II SA/Bd 356/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędziowie: Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Asystent sędziego Bartosz Kornalewicz po rozpoznaniu na rozprawie w Wydziale II w dniu 8 września 2010 r. sprawy ze skarg I. Ł., M. Ł., W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza tytułem zwrotu kosztów postępowania od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. na rzecz I. Ł. i M. Ł. 200 (dwieście) złotych, oraz na rzecz W. S. 200 (dwieście) złotych. Decyzją z dnia 18 lutego 2010 r. (znak: [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. uchyliło decyzję Wójta Gminy C. z dnia 26 października 2009 r. (Nr [...]) i jednocześnie ustaliło środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej "K." na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym nr [...]w miejscowości K. Powyższą decyzję zaskarżyli do tutejszego Sądu I. i M. Ł., oraz W. S. Zgodnie z art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 – dalej jako: "ustawa p.p.s.a.") Sąd na rozprawie w dniu 30 czerwca 2010 r. zarządził połączenie spraw toczących się ze skarg I. i M. Ł. (sygn. akt II SA/Bd 356/10) oraz W. S. (sygn. akt II SA/Bd 363/10) w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach: Dnia 4 grudnia 2008 r. W. Sp. z o.o. złożył w Urzędzie Gminy C. wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej "K." o łącznej mocy przyłączeniowej 2000 kW, składającej się z jednej siłowni wiatrowej w miejscowości K. na działce oznaczonej nr ewidencyjnym [...]. Dnia 23 czerwca 2009 r. Wójt Gminy C., po zasięgnięciu opinii Starosty T. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T., stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przy piśmie z dnia 26 czerwca 2009 r. wnioskodawca przedstawił raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Dnia 26 października 2009 r. Wójt Gminy C. po zasięgnięciu opinii Starosty T. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T., odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej "K." na działce oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków numerem [...] w miejscowości K. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że powstanie elektrowni wiatrowej na wyżej oznaczonej działce powodowałoby uciążliwości przekraczające granice nieruchomości, którą dysponuje inwestor. Z przedstawionego raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wynika, że akustyczne oddziaływanie przedsięwzięcia w 80% mieści się poza granicami działki nr [...] w miejscowości K. Organ wyjaśnił, że zastosowana technologia, wybrana lokalizacja oraz planowane rozwiązania techniczne miałyby ujemny wpływ na stan środowiska naturalnego w rozpatrywanym rejonie. W szczególności organ podkreślił negatywny wpływ emisji hałasu przez projektowaną elektrownię wiatrową, co ograniczyłoby prawa właścicieli sąsiednich działek ze względu na brak możliwości zabudowy w obrębie ok. 200 metrów od planowanego przedsięwzięcia. Po rozpatrzeniu odwołania W. Sp. z o.o. od powyższej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. uchyliło decyzję organu I instancji i ustaliło środowiskowe uwarunkowania dla wyżej opisanego przedsięwzięcia. W ocenie organu odwoławczego postępowanie prowadzone w niniejszej sprawie przez Wójta Gminy C. było zgodne z procedurą administracyjną. Niemniej jednak wydane w jego wyniku rozstrzygnięcie jest nieprawidłowe ze względu na błędną interpretację przepisów prawa materialnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko służy ocenie potencjalnych zagrożeń dla środowiska oraz podjęciu próby wypracowania rozwiązań eliminujących lub zmniejszających negatywne oddziaływanie na środowisko planowanego przez inwestora przedsięwzięcia. Kluczowym dokumentem w tym zakresie, pozwalającym ustalić stan faktyczny, jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W rozpoznawanej sprawie raport ten stwierdza, że realizacja i eksploatacja siłowni wiatrowej nie jest uciążliwa dla środowiska, poza oddziaływaniem wynikającym z emisji hałasu w obszarze na którym nie występuje zabudowa mieszkalna. W ocenie organu odwoławczego nie występują zatem negatywne przesłanki uzasadniające odmowne rozpatrzenie wniosku inwestora. Decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] zaskarżyli I. i M. Ł., oraz osobną skargą W. S. Zaskarżonej decyzji skarżący I. i M. Ł. zarzucili naruszenie art. 135 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm., dalej jako: "Prawo ochrony środowiska") polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że realizacja planowanego przedsięwzięcia nie wymaga utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Skarżąca W. S. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie jej prawa własności. Skarżący w oparciu o przytoczone zarzuty wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zwrot kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odpowiadając na skargi wniosło o ich oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, lecz z innych względów niż zostały podniesione w jej treści. Na wstępie, uzasadnione będzie jednak wyjaśnienie, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach poprzedzone jest postępowaniem uregulowanym w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm., dalej jako: "ustawa o udostępnianiu informacji"). Ustawa ta dokonuje wdrożenia do polskiego porządku prawnego Dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz. U. UE L. z 1985 r., Nr 175, poz. 40 ze zm.). Zgodnie z tym aktem planowane przedsięwzięcie stanowi urządzenie wykorzystujące siłę wiatru do produkcji energii elektrycznej (gospodarstwo wiatrowe) i należy do przedsięwzięć wskazanych w pkt 3 lit. i załącznika nr II, przez co stosuje się do niego art. 4 ust. 2 tej dyrektywy. Dlatego realizacja przedsięwzięcia mogła być poprzedzona oceną oddziaływania na środowisko przeprowadzoną w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Formą prawną dokonania takiej oceny jest opracowanie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W art. 60 ustawy o udostępnianiu informacji została zawarta delegacja dla Rady Ministrów do określenia w drodze rozporządzenia: - rodzajów przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, - rodzajów przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, - przypadków gdy zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako jedno z wyżej wymienionych przedsięwzięć. Na podstawie art. 173 ust. 1 w zw. z art. 60 ustawy, jako obowiązujące pozostaje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm., dalej jako: "rozporządzenie wykonawcze"). Zgodnie z tym aktem budowa farmy wiatrowej jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko mogącym wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (por. § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia, który wymienia instalacje wykorzystujące siłę wiatru do produkcji energii o całkowitej wysokości nie niższej niż 30 m). Zgodnie z art. 71 ust. 1 w zw. z art. 60 ustawy o udostępnianiu informacji uzyskanie decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych) jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w drugim przypadku stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 63 ust. 1 ustawy) po zasięgnięciu opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska (w rozpoznawanej sprawie starosty, który wykonuje zadania regionalnych dyrektorów ochrony środowiska, w zakresie dotyczącym opinii w sprawie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz uzgadniania warunków realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, art. 156 ustawy). Zgodnie z opinią wyrażoną w postanowieniu Starosty T. z dnia 28 stycznia 2009r. (nr [...]) dla przedmiotowego przedsięwzięcia został nałożony obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i raportu oddziaływania na środowisko w myśl art. 66 ustawy. Na podstawie kompetencji zawartych w art. 64 ust. 1 pkt 2, ust. 3 oraz art. 78 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. wyraził opinię zawartą w piśmie z dnia 3 marca 2009r. (nr [...]), że nie ma konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Powyższe postanowienie Starosty T. oraz opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego poskutkowały wydaniem przez Wójta Gminy C. w dniu 23 czerwca 2009r. postanowienia (nr ż...ś) o stwierdzeniu obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 66 ustawy, który został sporządzony w rozpoznawanej sprawie z uwzględnieniem wszystkich elementów, które powinien zawierać każdy raport oddziaływania na środowisko. Zgodnie z art. 79 ustawy o udostępnianiu informacji, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnił możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, poprzez m. in. obwieszczenia wyłożenia raportu do publicznego wglądu i umożliwienie składania doń uwag społeczeństwa. Wszystkim osobom, które zgłosiły udział w sprawie zapewniony został czynny udział w postępowaniu. Natomiast PPIS w T. w opinii z dnia 29 lipca 2009r. zlecił ustanowienie warunku w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, aby po zakończeniu realizacji inwestycji przeprowadzić pomiary kontrolne emisji hałasu. Starosta T. uzgadniając wydanie decyzji również nałożył warunki zawarte w postanowieniu z dnia 29 lipca 2009r. Wszystkie warunki zalecone przez organy uzgadniające zostały ujęte w zaskarżonej decyzji SKO. W świetle powyżej przytoczonych okoliczności należy stwierdzić, że czynności dokonane przez organy administracyjne uwzględniały tryb postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określony w ustawie o udostępnianiu informacji. Dla zrozumienia istoty sprawy oraz odniesienia się do zarzutów skarżących należy również mieć na względzie, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest etapem w procesie inwestycyjnym, a jej wydanie następuje m.in. przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu czy też decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego (art. 72 ustawy o udostępnianiu informacji). Decyzja ustalająca środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej daje inwestorowi prawo do wystąpienia o udzielenie decyzji o warunkach zabudowy i pozwolenia na budowę oraz zatwierdzenia projektu budowlanego. Nie stanowi ona jednak aktu, który dawałby podstawę do rozpoczęcia robót i realizacji inwestycji, a tym samym nie narusza na tym etapie inwestycyjnym żadnych praw osób trzecich (w tym skarżących) i bezpośrednio nie powoduje wyrządzenia znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków. W tym kontekście należy więc stwierdzić, że nieuzasadnione są zarzuty podniesione w skardze przez W. S., iż planowana inwestycja ograniczy jej prawo własności ze względu na przyszłe przeznaczenie jej działki pod zabudowę, czy rozbudowę oraz dokonanie nasadzeń drzew. Abstrahując od faktu braku bezpośredniego związku między decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach a stosunkami z zakresu szeroko rozumianego prawa sąsiedzkiego zauważyć trzeba, że elektrownia wiatrowa powstaje w miejscu, w którym obecnie nie znajdują się żadne zabudowania, a nowa zabudowa nie powinna powstać w odległości mniejszej niż 200 m od zaprojektowanej elektrowni wiatrowej. Obecnie działki znajdujące się w owej strefie są działkami rolnymi. Najbliższe zabudowania znajdują się w odległości 400 m.(opinia PPIS w T. z dnia 3 marca 2009r.) od terenów, na których ma być realizowana inwestycja, zaś planowana elektrownia nie ograniczy w istotny sposób rolniczego użytkowania terenu. Jeszcze raz podkreślenia wymaga okoliczność, że w ramach postępowania dotyczącego środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia ocenie podlegają skutki wywierane przez planowaną inwestycją na istniejący stan środowiska. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie wpływa na sposób i zakres wykonywania prawa własności właścicieli sąsiednich wobec planowanego przedsięwzięcia działek. Warunkuje ona wyłącznie możliwość przejścia do następnego etapu procesu budowlanego potwierdzając, że przedsięwzięcie nie spowoduje negatywnych następstw w środowisku naturalnym. W rozpoznawanej sprawie negatywny stosunek społeczności lokalnej do przedsięwzięcia wynikał z wykazanej w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko emisji hałasu wywołanego pracą elektrowni wiatrowej. Planowana inwestycja z racji uciążliwości hałasu ogranicza możliwość zabudowy w obrębie ok. 200 m. Powyższy raport potwierdził jednak, że emisja hałasu nie przekroczy dopuszczalnych norm (wartości równoważnego poziomu dźwięku A w środowisku, które określone zostały w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826). W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie zostały spełnione prawne przesłanki do utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Wskazania zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w zakresie ograniczenia powstania nowej zabudowy z uwagi na uciążliwości hałasu nie są równoznaczne z ustawowym pojęciem utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Zgodnie z art. 135 ustawy z dnia 21 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm., dalej jako: "Prawo ochrony środowiska") jeżeli z przeglądu ekologicznego albo z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaganej przepisami ustawy o udostępnianiu informacji, albo z analizy porealizacyjnej wynika, że mimo zastosowania dostępnych rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych nie mogą być dotrzymane standardy jakości środowiska poza terenem zakładu lub innego obiektu, to dla oczyszczalni ścieków, składowiska odpadów komunalnych, kompostowni, trasy komunikacyjnej, lotniska, linii i stacji elektroenergetycznej oraz instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej i radiolokacyjnej tworzy się obszar ograniczonego użytkowania. Stacja elektroenergetyczna, dla której tworzy się obszar ograniczonego użytkowania nie jest przedsięwzięciem tożsamym z instalacjami wykorzystującymi siłę wiatru do produkcji energii, a taka jest istota planowanej inwestycji. Zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym obligatoryjny obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dotyczy stacji elektroenergetycznych lub napowietrznych linii elektroenergetycznych, o napięciu znamionowym wynoszącym nie mniej niż 220 kV, o długości nie mniejszej niż 15 km, a nie instalacji wykorzystujących siłę wiatru do produkcji energii o całkowitej wysokości nie niższej niż 30 m (por. § 2 ust. 1 pkt 6 i § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia). W świetle powyższego nie można zgodzić się z zarzutem skargi w zakresie naruszenia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji art. 135 Prawa ochrony środowiska. Jak wynika z uzgodnień organów planowana inwestycja nie będzie stwarzać zagrożeń dla środowiska pod warunkiem prawidłowej eksploatacji oraz zastosowania zalecanych w raporcie rozwiązań technicznych i określonych postanowieniami uzgadniającymi uwarunkowań środowiskowych. Inwestycja nie będzie miała także znaczącego wpływu na zdrowie ludzi, ponieważ nie ma zagrożenia przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu do środowiska, a także elektrownie nie spowodują efektu cienia w obrębie siedlisk ludzkich. Zgodnie z prognozami wynikającymi z przedstawionej analizy uciążliwości akustycznej, poziom emitowanego dźwięku nie przekroczy wartości dopuszczalnych. Uciążliwość akustyczna występować będzie wyłącznie na terenach upraw rolnych, dla których w przepisach prawa nie ustalono dopuszczalnych poziomów hałasu. Wobec powyższego zarzuty skarżących odnoszące się do negatywnego oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji uznać należy za bezzasadne. Z przytoczonych wyżej względów należy stwierdzić, orzeczenie organu II instancji oparte zostało na warunkach wynikających z art. 80 ust. 1 pkt 1-3 ustawy o udostępnianiu informacji. Po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, organ wydając decyzje wziął pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy; ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa. Wydana decyzja zawiera wszystkie elementy wynikające z art. 82 ust. 1 ustawy. W decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ II instancji nie nałożył obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę oraz nie stwierdził konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. W ocenie Sądu Samorządowego Kolegium Odwoławcze w T. rozpatrując odwołanie Spółki z o.o. "W." w K. było również uprawnione do reformacji orzeczenia Wójta Gminy C. w trybie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako: "k.p.a."). Niemniej jednak zaskarżona decyzja narusza prawo i Sąd, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi stosownie do art. 135 ustawy p.p.s.a. uwzględnił stwierdzone uchybienia z urzędu. Sąd administracyjny uchyla zaskarżoną decyzję jeśli dostrzeże takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a.). Powodem, dla którego należało uchylić zaskarżoną decyzję organu II instancji jest oparcie raportu o oddziaływaniu na środowisko (a w konsekwencji również decyzji II instancji) na niedokładnie ustalonym stanie faktycznym. W punkcie 4 raportu nie ujęto zespołu pałacowo-parkowego, wpisanego do rejestru zabytków Województwa [...] pod numerem [...], gdy tymczasem wymieniono zabytki znajdujące się w dalszej odległości od 4 do 13 km. W pkt 7.1.6 oraz 7.2.12 dotyczącym dóbr materialnych i dóbr kultury rzeczoznawca wypowiedział się, że "w pobliskiej wsi K. nie występują obiekty zabytkowe wpisane do rejestru zabytków lub proponowane do wpisu". Powyższe ustalenia pozostają w wyraźnej sprzeczności ze stanem faktycznym. Na wezwanie Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. w piśmie z dnia 19 lipca 2010 r. poinformowało, iż w miejscowości K., gmina C., na działce nr [...] znajduje się zespół pałacowo-parkowy, wpisany do rejestru zabytków Województwa [...]na mocy decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 11 stycznia 2001 r. (znak: [...]), ujawniony w księdze wieczystej – Kw. Nr [...], prowadzonej przez Sad Rejonowy w T., VI Wydzial Ksiag Wieczystych. Decyzja organu II instancji oparta została na wadliwych ustaleniach raportu i tym samym obarczona jest wadą polegającą na orzekaniu w stosunku do niedostatecznie ustalonego stanu faktycznego. Organ w uzasadnieniu orzeczenia stwierdził, że: "W bezpośrednim sąsiedztwie oraz zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji, jak wynika z raportu oraz załączników nr 6 i 7, nie ma zabytków chronionych na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami". W świetle powyższych ustaleń jest to nieprawda i biorąc pod uwagę, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego jest decyzją orzekającą co do istoty sprawy w sposób reformatoryjny, należało ją uchylić. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ II instancji jeszcze raz zweryfikuje ustalenia raportu, który jak każda opinia podlega ocenie i dokona analizy wpływu ujawnionych okoliczności na możliwość realizacji planowanej inwestycji. W przypadku uznania, że ujawnione okoliczności dyskwalifikują sporządzony raport organ rozważy konieczność powołania niezależnego biegłego do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Kierując się przytoczonymi względami Sąd skargę uwzględnił i decyzję uchylił, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy p.p.s.a. Na podstawie art. 152 tej ustawy orzeczono jak w pkt 2 sentencji wyroku.