II SA/Bd 360/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Joanna Brzezińska asesor WSA Mariusz Pawełczak Protokolant: sekretarz sądowy Dominika Matuszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2025 r. sprawy ze skargi Z. W., Z. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2022 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. 1. Prezydent Miasta B. (dalej jako Prezydent) decyzją z [...] listopada 2020 r. nr [...], wydaną na rzecz B. sp. z o. o. w I. (dalej jako inwestor, Spółka), zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z wbudowanym garażem podziemnym wraz z wewnętrznymi instalacjami oraz zewnętrznymi instalacjami doziemnymi przy ul. [...] w B., na działce nr [...] w obrębie [...]. 2. W odwołaniu od powyższej decyzji Z. W. i Z. W. (dalej jako Skarżący) zarzucili organowi naruszenie art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane (dalej Pb) poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę sprzecznej z obowiązującą decyzją Prezydenta Miasta B. o ustaleniu warunków zabudowy z [...] grudnia 2014 r., nr [...], w zakresie nieprzekraczalnej linii zabudowy, obsługi komunikacyjnej oraz minimalnej powierzchni biologicznie czynnej i powierzchni zabudowy, a nadto naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 3 Pb poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego niespełniającego wymagań odnoszących się do ochrony archeologicznej. 3. Wojewoda [...] (dalej jako Wojewoda) decyzją z [...] stycznia 2021 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję I instancji. 4. W wyniku rozpatrzenia skargi Skarżących na powyższą decyzję Wojewody Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Bydgoszczy wyrokiem z 14 września 2021 r. sygn. akt II SA/Bd 481/21 uchylił zarówno decyzję Wojewody z [...] stycznia 2021 r. jak i decyzję Prezydenta z [...] listopada 2020 r. nr [...]. Sąd uznał, że decyzja o pozwoleniu na budowę jest niezgodna z decyzją Prezydenta z [...] grudnia 2014 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy, co stanowiło naruszenie przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Pb. Sąd wskazał, że zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy, wjazd na działkę nr [...] miał odbywać się z ul. [...] (wschodnia strona działki), a wejście na nią odbywać się miało z ul. [...] (południowa strona działki). Sąd wskazał, że na podstawie decyzji o warunkach zabudowy zjazd na działkę inwestycyjną nr [...] powinien zostać zaprojektowany bezpośrednio z ul. [...]. Natomiast w projekcie budowlanym zarówno wejście, jak i wjazd na działkę nr [...] zaprojektowane zostały pośrednio przez działkę nr [...] (północna strona działki), która ani nie została włączona w teren inwestycji, ani nie została objęta ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Dlatego Sąd zgodził się ze stanowiskiem zawartym w skardze, że prowadzi to do rozszerzenia infrastruktury związanej z projektowanym budynkiem wielorodzinnym, co wymagało objęcia działki nr [...] ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto Sąd stwierdził naruszenie przepisów postępowania art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 pkt 7 k.p.a. Podał, że w decyzji o warunkach zabudowy wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki określono na max. 44 %. Natomiast organ nie ustalił, czy powierzchnia szybu windy (dźwigu osobowego) została uwzględniona w wielkości powierzchni zabudowy. Za niewystarczające i pozbawione treści merytorycznej Sąd uznał powołanie się przez organ odwoławczy na okoliczność, że w projekcie budowlanym znajdują się wyliczenia powierzchni zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej w formie graficznej. Sąd powołał się na Polską Normę PN-ISO 9836 odpowiednią do określania i obliczania wskaźników powierzchniowych i kubaturowych w budownictwie, która określa właściwości użytkowe w budownictwie. Stwierdził, że brak jest przesłanek do odliczenia od powierzchni zabudowy - powierzchni szybu windy, znajdującego się wewnątrz projektowanego budynku, a więc mieszczącego się w jego obrysie zewnętrznym. Sąd stwierdził, że wadliwość obliczenia powierzchni zabudowy może mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem może stanowić o przekroczeniu ustalonego w decyzji o warunkach zabudowy wskaźnika maksymalnej powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wynoszącego 44 %. Dlatego, zdaniem Sądu, kwestia ta winna zostać ustalona ponad wszelką wątpliwość. Sąd nie uznał natomiast pozostałych zarzutów skargi za uzasadnione. Powyższy wyrok nie został zaskarżony do Naczelnego Sądu Administracyjnego i jest prawomocny. 5. Po wyroku Sądu, Inwestor w piśmie z [...] lutego 2022 r. złożył oświadczenie, że podtrzymuje wniosek o pozwolenie na budowę złożony [...] lutego 2020 r., po czym przedłożył poprawiony i uzupełniony projekt. Oświadczył, że w ramach korekty projektu uwzględnił wskazania wynikające z wyroku WSA w Bydgoszczy z 14 września 2021 r., sygn. akt II SA/Bd 481/21. 6. Skarżący, właściciele działki numer [...] obręb [...] złożyli zastrzeżenia do projektu budowlanego w zakresie: wysokości projektowanego budynku, przeprowadzonej analizy nasłonecznienia i przesłaniania, szerokości pochylni przed garażem oraz wjazdu do garażu, powierzchni zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej. Inwestor odniósł się do wszystkich uwag zgłoszonych przez Skarżących. Rozpatrując sprawę po wydaniu powyższego wyroku, Prezydent decyzją z [...] czerwca 2022 r. nr [...], znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Inwestorowi pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z wbudowanym garażem podziemnym wraz z wewnętrznymi i zewnętrznymi instalacjami na działce nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w B.. Organ powołał się, w zakresie budowy zjazdu z ul. [...], na warunki określone przez zarządcę drogi w decyzji z [...] marca 2022 r. znak [...]. Organ stwierdził, że uzupełniony projekt budowlany przedłożony [...] maja 2022 r. jest kompletny oraz posiada wymagane opinie i uzgodnienia. Organ wskazał, że inwestycja ma być realizowana w sposób nienaruszający uzasadnionego interesu właścicieli działek sąsiednich, ale z zachowaniem uprawnień Inwestora. Poza tym, przedłożony projekt budowlany został wykonany przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, należące do właściwych izb samorządu zawodowego, które złożyły oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt w oparciu o przepisy odrębne został uzgodniony przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz rzeczoznawcę do spraw sanitarno-higienicznych. Zdaniem organu, projekt spełnia wymagania wynikające z art. 35 ust. 1 pkt 1 Pb. 7. W piśmie z 4 lipca 2022 r. Skarżący złożyli odwołanie od decyzji Prezydenta, w którym zarzucili naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 84 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii niezależnego biegłego z dziedziny budownictwa. W ich ocenie, organ naruszył również przepisy prawa materialnego, tj.: art. 34 ust. 1 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 Pb. Zdaniem Skarżących projekt budowlany jest sprzeczny z warunkami decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w zakresie: ustalonej nieprzekraczalnej linii zabudowy; powierzchni biologicznie czynnej; zaprojektowanego wjazdu do garażu podziemnego w sposób niefunkcjonalny oraz niezgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; przekroczenia dopuszczalnej wysokości budynku; nasłonecznienia i zasłaniania budynków zlokalizowanych na sąsiednich działkach. W ocenie Skarżących, organ naruszył również art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych w związku z art. 35 ust. 1 pkt 2 Pb, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany sprzeczny z przepisami poprzez udzielenie pozwolenia na budowę dla obiektu, który ma być położony w odległości mniejszej niż 8 m od zewnętrznej krawędzi jezdni. W oparciu o powyższe zarzuty Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i o powołanie w toku kontroli, przez organ drugiej instancji, biegłego z dziedziny budownictwa i architektury, celem wydania niezależnej opinii. 8. Wojewoda, decyzją z [...] października 2022 r. nr [...], utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. Organ odwoławczy ustosunkował się w uzasadnieniu decyzji do zarzutów zgłoszonych przez Skarżących w odwołaniu. Zdaniem organu przedłożony projekt budynku nie przekracza linii zabudowy określonej w decyzji o warunkach zabudowy. Odnośnie wielkości powierzchni biologicznie czynnej organ podał, że łącznie powierzchnia ta wynosi 736,46 m2, co stanowi 45,69% powierzchni działki i jest większa od 45 %, czyli minimum określonego w decyzji o warunkach zabudowy. Wyjaśnił, że nad wystającymi balkonami, nad ostatnią kondygnacją zaprojektowano żelbetowe zadaszenie, na którym przewidziano warstwy dachu zielonego. Wskazał, że żelbetowe zadaszenia nie mają warstwy ocieplającej, dlatego nie są one częścią dachu budynku. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska Skarżących w zakresie odliczenia powierzchni studzienek kanalizacyjnych od powierzchni zielonych. W ocenie organu, powierzchnia studzienek kanalizacyjnych nie została odliczona od sumowanej powierzchni zieleni ze względu na ich małą wielkość i powszechnie stosowaną praktykę. Odnośnie zarzutów dotyczących pochylni zjazdowej Wojewoda powołał się na § 70 i § 103 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wskazał, że tuż za wjazdem na posesję zaprojektowano pochylnię zjazdową do wbudowanego w podpiwniczeniu garażu, obejmującego 29 stanowisk postojowych. Z załączonych do projektów rysunków wynika, że szerokość pochylni i dojazdu do miejsc postojowych jest zgodna z wymaganiami i wynosi 5,50 m. Pochylnia ma najmniejszą szerokość 5,52 m, a dojazd wewnętrzny do stanowisk postojowych ma najmniejszą szerokość 5,10 m. Dodatkowo, zaprojektowano również sygnalizację świetlną otwierania wrót garażowych (rysunek E-01 projektu instalacji elektrycznych). Organ dokonał obliczeń w uzasadnieniu z podaniem parametrów. Nadto podał, że przejezdność sprawdzono za pomocą specjalistycznego oprogramowania komputerowego. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska Skarżących odnośnie zarzutu dotyczącego nieprawidłowych danych w projekcie, dotyczących wysokości budynku popartych własnymi wyliczeniami oraz zarzutu, że w konsekwencji nieprawidłowa wysokość budynku ma wpływ na nieprawidłowość analizy nasłonecznienia i przesłaniania. Podał, że zgodnie z opisem technicznym załączonym do projektu budowlanego, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wynosi 11,98 m co jest zgodne z decyzją o warunkach zabudowy, która określa wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej max. 12 m. Wyjaśnił, że zgodnie z § 6 ww. rozporządzenia, wysokość projektowanego budynku mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku, a nie od rzędnych sąsiednich działek. Przytoczył pomiary zawarte w projekcie budowlanym. Wojewoda nie uznał również stanowiska Skarżących, że winda wraz z pomieszczeniami powinna zostać wykazana do wyliczeń w oddzielnym prostokącie. Wojewoda uznał również za niezasadny zarzut nieprzeprowadzenia dowodu z opinii niezależnego biegłego z dziedziny budownictwa, ponieważ z art. 20 ust. 4 Pb wynika, że projektant, a także sprawdzający, do projektu budowlanego dołącza oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Zatem za cały projekt odpowiada przede wszystkim projektant, a organ administracji architektoniczno-budowlanej w ograniczonym zakresie sprawdza projekt. Podał, że w aktach znajduje się oświadczenie projektanta mgr inż. arch. Z. R. i sprawdzającego mgr inż. arch. A. R., złożone w trybie art. 20 ust. 4 Pb. Nadto osoby te posiadają odpowiednie uprawnienia budowlane, a w chwili sporządzenia projektu budowlanego i jego sprawdzenia byli członkami właściwej izby samorządu zawodowego. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że organy administracji architektoniczno-budowlanej w ograniczonym zakresie sprawdzają projekt budowlany. W konsekwencji organ nie ma uprawnień do badania poprawności wyliczeń załączonych do projektu. Takich uprawnień nie posiadają również Skarżący. Organ dodał, że jeżeli strona kwestionuje wyliczenia zawarte w projekcie, które zostały sporządzone przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia, to powinna przedłożyć opinię osoby posiadającą również takie uprawnienia. Odnośnie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 43 ust 2 ustawy o drogach publicznych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany sprzeczny z przepisami poprzez udzielenie pozwolenia na budowę obiektu, który ma być położony w odległości mniejszej niż 8 m od zewnętrznej krawędzi jezdni, która to odległość wynika z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, Wojewoda wskazał, że w piśmie z [...] marca 2022 r. zarządca drogi zaakceptował odległości wszystkich elementów projektowanej inwestycji od krawędzi jezdni. Oznacza to, że Inwestor posiada zgodę odpowiedniego organu na zaprojektowane usytuowanie budynku, natomiast organy architektury budowlanej nie posiadają kompetencji do dyskwalifikowania takich dokumentów. Odnośnie zarzutu dotyczącego wybudowania przez inwestora na podstawie nieprawomocnej decyzji o pozwoleniu, kondygnacji podziemnej i zaprojektowania wjazdu i głównego wejścia do budynku od drogi wewnętrznej [...] niezgodnie z decyzją o warunkach zabudowy, Wojewoda wskazał, że inwestor rozpoczął realizację obiektu na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Natomiast wjazd na działkę inwestycyjną zaprojektowano z ul. [...], a wejście na działkę z ul. [...] (rysunek nr 1 PZT), co jest zgodne z decyzją o warunkach zabudowy i interpretacją wyroku WSA w Bydgoszczy z 14 września 2021 r. Dla Wojewody niezrozumiałe jest również, na jakiej podstawie, kiedy i z udziałem jakich organów przeprowadzane były oględziny na terenie inwestycyjnym, ponieważ Odwołujący nie przedłożyli żadnego protokołu z tych oględzin. Stwierdzili natomiast, że "Przeprowadzając wizję lokalną i oględziny, trudno nie zauważyć różnic pomiędzy projektem a tym co wybudowano, różnice są widoczne". Wojewoda nie podzielił zarzutu odnośnie zaniżenia powierzchni zabudowy. Zdaniem organu prawidłowość obliczeń powierzchni zabudowy potwierdza analiza rysunku nr 2, przedstawiającego rzut parteru w projekcie architektury wraz z identycznymi wymiarami podanymi na rysunku nr 4 w projekcie zagospodarowania terenu. Zdaniem organu odwoławczego, wymiary obu rysunków są zgodne, co oznacza, że powierzchnia zabudowy została policzona właściwie. Natomiast z rysunku nr 1 projektu zagospodarowania terenu wynika, że inwestycja zaprojektowana została bez przekroczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy. 9. Skarżący wnieśli skargę na decyzję Wojewody z [...] października 2022 r., zaskarżając ją w całości i zarzucając jej: 1) naruszenie art. 34 ust. 1 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Pb, poprzez: - nierzetelną weryfikację dołączonych do projektu budowlanego wymaganych pozwoleń, tj. brak zgody zarządcy drogi na usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze w odległości mniejszej niż określona w art. 43 ust. 1 ustawy z 21 marca 1985r. o drogach publicznych; - zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, pomimo że ww. projekt budowlany nie spełnia warunków określonych w decyzji Prezydenta nr [...] z [...] grudnia 2014 r. o warunkach zabudowy, m.in. w zakresie obszaru objętego inwestycją, wielkości powierzchni biologicznie czynnej, linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy, wysokości budynku i gabarytów; 2) naruszenie art. 94 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, pomimo że ww. projekt budowlany przewiduje podział działki nr [...], co jest niezgodne z decyzją o warunkach zabudowy; 3) naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art.107 § 3 k.p.a., poprzez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu i uwag zgłaszanych przez Skarżących w toku postępowania odwoławczego. 10. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. 11. Spółka (inwestor) w piśmie procesowym wniosła o oddalenie skargi. Podkreśliła, że rozpoczęcie inwestycji w 2021 r. i wybudowanie stanu "zerowego" nastąpiło na podstawie ostatecznego pozwolenia na budowę, które uprawniało inwestora do prowadzenia procesu budowlanego i było zgodne z prawem. Wraz z uchyleniem poprzedniego pozwolenia na budowę Spółka wstrzymała jednak realizację inwestycji. 12. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy (dalej jako: WSA) wyrokiem z 22 sierpnia 2023 r., II SA/Bd 1293/22 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody z [...] października 2022 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta z [...] czerwca 2022 r. WSA wykluczył, aby inwestor działał w warunkach samowoli budowlanej. Podkreślił, że stan faktyczny kontrolowanej sprawy został tak ukształtowany, że po uzyskaniu ostateczności decyzji Wojewody inwestor rozpoczął roboty budowlane na podstawie pozwolenia na budowę, które nie było jeszcze prawomocne. Następnie WSA w Bydgoszczy wyrokiem z 14 września 2021 r. II SA/Bd 481/21 uchylił to pozwolenie. Zaistniał więc stan faktyczny i prawny, w którym roboty zostały wykonane bez pozwolenia. W ocenie sądu nie była to samowola budowlana, jednak powstały skutki z art. 35 ust. 5 pkt 2 Pb. Rozpoczęcie robót budowlanych skutkuje tym, że brak jest podstaw do wydawania pozwolenia na budowę dla inwestycji, która została już rozpoczęta. Bez znaczenia jest to, czy rozpoczęcie i zakończenie inwestycji budowlanej nastąpiło bez uzyskania pozwolenia na budowę, czy też nastąpiło na podstawie pozwolenia na budowę, które następnie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego poprzez uchylenie takiej decyzji lub stwierdzenie jej nieważności. Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że z art. 28 ust. 1 Pb jednoznacznie wynika, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 tej ustawy. WSA stwierdził, że art. 28 Pb nie mógł znaleźć zastosowania, gdy budowa została rozpoczęta. W takiej sytuacji konieczne jest przeprowadzanie tzw. postępowania naprawczego, o którym mowa w art. 51 Pb, które należy do właściwości powiatowego inspektora nadzoru budowlanego. Sąd podkreślił, że z uwagi na związanie w przedmiotowej sprawie ww. wyrokiem WSA z 14 września 2021 r., przeszkodą w wydaniu pozwolenia na budowę dla inwestora, który podtrzymał pierwotny wniosek, było rozpoczęcie robót budowlanych przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. W oparciu o analizę akt przedmiotowej sprawy sąd pierwszej instancji stwierdził, że mimo, iż inwestor przedłożył poprawiony projekt budowlany, w którym projektanci zapewnili o wykonaniu wytycznych zawartych w wyroku II SA/Bd 481/21, to bez ustalenia przez organy, czy doszło rzeczywiście i w jakim czasie do rozpoczęcia robót budowlanych przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, niemożliwa jest ocena merytoryczna zaskarżonej decyzji w oparciu o przepisy prawa materialnego w zakresie zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. 13. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny, na skutek skargi kasacyjnej inwestora od powyższego wyroku, wyrokiem z 19 mara 2024 r. sygn. akt. II OSK 156/24 uchylił zaskarżony wyrok WSA w Bydgoszczy z 22 sierpnia 2023 r. sygn. akt II SA/Bd 1293/22 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. NSA za trafne uznał zarzuty naruszenia art. 153 p.p.s.a. oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. Wynikające z wyroku WSA w Bydgoszczy o sygn. II SA/Bd 481/21 wytyczne ograniczały się wyłącznie do zbadania zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie wjazdu na działkę oraz ustalenia, czy powierzchnia szybu windy została wliczona do powierzchni zabudowy. Tymczasem w kolejnym wyroku (II SA/Bd 1293/22) sąd pierwszej instancji wykraczał poza te wskazania, odnosząc się m.in. do kwestii daty rozpoczęcia robót budowlanych i rzekomego braku wiedzy składu orzekającego o tym fakcie, co pozostawało w sprzeczności z zasadą związania prawomocnym orzeczeniem. Również przyjęcie przez WSA, że w sprawie zastosowanie znajduje art. 35 ust. 5 pkt 2 Prawa budowlanego w brzmieniu nadanym nowelizacją z 2020 r., było błędne, albowiem postępowanie wszczęto jeszcze przed jej wejściem w życie, a zatem należało stosować przepisy dotychczasowe. W konsekwencji wywód sądu I instancji co do podstawy prawnej rozstrzygnięcia okazał się chybiony. Nadto uzasadnienie zaskarżonego wyroku cechuje się wewnętrzną sprzecznością, skoro sąd raz przyjmuje, że inwestor rozpoczął roboty na podstawie ostatecznej, choć nieprawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę, innym razem zaś, że prowadził je bez pozwolenia, by ostatecznie stwierdzić, iż bez ustaleń organów co do rzeczywistego momentu rozpoczęcia robót niemożliwa jest ocena merytoryczna decyzji. Takie stanowisko narusza art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż brak w nim jednoznacznych ustaleń faktycznych, na których można by oprzeć ocenę prawną. Błędne było także zastosowanie przez sąd trybu naprawczego z art. 51 Pb, skoro inwestor działał na podstawie ostatecznego pozwolenia na budowę, którego wykonalności nie wstrzymano, a które zostało dopiero później uchylone. W tej sytuacji właściwe było zastosowanie art. 37 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 28 ust. 1 Pb, przewidujących możliwość wznowienia budowy po wydaniu nowego, wolnego od wad pozwolenia, bez potrzeby angażowania organów nadzoru budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 14. Ponownie rozpatrując sprawę ze skargi na decyzję Wojewody z [...] października 2022 r. Sąd uznał, że skarga jest niezasadna. Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie ma fakt, że sprawa była już przedmiotem orzekania przez tutejszy Sąd (prawomocny wyrok z 14 września 2021 r. sygn. akt II SA/Bd 484/21 i wyrok z 22 sierpnia 2023 r. sygn. II SA/Bd 1293/22) oraz przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z 19 marca 2025 r. sygn. akt II OSK 156/24 uchylił wyrok tutejszego Sądu z 22 sierpnia 2023 r. sygn. akt II SA/Bd 1293/22. Wobec powyższego na gruncie przedmiotowej sprawy znajduje zastosowanie art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w skrócie p.p.s.a.), w myśl którego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Trzeba zatem podkreślić, że w wyżej wymienionym prawomocnym wyroku z 14 września 2021 r. WSA w Bydgoszczy skonkludował, że decyzja Wojewody o pozwoleniu na budowę jest niezgodna z decyzją Prezydenta z [...] grudnia 2014 r. nr [...]. o ustaleniu warunków zabudowy i zlecił wyjaśnienie dwóch kwestii: zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy, gdy idzie o zaprojektowanie wjazdu na działkę inwestycyjną oraz wyjaśnienie, czy powierzchnia szybu windy (dźwigu osobowego) została uwzględniona w wielkości powierzchni zabudowy. Sąd przy tym uznał, że pojęciu "powierzchnia całkowita zabudowy" należy przypisywać dokładnie takie znaczenie, jakie dla tego parametru przyjęto oficjalnie we właściwej Polskiej Normie tj. Polska Norma PN-ISO 9836 – Właściwości użytkowe w budownictwie. Określanie i obliczanie wskaźników powierzchniowych i kubaturowych. Sąd nie uznał natomiast pozostałych zarzutów skargi na pierwszą decyzję Wojewody za uzasadnione. W szczególności za niezasadny WSA uznał zarzut naruszenia nieprzekraczalnej linii zabudowy określonej w decyzji o warunkach zabudowy w związku z budową tarasów, których wyrys przekracza tą linię. WSA za słuszne uznał stanowisko organów, że linia zabudowy nie dotyczy elementów drugorzędnych budynku, takich jak m.in. balkony i tarasy. Za niezasadny WSA uznał zarzut naruszenia art. 43 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. poprzez usytuowanie planowanego obiektu w odległości mniejszej niż 8 m od zewnętrznej krawędzi jezdni. WSA wskazał, że inwestor dysponuje uzgodnieniem wydanym przez Zarząd Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B. dnia [...] lipca 2020 r. (znak: [...]), udzielającym ww. odstępstwa z uwagi na istnienie szczególnie uzasadnionego przypadku, o którym mowa w art. 43 ust. 2 ww. ustawy. 15. Należy zaznaczyć, że słuszne jest stanowisko organu o jego ograniczonej roli odnośnie sprawdzenia projektu budowlanego. Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W miejscu tym należy podkreślić, że w przypadku spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Pb, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Pb). Użyty w tym przepisie zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, w razie spełnienia tych przesłanek, jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero niespełnienie się którejkolwiek z nich uniemożliwia podjęcie decyzji pozytywnej. Wskazany przepis nie dopuszcza uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę ani możliwości wprowadzenia jakichkolwiek dalszych warunków, od których zależałoby wydanie pozwolenia na budowę (zob. A. Kosicki [w:] Prawo budowlane. Komentarz aktualizowany, red. A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowski, LEX/el. 2021). 16. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że warunkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę jest złożenie kompletnej dokumentacji projektowej wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stosownymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami. Wspomniana dokumentacja podlega ocenie właściwego organu architektoniczno-budowlanego pod kątem zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z planem zagospodarowania przestrzennego lub w przypadku jego braku z wymogami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz z przepisami techniczno-budowlanymi. Pozytywne ustalenia w tym zakresie obligują organ do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie tutejszego Sądu, analiza akt rozpoznawanej sprawy prowadzi do wniosku, że wymagania formalne, określone ww. przepisach, zostały przez Inwestora spełnione, co uprawniało organy do wydania decyzji zgodnej z jego żądaniem. Projekt i dokumentacja złożona przez Inwestora zawiera wszystkie elementy przewidziane prawem i została sporządzona przez osoby mające odpowiednie, wymagane prawem uprawnienia. 17. Odnosząc się do podniesionego zarzutu dotyczącego naruszenia art. 43 ust 2 ustawy o drogach publicznych poprzez udzielenie pozwolenia na budowę obiektu, który ma być położony w odległości mniejszej niż 8 m od zewnętrznej krawędzi jezdni tj. w odległości mniejszej niż wynika z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, wskazać należy, że w przedłożonym projekcie budowlanym znajduje się pismo Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B. z [...] marca 2022 r. (k. 73-74 części 1 projektu). Wynika z niego jednoznacznie, że zarządca drogi, działając w trybie art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych wyraził zgodę na usytuowanie planowanego obiektu w odległości mniejszej niż wymagana przez art. 43 ust. 1 ww. ustawy (z załącznika graficznego do tej zgody wynika, że będzie to odległość 7,75 m od ul. [...]). Wbrew twierdzeniom Skarżących żaden przepis prawa nie wymaga, aby osoba działająca w imieniu zarządcy drogi musiała posiadać odrębne upoważnienie do podpisania dokumentu wyrażającego taką zgodę. W konsekwencji należy przyjąć, że inwestor uzyskał wymaganą zgodę właściwego organu na usytuowanie projektowanego budynku. Należy zaznaczyć, że stanowisko Sądu w tej kwestii jest zbieżne ze stanowiskiem wyrażonym w ww. prawomocnym wyroku z 14 września 2021 r. sygn. akt II SA/Bd 484/21. 18. Za nietrafny należy uznać zarzut Skarżących, jakoby zatwierdzony projekt budowlany pozostawał w sprzeczności z decyzją o warunkach zabudowy z uwagi na przewidziane w nim zawarcie umowy z Miastem B. dotyczącej wydzielenia fragmentu działek i przeznaczenia ich pod inwestycję drogową (budowę chodnika). Przedmiotem niniejszej sprawy jest decyzja o pozwoleniu na budowę, a nie rozstrzyganie kwestii własnościowych czy możliwości realizacji ewentualnych umów cywilnoprawnych inwestora. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Pb, organ administracji architektoniczno-budowlanej bada wyłącznie zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy w zakresie parametrów i cech planowanej zabudowy, a nie z zgodność z planowanymi w przyszłości czynnościami cywilnoprawnymi inwestora czy właściciela gruntu. Decyzja organu musi się opierać o stan prawny i faktyczny istniejący w momencie wydawania decyzji. To, czy inwestor w przyszłości (po uzyskaniu pozwolenia na budowę) przeniesie własność części nieruchomości na rzecz Miasta czy też nie pozostaje zatem bez wpływu na zgodność zatwierdzonego projektu z decyzją o warunkach zabudowy. 19. Chybiony okazał się także zarzut Skarżących, jakoby zatwierdzony projekt budowlany obejmował swym zakresem także działki nr [...] Wskazanie tych działek w treści projektu budowlanego miało charakter jedynie pomocniczy i związane było z opisem dostępu komunikacyjnego do terenu inwestycji oraz analizą uwarunkowań sąsiednich, co nie oznacza objęcia ich zakresem planowanej zabudowy. Błędne wskazanie w punkcie 4.3. "Opisu technicznego projektu zagospodarowania terenu", że dla planowanej inwestycji "przejazd przez działkę nr [...] jest konieczny" należy uznać za błąd nieistotny. Z żadnego bowiem innego fragmentu projektu budowlanego nie wynika, że rzeczywiście zaplanowany został dojazd do inwestycji przez działkę nr [...]. Dojazd, stosownie do stanowiska Sądu zawartego w wyroku z 14 września 2021 (sygn. II SA/Bd 481/21) został przewidziany wprost z ul. [...], a więc tak, jak przewiduje to decyzja o warunkach zabudowy. Z samego zaś faktu wzmianki o działkach sąsiednich nie można wywodzić, że organ architektoniczno-budowlany zatwierdził projekt wykraczający poza zakres decyzji o warunkach zabudowy. 20. Co do zachowania minimalnej powierzchni biologicznie czynnej organ zgodnie z prawem ocenił, że został spełniony przewidziany decyzją o warunkach zabudowy wymóg przeznaczenia jako powierzchni biologicznie czynnej 45 % powierzchni terenu inwestycji. Tak jak wskazał organ dla działki o powierzchni 1612 m2 minimalna powierzchnia czynna, określona w decyzji o warunkach zabudowy, wynosi 45%, co przekłada się na 725,50 m2. Tak jak ocenił organ, projekt budowlany (por. w szczególności plansze bilansu powierzchni biologicznie czynnej k. 21, k. 22 projektu zagospodarowania terenu) przewiduje że przeznaczenia biologicznie czynna obejmie 736,46 m2, przewyższając tym samym wymóg minimalny. Należy przy tym zauważyć, że organ analizując spełnienie tego wymogu brał pod uwagę 50 % powierzchni biologicznie czynnej na stropie garażu, na dachu budynku, na daszkach nad balkonami i na daszkach nad wyjście z budynku tj. zgodnie z § 3 pkt 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 z późn. zm.) zgodnie z którym ilekroć jest mowa o terenie biologicznie czynnym - należy przez to rozumieć teren o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią oraz innych powierzchni zapewniających naturalną wegetację roślin, o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie. Organ nie zawarł wprawdzie w decyzji szczegółowych wyliczeń odnośnie powierzchni studni (które zdaniem Skarżących bezpodstawnie wliczono do powierzchni biologicznie czynnej), tym niemniej jak wynika z treści pisma inwestora z [...] września 2022 r. (w aktach Wojewody) nawet uwzględnienie powierzchni wszystkich studni oznaczałoby zmniejszenie powierzchni biologicznie czynnej o 10,62 m2 tj do 725,84 m2, a więc wciąż powyżej wymogu decyzji o warunkach zabudowy. 21. Odnośnie zarzutu przekroczenia linii zabudowy ze względu na elementy takie jak taras, balkon, gzyms czy okap należy wskazać, że stanowisko w tej kwestii przedstawił Sąd w wyroku z 14 września 2021 (sygn. II SA/Bd 481/21), które jest wiążące dla Sądu wydającego niniejszy wyrok. Należy zatem jedynie przypomnieć, że w ww. wyroku Sąd odwołując się do orzecznictwa NSA wskazał iż pojęcie linii zabudowy jest pojęciem urbanistycznym, używanym w planistyce, w tym w decyzjach o ustaleniu warunków zabudowy. Nie ma zatem podstaw do przyjęcia tezy, iż ład przestrzenny, którego funkcją są owe linie zabudowy, określać mają detale architektoniczne budynku, takie jak wykusze, balkony czy też inne elementy budynku jak okap, gzyms - a nie ściany budynku. Odnośnie zaś obecnie, dodatkowo (na rozprawie), podnoszonego zarzutu dotyczącego przekroczenia linii zabudowy wskutek usytuowania garażu podziemnego poza tą linią - Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 11 lutego 2025 r. (sygn. II SA/Bk 627/24), że "linia zabudowy jest pojęciem występującym w aktach prawnych z zakresu planowania przestrzennego. Jest to jeden ze wskaźników kształtowania dopuszczalnej na danym terenie zabudowy. Linia zabudowy – w projektowaniu urbanistycznym to linia określająca obszar dopuszczalnego lub wymaganego położenia budynków. Obowiązująca linia zabudowy – to linia wyznaczająca położenie lica ściany frontowej budynków, nieprzekraczalna linia zabudowy to z kolei linia ograniczająca obszar, na którym dopuszcza się wznoszenie budynków (por. wyrok NSA z 5 kwietnia 2000 r., sygn. akt SA/Sz 41/99, II SA/Po 87/17, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 lipca 2022r., II SA/Po 287/22, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Linia zabudowy wyznacza zatem maksymalne zbliżenie zabudowy kubaturowej, zlokalizowanej – co istotne - nad powierzchnią gruntu do drogi publicznej (lub działki sąsiedniej) i ma na celu, po pierwsze, zachowanie bezpieczeństwa dla ruchu na tej drodze jak też działce objętej zamierzeniem inwestycyjnym, po drugie zaś, zapewnienie ładu przestrzennego przez wyznaczenie urbanistycznych uwarunkowań w zakresie odległości budynków od drogi publicznej (działki sąsiedniej)." Nie ma zatem podstaw, aby uznać, że linię zabudowy należy odnosić także do podziemnych części budynku, takich jak podziemny garaż. 22. Co do zachowania wymogu powierzchni zabudowy należy podkreślić, że Sąd wypowiadał się już w tej kwestii w wyroku z 14 września 2021 (sygn. II SA/Bd 481/21), stanowisko to jest zatem wiążące także w niniejszej sprawie. Wiążąca jest zatem ocena, że powierzchnię tę należało wyznaczyć z uwzględnieniem Polskiej Normy PN-ISO 9836 (a nie wskazanej przez Skarżących normy PN-70/B-02365). Zgodnie z normą wskazaną w ww. wyroku Sądu "do powierzchni zabudowy nie wlicza się: powierzchni obiektów budowlanych ani ich części nie wystających ponad powierzchnię terenu; powierzchni elementów drugorzędnych, np. schodów zewnętrznych, ramp zewnętrznych, daszków, markiz, występów dachowych, oświetlenia zewnętrznego; powierzchni zajmowanej przez wydzielone obiekty pomocnicze np. szklarnie, altany, szopy". Niezasadne jest zatem twierdzenie Skarżących, że przy wyliczeniu powierzchni zabudowy powinny być uwzględnione daszki nad balkonami czy znajdujące się poza obrysem ścian budynku, pozbawione balustrad, tarasy na poziomie gruntu. Elementy te mają charakter elementów drugorzędnych. Słusznie także wskazuje organ, że o prawidłowości wyliczenia powierzchni zabudowy świadczy zgodność wymiarów budynku na rysunku 2 (rzut parteru) i rysunku 4 (projekt zagospodarowania terenu). 23. Nie można zgodzić się ze Skarżącymi, że zarówno sam garaż jak i wjazd do garażu nie spełnia określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Podkreślić należy, że projekt budowlany przewiduje rozwiązania odpowiadające wymaganiom wskazanym w tym akcie prawnym, w szczególności w przepisach § 102-108, regulujących kwestie dotyczące garaży i stanowisk postojowych, jak również § 21 rozporządzenia, określającego minimalną szerokość i wysokość wjazdu. Ubocznie wskazać należy, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie bada projektu pod kątem jego funkcjonalności w rozumieniu subiektywnych oczekiwań użytkownika, nie ocenia projektu pod względem wygody czy celowości przyjętych rozwiązań lecz wyłącznie pod kątem jego zgodności z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi. Jak wskazano na wstępie rozważań Sądu, organ administracji nie jest uprawniony do badania poprawności poszczególnych rozwiązań technicznych przyjętych w projekcie. Organ nie może zatem kwestionować technicznej poprawności znajdujących się w projekcie zagospodarowania terenu (k. 41, k. 42) wykresów przejezdności wjazdu do garażu podziemnego, wykazujących, że przyjęte rozwiązania projektowe umożliwiają wjazd do garażu przez zaprojektowany . 24. Za chybiony uznać należy również zarzut Skarżących, że organ nie powinien zaakceptować zawartych w projekcie budowlanym wyliczeń dotyczących wysokości budynku. Które wykazują zgodność z decyzji o warunkach zabudowy. Z dokumentacji projektowej (por. rysunek 8 "przekrój C – C" w części "Architektura") wynika bowiem, że wysokość obiektu wynosi 11,81 m, co odpowiada ustaleniom decyzji o warunkach zabudowy, przewidującej maksymalną wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej na poziomie 12 m. Odnośnie wysokości budynku należy wskazać, ze zgodnie z § 6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wysokość budynku ustala się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku (lub jego części) do górnej powierzchni najwyżej usytuowanego stropu, wliczając warstwy izolacji cieplnej i jej osłonę, lecz z pominięciem elementów technicznych, takich jak maszynownie dźwigów czy konstrukcje dachowe niewykorzystywane na pobyt ludzi. W projekcie budowlanym wskazano jako rzędną przy wejściu do budynku wartość 45,05 (por. ww. rysunek 8). Wysokość budynku (kalenica – górna powierzchnia najwyżej usytuowanego stropu) została oznaczona jako 11,76 m, przy czym na rysunku 8 wskazano, że punkt 0,00 (podstawa do wskazywania wysokości budynku) znajduje się na rzędnej 45,10 m.n.p.m. Uwzględniając zatem różnicę pomiędzy rzędną wejścia do budynku (45,05) a punktem stanowiącym odniesienie dla oznaczeń wysokości elementów budynku (45,10) do wartości 11,76 m należy doliczyć 0,05 m co daje 11,81 m. Otrzymany wynik pozostaje zatem w granicach dopuszczalnych przez decyzję o warunkach zabudowy (12,0 m). W świetle ww. przepisu § 6 rozporządzenia nie ma znaczenia na jakiej rzędnej znajduje się teren wokół budynku (poza oczywiście miejscem przy najniżej położonym wejściu do budynku) jak też inne elementy projektowanego budynku i jego otoczenia takie jak wskazywane przez Skarżących posadzka na parterze, miejsca parkingowe czy inne wejście do budynku niż te najniżej położone. Należy przy tym zauważyć, że wyliczenia wysokości budynku dokonane przez Skarżących nawiązują do wysokości budynku wskazanej na ww. rysunku 8 jako "11,98" (prawa część rysunku), która to wysokość nie jest liczona od rzędnej poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku (tj. rzędnej 45,05 podanej po lewej stronie rysunku), ale od rzędnej terenu przy chodniku ul. [...], znajdującego się już poza granicą działki inwestora (rzędna 44,73 po prawej stronie rysunku). 25. Sąd nie stwierdził również naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 oraz art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a. bowiem organ zastosował się do wskazań zawartych w wyroku WSA w Bydgoszczy z 14 września 2021 r., sygn. akt II SA/Bd 481/21 oraz wyczerpująco zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy. Wyjaśnił przesłanki, jakimi się kierował przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji i prawidłowo ocenił zebrany materiał dowodowy. 26. Organ odwoławczy zasadnie nie stwierdził naruszeń i niezgodności planowanej inwestycji z przepisami prawa budowlanego, na podstawie których wydana została decyzja zezwalająca na budowę. Wbrew twierdzeniom skargi nie doszło zatem do naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego, które uniemożliwiałyby zaaprobowanie wydanych decyzji. Mając na uwadze powyższą argumentację Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.