6 września 2017 r. (sygn. akt II SA/Bd 345/17), 2) art. 7, art. 8, art. 77 i art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 80 k.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegającego na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i niewystarczającym rozpatrzeniu materiału dowodowego, 3) art. 107 § 3 k.p.a. 4) art. 134 u.ś.o.z. poprzez naruszenie zasady równego traktowania oferentów, 5) art. 148 u.ś.o.z poprzez brak prawidłowej i opartej na rzetelnych danych weryfikacji potencjału oferentów, których oferty zostały wybrane przez komisję konkursową, 6) art. 149 ust. 1 pkt 2 u.ś.o.z. w szczególności poprzez nieodrzucenie ofert zawierających nieprawdziwe dane, 7) art. 152 u.ś.o.z. poprzez naruszenie zasad prowadzenia postępowania odwoławczego, w szczególności niewyjaśnienie wszelkich okoliczności mogących mieć wpływ na sposób rozstrzygnięcia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca nadal podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w treści odwołania, wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i oraz skargi rozpoznanej przez WSA (wyrok z 6 września 2017 r.) w zakresie sformułowanych zarzutów wobec poszczególnych ofert, ich prawdziwości i autentyczności. Dopiero bowiem ustalenie wszystkich okoliczności sprawy może stanowić podstawę prawidłowego orzekania w sprawie administracyjnej. Skarżąca podniosła, że stan faktyczny sprawy nie został przez organ prawidłowo przeanalizowany. Zdaniem skarżącej treść decyzji powiela – co do zasady - ustalenia komisji konkursowej i nie spełnia wymogów w zakresie rzeczywistej weryfikacji spełniania wymogów konkursowych (taki wymóg został określony także w uzasadnieniu wyroku WSA z 6 września 2017 r.). Organ nie zweryfikował samodzielnie zarzutów skarżącego; nie dokonał porównania oceny punktowej poszczególnych ofert z samymi ofertami. Ogólnikowe powołanie się przez organ w zaskarżonej decyzji na poczynione przez komisję konkursową ustalenia dotyczące oceny potencjału świadczeniodawcy czy zakwestionowanych przez skarżącą certyfikatów nie stanowi samodzielnej weryfikacji przez organ kwestii stanowiących przedmiot wskazanych zarzutów. Skarżąca podniosła, że ze względu na zakres zastrzeżenia informacji w ofercie zwycięzcy konkursu nie mogła zweryfikować samodzielnie informacji objętych ofertą i prawidłowości oceny oferty zwycięscy konkursu. Skarżąca spółka podniosła, że w ramach badania ofert organ powinien uwzględnić treść załączonych do ofert certyfikatów ISO, z których wynika, że w dacie wydawania zaskarżonej decyzji certyfikaty te były już nieważne. Nie mogły zatem stanowić podstawy do uwzględnienia punktacji dla obu wygrywających oferentów. Skarżąca spółka wskazała ponadto, że z uwagi na udział w innych postępowaniach konkursowych powzięła wiedzę o wadach oferty złożonej przez oferenta G. T. [...] Sp. z o.o. Do oferty załączono certyfikat dotyczący szkolenia w zakresie kontroli jakości pracowni mammograficznej I. I., który jednak – wbrew wymogom konkursu – nie obejmował mammografii. Błąd ten został ustalony i zweryfikowany przez organ prowadzący konkurs w województwie lubuskim. Okoliczność ta stała się również podstawą negatywnych dla tego oferenta rozstrzygnięć w ramach konkursów organizowanych przez szczeciński i gdański oddział NFZ. Nienależyte zbadanie stanu faktycznego sprawy w tym zakresie potwierdził WSA w Szczecinie w wyroku z [...] grudnia 2014 r. (sygn. akt II SA/Sz 884/14). Skarżąca Spółka podkreśliła, że spoczywający na organie obowiązek weryfikacji ofert stanowi podstawę do takich ustaleń faktycznych, które w określonych przypadkach będą skutkować koniecznością zastosowania art. 149 u.ś.o.z. tj. koniecznością odrzucenia oferty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko. Dodatkowo odnośnie zarzutu co do prawdziwości danych oraz potencjału oferenta G. T. [...] Sp. z o.o. organ podniósł, że okoliczności, na które powołuje się skarżąca w skardze nie były wcześniej organowi znane, a zostały ujawnione dopiero w obecnej skardze. Nie mogły być więc brane pod uwagę przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Przede wszystkim, mając na względzie poprzednio wydane w sprawie orzeczenia sądów administracyjnych, należy podkreślić, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Skład orzekający Sądu jest zatem zobligowany do wyegzekwowania wykonania wytycznych sądu, wynikających z poprzedniego wyroku, wydanego w tej samej sprawie tj. przede wszystkim z wyroku z 6 września 2017 r. (sygn. II SA/Bd 345/17). We wskazanym wyroku z Sąd, odnosząc się do sposobu postępowania organu w ramach procedury odwoławczej przewidzianej w art. 154 u.ś.o.z. stwierdził, że: - istotą kontrolnego dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego jest zweryfikowanie prawidłowości przeprowadzenia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w kontekście poszanowania zasad rządzących tym postępowaniem z uwzględnieniem uszczerbku interesu prawnego podmiotu wnoszącego odwołanie, - w ramach kontrolnego postępowania administracyjnego istotne znaczenie ma porównywanie oferty świadczeniodawcy, który wniósł środek odwoławczy od rozstrzygnięcia konkursu oraz świadczeniodawców (świadczeniodawcy), którzy zostali wybrani do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej, - zadaniem organu administracyjnego dokonującego kontroli, w trybie określonym w przepisach art. 154 u.ś.o.z., zgodności rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasady równego traktowania, jest nie tylko porównanie oceny ofert poszczególnych świadczeniodawców, ale również skonfrontowanie tej oceny z samymi ofertami, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji organu, - dokonywana przez organ weryfikacja powinna w szczególności obejmować materię stanowiąca przedmiot zarzutów odwołania. WSA w przywołanym wyroku z 6 września 2017 r. za uchybienie przepisom prawa (w szczególności przepisom postępowania administracyjnego nakazującym wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz wskazania przyczyn nieuwzględnienia stawianych przez stronę postępowania zarzutów) uznał brak właściwego zbadania i uzasadnienia okoliczności podnoszonych przez skarżącą Spółkę tj: - braku potencjału jednego ze świadczeniodawców, którego oferta została wybrana oraz - oceny prawidłowości przedstawionych przez niego certyfikatów, ze szczególnym uwzględnieniem weryfikacji, czy dany certyfikat odpowiada posiadanemu przez świadczeniodawcę sprzętowi – urządzenie analogowe, cyfrowe oraz czy został on wystawiony na właściwą jednostkę lub komórkę organizacyjną. Dokonując w niniejszym postępowaniu kontroli decyzji Dyrektora NFZ z [...] stycznia 2019 r. Sąd stwierdził, że organ wykonał zalecania wyroku z [...] września 2017 r. w zakresie dotyczącym przedstawienia przez spółkę [...] certyfikatu ISO 14001. Organ dokonał weryfikacji tego zarzutu, wskazując na konkretny dokument, znajdujący się w aktach sprawy, potwierdzający otrzymanie przez ww. spółkę certyfikatu ważnego w okresie od [...] marca 2014 r. do [...] marca 2017 r. Podnoszony przez skarżącą Spółkę zarzut że w momencie obecnie wydanej decyzji certyfikat ten jest już nieaktualny (obowiązywał do [...] marca 2017 r.) jest chybiony. Zadaniem Dyrektora NFZ była kontrola postępowania konkursowego, a nie dokonanie rozstrzygnięcia konkursu, winien zatem co do zasady brać pod uwagę stan faktyczny istniejący w momencie dokonywania rozstrzygnięcia konkursu. W tym zaś momencie (6 czerwca 2014 r.) certyfikat był aktualny, a ważność tego certyfikatu była dostatecznie długa, aby było możliwe zawarcie umowy z oferentem i jej wykonanie. Dyrektor NFZ nie wykonał jednakże wynikających z treści ww. wyroku z [...] września 2017 r. wskazań dotyczących konieczności weryfikacji podnoszonych przez skarżącą Spółkę zarzutów odnośnie: - kwalifikacji personelu obsługującego RTG, - istnienia po stronie [...] potencjału wystarczającego do wykonania świadczeń objętych konkursem. W pierwszej ze wskazanych kwestii skarżąca Spółka we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosiła konieczność przedstawienia przez oferentów certyfikatów stosownych szkoleń techników RTG tj. uwzględniających mobilny charakter udzielanych świadczeń oraz potwierdzających szkolenie w zakresie kontroli jakości w mammografii cyfrowej (którą posługuje się [...], a nie w zakresie kontroli jakości mammografii analogowej. Dyrektor NFZ w ogóle nie zajął się tą kwestią tj. ani nie dokonał weryfikacji tego zarzutu na podstawie treści dokumentów zawartych w ofercie L. M. D., ani nie zajął stanowiska czy i w jakim sposób ewentualnie stwierdzone niezgodności wpływają na wynik konkursu. W drugiej ze wskazanych kwestii: w odwołaniu z [...] czerwca 2014 r. od rozstrzygnięcia konkursu skarżąca Spółka analizując konkretne liczby badań mammograficznych wykonywanych dotychczas w różnych województwach [...] przez [...] podniosła, że spółka ta dotychczas, nie będąc limitowana co do zakresu wykonywania badań - wykonywała w skali kraju 104.000 badania rocznie. Skarżąca wywiodła, że w takim razie [...] ma potencjał umożliwiający wykonanie maksymalnie takiej właśnie liczby badań. Tymczasem sumując liczbę wykonanych przez tą spółkę badań w okresie VII-X 2013 r. (54.000) oraz łączną liczbę badań wskazanych przez tę spółkę w ofertach przedłożonych w postępowaniach konkursowych w innych oddziałach NFZ (150.000) koniecznym jest potencjał pozwalający na wykonanie 200.000 badań, którym ww. spółka nie dysponuje. Dyrektor NFZ nie zweryfikował tego zarzutu. Stanowisko organu sprowadza się do stwierdzenia, że celem konkursu było zawarcie umów zabezpieczających udzielanie świadczeń na terenie właściwości tutejszego oddziału NFZ i nie ma podstaw do badania, czy zadeklarowany przez oferenta potencjał (a więc personel, sprzęt i aparatura medyczna) jest (czy będzie) wykorzystywany w tym samym czasie także na potrzeby wykonywania innych świadczeń. Należy zauważyć, że takie stanowisko oznaczałoby, że ani komisja konkursowa dokonują oceny rzeczywistej możliwości wykonania przez oferenta deklarowanych przez niego usług, ani organ nie obejmuje kontrolą tej kwestii. Z przedstawionego w zaskarżonej decyzji stanowiska organu wynika, że zdaniem organu dla wyniku konkursu obojętna jest np. informacja, chociażby powszechnie dostępna i łatwo weryfikowalna, że dany oferent w całości wykorzystuje i będzie wykorzystywał swój potencjał na potrzeby realizacji innych umów niż ta, o której zawarcie ubiega się w ramach konkursu kontrolowanego przez organ. Takiego sposobu oceny w świetle art. 148 pkt 1 u.ś.o.z. nie sposób zaakceptować, oznaczałby on bowiem że komisja konkursowa (co akceptowałby organ NFZ) nie dokonuje porównania ofert pod względem dostępności udzielanych świadczeń, wyposażenie w sprzęt i aparaturę medyczną oferenta – mających odzwierciedlenie w rzeczywistości, ale dokonuje porównania deklaracji zawartych w ofertach – nawet w przypadku wiedzy, że deklaracja ta jest zupełnie oderwana od rzeczywistości. Nie ma też znaczenia, że w momencie wydania zaskarżonej decyzji [...] wykonał już kontrakt. Ustawodawca nie przewidział w takim przypadku możliwości uchylenia się przez organ od oceny prawidłowości przeprowadzenia konkursu. Jeżeliby przyjąć taką możliwość, przewidziana przez ustawodawcę kontrola byłaby iluzoryczna. Wystarczyłoby, aby komisja konkursowa dokonała wyboru ofert z naruszeniem prawa, a następnie organ mający dokonać kontroli prowadził postępowanie kontrolne dostatecznie długo, aby doszło do wykonania kontraktów zawartych na podstawie wyników niezgodnie z prawem przeprowadzonego konkursu. Odrębną kwestią jest natomiast w jaki sposób, wobec faktycznego wykonania objętych konkursem świadczeń opieki zdrowotnej, powinny zostać zakończone rokowania, o którym mowa w art. 155 ust. 7 u.ś.o.z. i czy podejmowane rozstrzygnięcia (tj. decyzja organu wydana po zakończeniu kontraktu oraz ewentualny wynik rokowań) mogą być podstawą odpowiedzialności podmiotu – organizatora konkursu. Te konsekwencje pozostają jednakże poza zakresem kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny. Mając natomiast na względzie ww. uchybienia Sąd stwierdził, że w powyższym zakresie organ dopuścił się, mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 i art. 11 k.p.a., na skutek niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz braku oceny dowodów, bez wyraźnego wskazania opartego na zgromadzonym materiale dowodowym przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów [...]. Niezasadne są natomiast zarzuty dotyczące naruszenia art. 149 ust 1 pkt 2 u.ś.o.z. oraz oferty G. T.. Pierwszy ze wskazanych zarzutów jest o tyle przedwczesny, że aby uznać konieczność odrzucenia oferty, należy wcześniej zbadać stan faktyczny, czemu w niniejszej sprawie – jak wyżej wskazał Sąd, organ uchybił. Odnośnie zaś oferty G. T. należy zwrócić uwagę, że oferta tego podmiotu nie została wybrana w konkursie, porównanie zatem tej oferty z ofertą skarżącej Spółki nie jest przedmiotem kontroli w przedmiotowym postępowaniu kontrolnym prowadzonym przez Dyrektora NFZ. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i a) p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. W ponownym postępowaniu organ winien dokonać kontroli prawidłowości przeprowadzonego przedmiotowego postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych, stosownie do stanowiska Sądu, w szczególności konkretnie odnosząc się do zarzutów [...], w oparciu o konkretne, zbadane przez organ okoliczności faktyczne. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804), biorąc pod uwagę wysokość wniesionego wpisu i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.