II SA/Bd 353/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi B.B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zmiany pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej B.B. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Bd 353/17 UZASADNIENIE W następstwie rozpatrzenia wniosku B. B., Starosta [...] decyzją z dnia [...] 2015 r., nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorce pozwolenia na budowę obiektu handlowego z funkcją mieszkalną wraz z wewnętrznymi instalacjami: wody, kanalizacji sanitarnej, centralnego ogrzewania i elektryczną, zewnętrzną instalacją elektryczną (WLZ), zewnętrzną instalacją kanalizacji sanitarnej do szczelnego zbiornika wybieralnego, terenem utwardzonym, parkingiem, na działce nr [...] oraz przyłączem wodociągowym do gminnej sieci wodociągowej, na działkach nr [...], przy ul. [...] w [...], obręb ewid. [...], Gmina. W przedmiotowej decyzji obszarem oddziaływania obiektu objęto działki nr [...] i [...]. Wnioskiem z dnia [...] 2016 r. B. B. wystąpiła do Starosty [...] o zmianę ww. decyzji z dnia [...] 2015 r. poprzez m.in. zmianę sposobu użytkowania obiektu z budynku handlowego z funkcją mieszkalną na budynek usługowy z przeznaczeniem na przedszkole. Pismem z dnia [...] 2016 r. Gmina, jako właściciel działki nr [...], stanowiącej drogę gminą oraz użytkownik wieczysty przeznaczonej pod zabudowę działki nr [...], zwróciła się do Starosty [...] o dopuszczenie do udziału w charakterze strony w postępowaniu w sprawie zmiany decyzji z dnia [...] 2015r., powołując się na oddziaływanie zamierzenia inwestycyjnego na działkę nr [...] na skutek wzmożenia ruchu drogowego na tej działce i zwiększenia zapotrzebowania działki inwestycyjnej na miejsca parkingowe, a także na oddziaływanie inwestycji na działkę nr [...] poprzez wykluczenie możliwości prowadzenia na tej działce działalności handlowej polegającej na sprzedaży napojów alkoholowych. Gmina wskazała także na bliską odległość inwestycji od funkcjonujących już na innych okolicznych działkach dwóch punktów sprzedaży napojów alkoholowych. Postanowieniem z dnia [...] 2016 r. Starosta [...] odmówił dopuszczenia Gmina do udziału w charterze strony w postępowaniu w sprawie zmiany decyzji z dnia [...] 2015 r. podkreślając, że działka nr [...] jest ulicą stanowiącą ogólnodostępną publiczną drogę gminną, że inwestor zwiększył w projekcie liczbę miejsc parkingowych w stosunku do projektu zatwierdzonego decyzją nr [...], a także że lokalizacja przedszkola na działce nr [...] nie wpłynie negatywnie na potencjalną możliwość lokalizacji usług umożliwiających sprzedaż napojów alkoholowych na działce nr [...], gdyż spełniony zostanie określony w uchwale Rady Gmina z dnia [...] 2012 r. nr [...] wymóg lokalizacji punktu sprzedaży w odległości nie mniejszej niż 50 m od placówek oświatowo-wychowawczych i opiekuńczych. Decyzją z dnia [...] 2016 r. nr [...] Starosta [...], zgodnie z wnioskiem B. B., w oparciu o art. 36a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.), zmienił decyzję własną z dnia [...] 2015 r. poprzez wprowadzenie do projektu zatwierdzonego decyzją z dnia [...] 2015 r., projektu budowlanego obejmującego swoim zakresem m.in. zmianę sposobu użytkowania obiektu z budynku handlowego z funkcją mieszkalną na budynek usługowy z przeznaczeniem na przedszkole. Starosta [...] wskazał w decyzji na zgodność zmierzenia z wymogami wynikającymi z przepisów art. 32-35 ustawy Prawo budowlane. Organ ograniczył w decyzji zasięg obszaru oddziaływania inwestycji w stosunku do pierwotnej decyzji wskazując, że w jego zasięgu znajdują się jedynie działki nr [...], i [...]. Odnosząc się do kwestii dopuszczenia Gmina do postępowania w charakterze strony Starosta wskazał, że zarówno argument uciążliwości pochodzącej od ruchu drogowego, jaki i odległości planowanego przedszkola od potencjalnego punktu sprzedaży napojów alkoholowych, mogącego w przyszłości powstać na działce nr [...], nie statuują dla Gmina przymiotu strony przedmiotowego postępowania. Decyzja zmieniająca z dnia [...] 2016 r. została doręczona m.in. Gmina. Od powyższej decyzji Gmina wniosła odwołanie, zarzucając organowi I instancji bezpodstawne nieprzyznanie statusu strony postępowania jej, właścicielom nieruchomości sąsiednich oraz podmiotom prowadzącym sprzedaż napojów alkoholowych w okolicy działki nr [...]. Zdaniem odwołującej organ I instancji naruszył podstawowe zasad postępowania administracyjnego, w tym zasadę czynnego udziału w postępowaniu wszystkich jego stron. Po rozpatrzeniu odwołania Gmina, Wojewoda decyzją z dnia [...] 2017 r., znak: [...] orzekł o uchyleniu w całości zaskarżonej decyzji z dnia [...] 2016 r., i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Wskazując w uzasadnieniu decyzji, że na obszarze planowanej inwestycji obwiązuje uchwała nr [...] Rady Gmina z dnia [...] 2012 r. w sprawie zasad usytuowania na terenie Gmina miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych (Dz.U. Woj. [...]. z [...] 2012 r., poz. [...]), stanowiąca akt prawa miejscowego, Wojewoda podkreślił, że obowiązkiem organu I instancji, wynikającym z treści art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, było zbadanie zgodność planowanej inwestycji z przepisami powyższej uchwały. Zdaniem Wojewody sama deklaracja Starosty [...], iż odległość najbliższego sklepu od przedszkola wynosi obecnie ok. 52 m jest niewystarczająca do oceny zgodności projektu budowlanego z ww. aktem prawa miejscowego i świadczy, że organ I instancji nie dysponuje dokumentami umożliwiającymi jednoznaczne wskazanie faktycznej odległości pomiędzy najbliższym punktem sprzedaży alkoholu a planowanym przedszkolem. Wojewoda zarzucił organowi I instancji brak rozważenia kręgu stron postępowania w kontekście regulacji zwartej w § 1 ww. uchwały, w szczególności w zakresie oceny, czy przepis ten nie czyni zasadnym poszerzenia kręgu stron postępowania o właścicieli punktów sprzedaży alkoholi położonych w pobliżu przedszkola oraz czy planowana lokalizacja przedszkola będzie zgodna z przepisami powyższej uchwały, skoro, jak wskazuje Gmina, nie ma pewności co do zachowania wymaganej odległości określonej w przedmiotowej uchwale. Odnosząc się do zarzutu Gmina, iż powinna być uznana za stronę przedmiotowego postępowania przed Starostą Chełmińskim, Wojewoda wskazał na niekonsekwencję organu I instancji, który z jednej strony nie przyznał Gmina statusu strony w przedmiotowej sprawie, a z drugiej uczynił ją adresatem zaskarżonej decyzji z dnia [...] 2016 r. Dlatego też, jak stwierdził Wojewoda, organ I instancji powinien jeszcze raz rozważyć udział Gmina jako strony przedmiotowego postępowania, skoro został doręczony jej oryginał zaskarżonego rozstrzygnięcia. Reasumując Wojewoda wskazał, iż organ I instancji ponownie rozpatrując sprawę, powinien właściwie ustalić zasięg obszaru oddziaływania planowanej inwestycji i krąg stron postępowania oraz umożliwić stronom udział w postępowaniu, w szczególności biorąc pod uwagę zapisy uchwały Rady Gmina nr [...] z dnia [...] 2012 r. Uznając w świetle powyższego, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów o postępowaniu i że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, organ II instancji wskazał na zaistniałą w sprawie konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższą decyzję B. B. podkreśliła, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] 2016 r. zasługuje na utrzymanie w mocy, gdyż planowana inwestycja tj. przedszkole niepubliczne, nie narusza zapisów uchwały nr [...] Rady Gmina z dnia [...] 2012 r. Na dowód swoich twierdzeń skarżąca przedłożyła mapę podpisaną przez geodetę, z której wynika, że faktyczna odległość od przedszkola do najbliższego punktu sprzedaży napojów alkoholowych wynosi 51,5 m, co jest zgodne z zapisami powyższej uchwały. W odpowiedzi na skargę B. B. Wojewoda decyzją z dnia [...] 2017 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej powoływanej jako ppsa), uwzględnił w całości skargę B. B. oraz orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji z dnia [...] 2016 r. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda stwierdził, że z załączonego przez stronę do skargi dowodu w postaci pomiaru geodezyjnego wynika jednoznacznie, że odległość od budynku przedszkola do sklepu z alkoholami wynosi 51,5 m, co oznaczało, że nie istnieją już kwestie wskazywane w decyzji Wojewody, które wymagałyby wyjaśnienia przez organ I instancji i miałyby istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Wyrokiem z dnia 26 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Bd 513/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi Gmina uchylił wskazaną decyzję autokontrolną Wojewody z dnia [...] 2017 r. wskazując, że w kontrolowanej sprawie Wojewoda zawarł w sentencji decyzji rozstrzygnięcie dotyczące tylko uwzględnienia skargi i orzeczenia co do istoty sprawy, pomijając zaś kwestię bytu w obrocie prawnym decyzji z dnia [...] 2017 r. stanowiącej przedmiot autokontroli. Sąd zwrócił ponadto uwagę, że w decyzji autokontrolnej Wojewoda nie odniósł się w ogóle do kwestii udziału Gmina w charakterze strony w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym i podjął decyzję autokontrolną w konsekwencji odwołania wniesionego przez Gminę, w sytuacji, gdy w sprawie organ I instancji nie przyznał Gminie statusu strony postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016r, poz. 1066, ze zm.) w zw. z art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (cyt. wyżej), uzasadnia uwzględnienia wniesionej w sprawie skargi. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., zwana dalej: k.p.a.), zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Wydanie decyzji określonej art. 138 § 2 k.p.a. stanowi wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy i dopuszczalne jest wyjątkowo i tylko wtedy, gdy zaistnieją ustawowe przesłanki do jej wydania, gdyż zgodnie z ustanowioną w art. 15 k.p.a. a doprecyzowaną w art. 127 k.p.a. zasadą dwuinstancyjności, każda sprawa administracyjna winna podlegać dwukrotnemu merytorycznemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu, przez dwa różne organy administracji publicznej. Skuteczne bowiem wniesienie odwołania przenosi na organ II instancji kompetencję do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej, a postępowanie odwoławcze nie ogranicza się do kontroli decyzji I instancji. Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania jedynie wtedy, gdy postępowanie przed organem I instancji zostało przeprowadzone z istotnym naruszeniem norm prawa procesowego, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy wymaga przeprowadzenia dodatkowego, obszernego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów, które to postępowanie dowodowe ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie (por. A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2014). Tym samym przesłanki z art. 138 § 2 kpa nawiązują do nieprzeprowadzenia przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie Wojewoda uzasadnił wydanie decyzji kasacyjnej koniecznością rozważenia przez organ I instancji poszerzenia kręgu stron postępowania, tj. zbadania czy § 1 uchwały nr [...] Rady Gmina z dnia [...] 2012 r. w sprawie zasad usytuowania na terenie Gmina miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych (Dz.U. Woj [...] z [...] 2012, poz. 1900) nie czyni zasadnym poszerzenia kręgu stron postępowania o właścicieli punktów sprzedaży alkoholu położonych w pobliżu przedszkola, a także rozważenia, czy planowana lokalizacja przedszkola będzie zgodna z przepisami powyższej uchwały. Ponadto Wojewoda wskazał też, że należy jeszcze raz rozważyć udział Gmina jako strony postępowania, skoro doręczono jej zaskarżone rozstrzygnięcie. Oceniając dopuszczalność zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 138 § 2 K.p.a. należy mieć na uwadze, że wyłącznym trybem weryfikacji nieostatecznej decyzji w ramach regulacji zawartych w kodeksie postępowania administracyjnego jest postępowanie odwoławcze, które oparte jest w pełni na zasadzie skargowości. Może ono być uruchomione tylko w wyniku podjęcia przez uprawniony podmiot czynności procesowej - wniesienia odwołania w terminie określonym w art. 129 k.p.a. Co ważne, przepis art. 134 k.p.a. wskazuje obowiązki organu II instancji prowadzącego ten etap postępowania administracyjnego. Postępowanie odwoławcze składa się bowiem z trzech faz: wstępnej, postępowania wyjaśniającego i wydania decyzji (lub odpowiednio postanowienia). Jak wynika z art. 134 k.p.a., organ odwoławczy w pierwszej fazie postępowania zobowiązany jest do ustalenia, czy odwołanie jest dopuszczalne, a zatem, czy w ogóle dotyczy aktu zaskarżalnego tego rodzaju środkiem odwoławczym, czy pochodzi od strony postępowania i czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. legitymację do wniesienia odwołania ma jedynie strona. Odwołanie wniesione przez osobę, która ma przymiot strony w toczącym się przez organem I instancji postępowaniu, wszczyna postępowanie odwoławcze, konsekwencją czego jest rozpoznanie przez organ II instancji tegoż odwołania. Jeżeli jednak w wyniku rozpoznania odwołania organ odwoławczy stwierdzi, że osoba ta nie legitymuje się w przedmiotowej sprawie przymiotem strony, to wydaje wówczas decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Innymi słowy, brak posiadania przymiotu strony uniemożliwia uzyskanie w postępowaniu odwoławczym rozstrzygnięcia merytorycznego, chociażby nawet złożone przez taki podmiot odwołanie zawierało trafną argumentację merytoryczną. W niniejszej sprawie treść zaskarżonej decyzji Wojewody wskazuje, że nie badał on w ogóle, czy decyzja organu I instancji dotyczy interesu prawnego podmiotu wnoszącego odwołanie – Gmina. Odniesienie się do powyższej kwestii w odwołaniu było tym bardziej uzasadnione, że organ I instancji postanowieniem z dnia [...] 2016 r. odmówił dopuszczania Gminy do udziału w charakterze strony w przedmiotowym postępowaniu, a stanowisko swoje w tym zakresie podtrzymał w uchylonej przez Wojewodę decyzji z dnia [...] 2016 r. W takiej sytuacji organ II instancji uznając, że nie podstaw prawnych do umorzenia postępowania odwoławczego z przyczyn podmiotowych, winien był w uzasadnieniu decyzji wyjaśnić, dlaczego przyjął tym samym, że Gmina jest stroną postępowania. Brak weryfikacji przez organ II instancji interesu prawnego odwołującego się oznacza, że organ ten dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, w szczególności przepisów art. 7, art. 15, art. 28, art. 77 § 1, art. 107 § 3, art.127, art. 138 k.p.a., co bezsprzecznie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadmienić w tym miejscu należy, że samo doręczenie określonemu podmiotowi decyzji I instancyjnej nie czyni z niego automatycznie strony tego postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. O tym bowiem, czy jest się stroną danego postępowania administracyjnego nie decyduje sama wola czy subiektywne przekonanie danego podmiotu bądź dopuszczenie go przez organ do udziału w nim lub poinformowanie o wyniku postępowania, ale okoliczność, czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danej osoby jako interes prawny. Fakt doręczenia Gmina więc przez organ I instancji decyzji z dnia [...] sierpnia 2016 r. nie oznaczał, że podmiot ten jest stroną postępowania, co zdaje się sugerować Wojewoda w zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji. Zwrócić należy też uwagę na niekonsekwencję Wojewody - z jednej strony bowiem, rozpoznając odwołanie Gmina, przyjął on tym samym, że podmiot ten jest stroną postępowania, z drugiej zaś strony wydaną decyzję kasacyjną uzasadnił koniecznością zbadania, m.in. czy Gmina ma interes prawny w byciu stroną w niniejszym postępowaniu. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należało, że w rozpatrywanej sprawie podjęcie przez Kolegium zaskarżonej decyzji w oparciu o przepis art. 138 § 2 k.p.a. o uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia było co najmniej przedwczesne. Brak ustalenia czy podmiotowi wnoszącemu odwołanie przysługuje przymiot stron czynił zasadnym żądanie uchylenia zaskarżonej decyzji. Należy dodać, że również twierdzenia organu II instancji mające uzasadniać konieczność wydania decyzji kasacyjnej, budzą poważne zastrzeżenia Sądu. Mianowicie organ odwoławczy w kwestionowanym rozstrzygnięciu nakazał Staroście "właściwe" ustalenie zasięgu obszaru oddziaływania planowanej inwestycji i kręgu stron postępowania, uznając za konieczne zbadanie przez organ I instancji, w kontekście brzmienia § 1 uchwała nr [...] Rady Gmina z dnia [...] 2012 r. w sprawie zasad usytuowania na terenie Gmina miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych (cyt. wyżej), czy nie ma podstaw do poszerzenia kręgu stron postępowania o właścicieli punktów sprzedaży alkoholu położonych w pobliżu planowanej inwestycji (przedszkola) oraz czy planowana lokalizacja inwestycji jest zgodna z przepisami tejże uchwały. Wyjaśnić w związku z tym trzeba, że pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu budowlanego" zdefiniowane zostało w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, jako "teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu". W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Wyznaczenie takiego obszaru winno nastąpić z uwzględnieniem funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że w procesie wyznaczania obszaru oddziaływania obiektu nie chodzi o wykazanie negatywnego wpływu inwestycji na znajdujące się w otoczeniu tego obiektu działki (nieruchomości), lecz o możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na otoczenie z uwagi na cechy projektowanego obiektu i sposób zagospodarowania terenu otaczającego działkę inwestora (por. wyrok z 20.10.2015 r., II OSK 345/14, [...]). Oznacza to, że pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" będzie się materializować, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji, jej przedmiotu, będą się również konkretyzować odpowiednie normy wynikające z "odrębnych przepisów", które będą wytyczać pewną strefę wobec projektowanego obiektu, wprowadzając "ograniczenie w zagospodarowaniu terenu". Wojewoda nakazując organowi I instancji zbadanie czy, z uwagi na brzmienie przepisu § 1 uchwały nr [...] Rady Gmina, określającego dopuszczalną odległość punktów sprzedaży i podawania alkoholu m.in. od szkół, innych zakładów i placówek opiekuńczo-wychowawczych oraz opiekuńczych, nie należało poszerzyć kręgu stron postępowania, uznał tym samym, że przepisy wspomnianej uchwały mieszczą się pod pojęciem "przepisów odrębnych" w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane.Nie sposób jednak zgodzić się z powyższym twierdzeniem. Podnieść należy bowiem, że uchwały rady gminy (miasta), podjętej na podstawie art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, w której ustalono zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych, nie wprowadza, jak stanowi się w przepisie art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, ograniczeń w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, a jedynie wyznacza miejsca na obszarze gminy, w których można skutecznie ubiegać się i uzyskać zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych (por. wyrok NSA z dnia 21.12.2016 sygn. akt II OSK 827/15). W związku z tym stwierdzić należy, że organ odwoławczy niezasadnie wskazał na konieczność dokonania przez Starostę ustaleń w zakresie zasięgu obszaru oddziaływania inwestycji z powołaniem na wyżej wskazaną uchwałę rady gminy. Tym samym organ II instancji nie wykazał, by ustalenia dokonane przez organ I instancji zapadły z naruszeniem przepisów postępowania prowadzącym do tego, że pozostał do wyjaśnienia istotny zakres sprawy, przemawiający za zastosowaniem art. 138 § 2 k.p.a. Mając powyższe okoliczności na uwadze zaskarżoną decyzję należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy zobowiązany będzie wziąć pod uwagę rozważania zawarte w uzasadnieniu niniejszego orzeczenia i dokonać, w pierwszej kolejności, sprawdzenia pod względem formalnoprawnym, czy odwołanie jest wniesione prawidłowo, w tym czy pochodzi od strony postępowania. W zależności od wyniku ustaleń organ wyda jedną z decyzji wymienionych w art. 138 § 1 i 2 k.p.a.