II SA/Bd 353/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. G. na rozstrzygnięcie Dyrektora Zakładu Karnego z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia odrzucić skargę. W dniu [...] stycznia 2018 r. G. G. skierował prośbę do Dyrektora Zakładu Karnego o wydanie zestawienia racji żywnościowych, jakie przysługiwały mu od dnia [...] stycznia 2018 r. z uwzględnieniem" - śniadania – gramatury poszczególnych produktów wchodzących w skład racji, - obiadów – z wykazaniem gramatury poszczególnych produktów oraz ilości "gałkownic" przypadających na porcję, - kolacji – ze wskazaniem gramatury poszczególnych produktów wchodzących w skład ww. posiłku oraz podanie wagi posiłków. Dyrektor Zakładu Karnego rozstrzygnięciem z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] odmówił skarżącemu wydania zestawienia otrzymywanych racji żywnościowych z uwagi na brak odpowiednio uzasadnionych powodów do wyrażenia zgody oraz brak odpowiedniej ilości środków finansowych na wydanie kserokopii jadłospisów. Pismem z dnia [...] lutego 2018 r. skarżący G. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na rozstrzygnięcie Dyrektora Zakładu Karnego z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...].JD w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zakładu Karnego wniósł o jej oddalenie podnosząc, że dane, o których udostępnienie wnosił skarżący zawarte są w jadłospisach sporządzanych na dany dzień, osobno dla każdej normy żywnościowej. Kosz wykonania [...] stron jadłospisów obliczono na kwotę [...]zł. Skarżący dysponował wówczas kwotą [...]zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy podkreślić, że stanowisko organu z dnia [...] stycznia 2018 r., ma charakter decyzji administracyjnej, mimo że w postępowaniu administracyjnym nie zostało tak nazwane. Jednocześnie Sąd popiera stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lipca 1981 r. SA 1163/81 (publ. OSP 1982/9-10/169), zgodnie z którym pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji są decyzjami, pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 kpa, jeśli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych dla zakwalifikowania ich jako decyzji. Do takich elementów należy zaliczyć: oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że kwestia udostępnienia informacji jest załatwiana w formie decyzji administracyjnej, a ponadto zaskarżone pismo zawieraja powyżej wskazane elementy, tj. oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. Mimo zaistnienia powyżej wskazanych elementów skarga G. G. jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej: "P.p.s.a.", warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Wyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w przywołanym wyżej art. 52 § 2 P.p.s.a. przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu. Obowiązek ten wynika z założenia, że Sąd nie wyręcza organów administracji wyższego stopnia i nie narusza podstawowej zasady dwuinstancyjności postępowania. Zasada dwuinstancyjności daje natomiast stronie prawo domagania się dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia jej sprawy przez dwa różne organy administrujące. Rangę tej zasady potwierdza art. 78 Konstytucji RP, w myśl którego "każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji". Zgodnie z omówioną wyżej zasadą dwuinstancyjności postępowania zważyć należy, iż stosownie do art. 127 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego – zwanej dalej: "K.p.a.", od decyzji wydanej w pierwszej instancji, organem właściwym do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ. W przedmiotowej sprawie skarżący wystąpił ze skargą na rozstrzygnięcie Dyrektora Zakładu Karnego z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, będącego w istocie decyzją pierwszoinstancyjną. Wprawdzie zaskarżona decyzja nie zawiera pouczenia o możliwości złożenia odwołania do organu drugiej instancji, jednakże skarżącemu przysługuje prawo złożenia odwołania w terminie 14 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do tej czynności. Jak wynika bowiem z art. art. 112 kpa błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Mając na uwadze, iż skarga na decyzję organu pierwszej instancji, skierowana do Sądu jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.