II SA/Bd 358/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 27 lutego 2012 r. S. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Pismem z dnia 23 kwietnia 2012 r. skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał, że wniosek jego jest zasadny z uwagi na brak informacji związanych z zagrożeniami, jakie niesie za sobą realizacja inwestycji, o której mowa w treści zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał ponadto, że przedmiotowa inwestycja graniczy z głównym rowem odpływowym miasta K. i obiektem oczyszczalni ścieków, a także drogą powiatową, wskazując że dwa ostatnie obiekty zostały w ostatnim czasie przebudowane. Ponadto zwrócił uwagę na okoliczność, że budowa odbywa się w okolicy miejsca, w którym często dochodzi do wypadków drogowych. Z treści wniosku wynika również, że obecność metalowej konstrukcji stacji bazowej telefonii komórkowej może obniżyć wartość jego działek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Obowiązującą zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu, o czy stanowi art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej powoływanej jako "p.p.s.a."). Jednakże na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji – zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. – jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego surogat w postaci sumy pieniężnej nie przedstawiałby znaczenia dla skarżącego, albo gdyby zachodziło zagrożenie życia lub zdrowia. Podstawą do wstrzymania wykonania decyzji jest zaistnienie choćby jednej z przesłanek wskazanych przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a., jednakże to wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swojego wniosku, poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosowanymi dokumentami na okoliczność spełnienia tychże ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Przesłanki niebezpieczeństwa wywołania znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie są pojęciami ostrymi, co powoduje konieczność ich skonkretyzowania. Podkreślenia wymaga, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie, Sąd winien mieć na względzie nie tylko interes wnioskodawcy, ale także innych uczestników postępowania (vide postanowienie NSA z dnia 13 września 2005 r., sygn. akt II OZ 750/05). Biorąc pod uwagę przesłanki uzasadniające udzielenie ochrony tymczasowej zwrócić uwagę należy na to, że szkoda, o której mowa w art. 61 § 3 ustawy, stanowi szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, natomiast trudne do odwrócenia skutki są skutkami, które w następstwie swego zaistnienia spowodują zmianę rzeczywistości na tyle trwałą i istotną, że powrót do stanu poprzedniego będzie niemożliwy, bądź też do jego przywrócenia potrzeba będzie długiego czasu oraz dużego nakładu sił i środków. Zaistnienie powyższych przesłanek – łącznie lub alternatywnie – sąd ocenia na podstawie okoliczności przytoczonych przez wnioskodawcę domagającego się udzielenia ochrony tymczasowej. To wnioskodawca winien wykazać, dlaczego osoba uprawniona na mocy decyzji administracyjnej do wykonywania określonych robót budowlanych ma prac zaniechać i ponieść z tego tytułu wymierne szkody, zwrócić bowiem uwagę należy na to, że to na inwestorze spoczywać będzie ewentualny obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego w sytuacji uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., jest szkodą, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, podkreślenia wymaga, że nie musi mieć ona charakteru materialnego. Trudne do odwrócenia skutki natomiast, to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Oceniając zatem argumentację przytoczoną we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poprzez pryzmat powyższych rozważań, stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał zasadności wniosku. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie wystarczy samo twierdzenie strony. Uzasadnienie wniosku powinno bowiem uwzględniać wszystkie konkretne okoliczności pozwalające przyjąć, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004 r., GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04). Skarżący kwestionujący decyzję udzielającą pozwolenia na budowę musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne oraz wskazać, dlaczego uznał, że osoba uprawniona do prowadzenia robót budowlanych na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej ma ponosić ujemne skutki związane ze wstrzymaniem jej wykonania. Zwrócić uwagę należy na to, że nieuwzględnienie wniosku o wstrzymanie nie przesądza w żaden sposób o zasadności, czy też niezasadności wniesionej skargi. W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia