II SA/Bd 361/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Włodarska po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K.R. o wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 361/10 w sprawie ze skargi K.R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010r. nr [...] w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości postanawia oddalić wniosek. Postanowieniem z dnia 11 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił wniosek o sporządzenie uzasadnienia postanowienia tego Sądu z dnia 26 maja 2010r., mylnie określony, jako "wniosek skarżącego o sporządzenie uzasadnienia wyroku i doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem". Postanowienie powyższe doręczone zostało wnioskodawcy z informacją, iż w przedmiotowej sprawie nie zapadł wyrok, a odpis postanowienia kończącego sprawę wraz z uzasadnieniem przesłany został skarżącej na adres znajdujący się w aktach sprawy i wobec niepodjęcia przez skarżącą korespondencji, pozostawiony został w aktach ze skutkiem doręczenia. Jednocześnie poinformowano wnioskodawcę. Iż wobec nieprzedstawienia stosownego pełnomocnictwa, nie został on przez Sąd uznany za pełnomocnika skarżącej. Pismem z dnia 14 lutego 2011r. strona skarżąca złożyła wniosek o dokonanie wykładni postanowienia z dnia 11 stycznia 2011r., doręczonego bez uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako "p.p.s.a." wynika, iż Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści; postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Z mocy art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Z powyższych przepisów wynika, iż również postanowienie Sądu może być przedmiotem wykładni. Przy czym konieczność dokonania wykładni postanowienia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości, co do samego rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie zachodzi, gdyż Sąd w sentencji postanowienia z dnia 11 stycznia 2011 r. jednoznacznie stwierdził, iż oddala wniosek o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, udzielając jednocześnie wnioskodawcy wszelkich niezbędnych informacji, a zwłaszcza zawiadamiając, że w przedmiotowej sprawie nie zapadł wyrok, a odpis postanowienia kończącego sprawę wraz z uzasadnieniem przesłany został skarżącej. Zgodnie z art. 163 § 2 p.p.s.a., postanowienia wydane na posiedzeniu niejawnym sąd doręcza stronom z urzędu, a w sytuacji, gdy stronie przysługuje środek zaskarżenia postanowienie należy doręczyć z uzasadnieniem. Postanowienie, wykładni którego domaga się strona skarżąca nie podlega zaskarżeniu, bowiem nie jest wymienione w katalogu postanowień, na które przysługuje zażalenie, zawartym w art. 194 § 1 p.p.s.a. Również żaden przepis szczególny nie przewiduje możliwości zaskarżenia takiego postanowienia. Zatem w myśl przytoczonych powyżej przepisów, postanowienie należało doręczyć stronie bez uzasadnienia. Podkreślić należy, że instytucja wykładni orzeczenia ma zastosowanie wówczas, gdy treść orzeczenia jest niejednoznaczna, lub szczególnie zawiła, utrudniająca ustalenie motywacji orzekającego Sądu. Wykładnia polega na sprecyzowaniu przez Sad nieprecyzyjnych lub niezrozumiałych pojęć lub terminów zawartych w treści uzasadnienia, bądź też w samej sentencji. W przedmiotowej sprawie, z uwagi na to, że w związku z niezaskarżalnością postanowienia, Sąd nie miał obowiązku sporządzenia jego uzasadnienia, treść postanowienia ograniczona została do samej sentencji, która z uwagi na swą klarowność i jednoznaczność, nie wymaga wykładni. Z tego względu Sąd, na podstawie art. 158 w związku z art. 166 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.