II SA/Bd 363/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Jarosław Wichrowski asesor WSA Mariusz Pawełczak Protokolant starszy sekretarz sądowy Marlena Krzyżaniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2024 r. sprawy ze skargi J. K., M. K., P. K. wspólników "[...] Wodne" spółka cywilna J., M., P. K. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód [...] w B. z dnia [...] lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego opłaty zmiennej za usługi wodne 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy pkt II decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni Wód [...] w I. z dnia [...] grudnia 2023 r. nr [...], 2. uchyla pkt II decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni Wód [...] w I. z dnia [...] grudnia 2023 r. nr [...], 3. uchyla informację Dyrektora Zarządu Zlewni Wód [...] w I. z dnia [...] grudnia 2023 r. nr [...] ustalającą skarżącym wysokość opłaty zmiennej za usługi wodne za okres I kwartału 2020 r., 4. w pozostałym zakresie oddala skargę, 5. zasądza od Inne solidarnie na rzecz skarżących 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Informacją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] ZZ I., OZ/I kwartał/ 2020 [...] Dyrektor Zarządu Zlewni Wód [...] w I. ustalił podmiotowi: J. K., M. K., P. K. M. E. W. S. C. w K. za okres I kwartału 2020 r. opłatę zmienną, obliczoną zgodnie z art. 272 ust. 3 ustawy z dnia [...] lipca 2017 r. Prawo wodne, w wysokości [...] zł za pobór wody piętrzonej do napędu turbin M. E. W. na istniejących obiektach hydrotechnicznych stopnia wodnego w Ł., w związku z pozwoleniem wodnoprawnym udzielonym decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. [...] przez Starostę Żnińskiego. Zawiadomieniem z dnia [...] października 2023 r. Dyrektor Zarządu Zlewni Wód [...] w I., na podstawie art. 10 § 1, art. 61 § 4 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego oraz art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa zawiadomił J. K., M. K. i P. K. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie określenia wysokości opłaty zmiennej za I kwartał 2020 r. za usługi wodne obejmujące pobór wód powierzchniowych na podstawie ww. pozwolenia wodnoprawnego. Decyzją z dnia [...] grudnia 2023 r. [...], Dyrektor Zarządu Zlewni Wód [...] w I., na podstawie m.in. art. 105 § 1 k.p.a. i art. 72 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm., dalej "op") w zw. z art. 300 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1478 ze zm., dalej "pw") w punkcie I umorzył postępowanie w sprawie ustalenia podmiotowi: J. K., M. K., P. K. M. E. W. S. C. w K. opłaty zmiennej za usługi wodne obejmujące pobór wód piętrzonych do napędu turbin M. E. W. na istniejących obiektach hydrotechnicznych stopnia wodnego w Ł. naliczonej na podstawie pozwolenia wodnoprawnego wydanego przez Starostę Żnińskiego decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. [...], które nie stało się ostateczne, za I kwartał 2020 r., natomiast w punkcie II ustalił ww. podmiotowi wysokość nadpłaty w opłacie zmiennej za I kwartał 2020 r. za wymienione w punkcie I usługi wodne w wysokości [...] zł. Organ I instancji stwierdził, że ww. podmiot korzystał z usług wodnych polegających na poborze wód powierzchniowych do celów energetycznych na potrzeby funkcjonowania M. E. W. zlokalizowanej na działkach [...] w Ł. za okres I kwartału 2020 r. bez ważnego pozwolenia wodnoprawnego, gdyż pozwolenie wodnoprawne, udzielone decyzją Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. [...], zostało decyzją Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody [...] z dnia [...] marca 2020 r. nr [...]/KUZ, [...] uchylone, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Dyrektor Zarządu Zlewni Wód [...] w I. decyzją z dnia [...] maja 2023 r. [...] udzielił pozwolenia wodnoprawnego, jednakże decyzja ta została decyzją Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody [...] z dnia [...] września 2023 r. nr [...]/KUZ, [...] uchylona, a postępowanie przed organem I instancji umorzone. W związku z powyższych organ I instancji uznał, że przedmiotowe postępowanie powinno zostać umorzone, a opłata zmienna za usługi wodne w wysokości [...] zł, wynikająca z informacji z dnia [...] czerwca 2020 r., została w całości uiszczona, należało zatem określić wysokość nadpłaty w opłacie zmiennej za I kwartał 2020 r. w wysokość [...] zł. W odwołaniu od powyższej decyzji J. K., M. K., P. K. wnieśli o jej uchylenie, zarzucają naruszenie: I. przepisów postępowania, tj.: - art. 105 kpa poprzez bezpodstawne uznanie, że postępowanie w sprawie ustalenia stronie opłaty zmiennej za usługi wodne obejmujące pobór wód piętrzonych do napędu turbiny M. E. W. na istniejących obiektach hydrotechnicznych stopnia wodnego w Ł. stało się bezprzedmiotowe, - art. 6, art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 kpa przez nieuwzględnienie wszystkich okoliczności faktycznych mających istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, a w szczególności dotyczących zawinienia organów administracyjnych w braku uzyskania nowego pozwolenia wodnoprawnego przez stronę oraz braku winy strony w tym, że nie uzyskała ona nowego pozwolenia wodnoprawnego, w konsekwencji naruszenie zasady praworządności i prawdy obiektywnej oraz zaufania obywateli do władzy publicznej polegającej na obciążaniu podmiotu negatywnymi konsekwencjami, skutkami zawinionego działania władzy publicznej; Il. w konsekwencji prawa materialnego tj.: - art. 280 pkt 1 pw poprzez jego błędną wykładnię na skutek przyjęcia, że podmiot korzystający z usług wodnych ponosi opłatę podwyższoną bez uwzględnienia okoliczności, które doprowadziły do nieuzyskania pozwolenia wodnoprawnego w postaci zaskarżania wydawanych przez organ I instancji pozwoleń wodnoprawnych przez inne jednostki organizacyjne w sprawach gospodarowania wodą; tj. Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. od decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r. oraz Zarządu Gospodarki Wodnej B. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody [...] od decyzji z [...] maja 2023 r., braku zawinienia strony w uzyskaniu nowego pozwolenia wodnoprawnego i nieuzasadnionego opóźnienia w wydaniu decyzji po stronie władzy publicznej, - art. 414 ust. 2 pw poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że skarżący nie posiadają pozwolenia wodnoprawnego, w sytuacji gdy pozwolenie wodnoprawne udzielone decyzją Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. [...] nie wygasło. Inne decyzją z dnia [...] lutego 2024 r. znak [...] orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że strona odwołująca korzysta z wód rzeki Noteć bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, ponieważ żadne z wydanych pozwoleń wodnoprawnych nie uzyskało waloru ostateczności. Podkreślił przy tym, że decyzja nieposiadająca waloru ostateczności i nieopatrzona rygorem natychmiastowej wykonalności nie może być wykonywana, dlatego też strona nie była uprawniona do korzystania z wód rzeki Noteć na potrzeby elektrowni wodnej. Odnosząc się do treści odwołania, organ II instancji wskazał, że art. 414 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne obowiązuje od dnia 1 stycznia 2018 r. w związku z czym nie ma zastosowania do wniosków o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego złożonych przed dniem 1 stycznia 2018 r. Dodał, że ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne na mocy, której udzielono pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] czerwca 2015 r. nie umożliwiała ustalenia kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego. Organ wskazał, że w 2015 r. nie procedował wniosku o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] kwietnia 2009 r., lecz wniosek o udzielenie nowego pozwolenia wodnoprawnego, tj. wniosek z dnia [...] marca 2015 r. w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód polegające na korzystaniu z wody piętrzonej stopnia wodnego Ł. do celów energetycznych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższą decyzję M. K., J. K., P. K. wspólnicy M. s.c. (dalej jako: "skarżący") podtrzymali zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 kpa (w zw. z art. 136 kpa) oraz art 280 pkt 1 pw, dodatkowo zarzucili naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 kpa poprzez brak zawieszenia postępowania w sprawie w sytuacji, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny sąd tj. okoliczności posiadania pozwolenia wodnoprawnego przez stronę skarżącą – strona wskazała, że dla wyjaśnienia sprawy istotne znaczenie miało rozstrzenie skargi strony na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody [...] z dnia [...] września 2023 r. nr [...]/KUZ, [...]. - art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art 101 § 1 kpa poprzez brak wydania postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania, - art. 107 § 3 kpa poprzez sporządzenie niewystarczającego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, wewnętrzną sprzeczność w treści uzasadnienia, brak odniesienia się przez organ do stawianych w odwołaniu od decyzji organu I instancji zarzutów naruszenia przepisów art. 280 pkt 1 pw, niewyjaśnienie przesłanek faktycznych i prawnych wydanego rozstrzygnięcia, co powoduje arbitralność podjętej decyzji. Ponadto strona skarżąca stwierdziła, że art. 272 ust. 3 pw, przywołany przez organy jako podstawa zastosowania opłaty za pobór wody, nie znajduje zastosowania do małej elektrowni wodnej. Wskazała, że woda pobrana dla celów energetyki wodnej, nieprzeznaczona wprost do produkcji energii elektrycznej, to woda przeznaczona do chłodzenia instalacji cieplnej w elektrowniach przy wykorzystaniu kominów chłodniczych w elektrowniach lub elektrociepłowniach. Tymczasem, jak wyjaśniła, Mała Elektrownia Wodna Kujawianka na jazie nie posiada ww. instalacji z uwagi na małą moc zainstalowaną (75kW). Zdaniem strony skarżącej, przepis art. 272 ust. 3 pw ma zastosowanie do elektrowni, które wymagają chłodzenia wodą, gdzie ilości energii elektrycznej wyprodukowanej w obiekcie energetyki wodnej, wyrażana jest w MW. W odpowiedzi na skargę Inne wniósł jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. W dniu [...] lipca 2024 r. na rozprawie Sąd wydał postanowienie o dopuszczeniu dowodu z akt administracyjnych, które znajdują się przy sprawie II SA/Bd 233/24. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wód [...] w I. umarzająca postępowanie w sprawie ustalenia opłaty zmiennej podmiotowi określonemu jako: "J. K., M. K., P. K. M. E. W. s.c. w K. " i jednocześnie ustalająca wysokość nadpłaty w tejże opłacie. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że taki nieprecyzyjny sposób oznaczenia adresata decyzji budzi poważne zastrzeżenia. Wskazywać on może bowiem, że podmiotem zobowiązanym jest spółka cywilna, a nie jej wspólnicy. Tymczasem spółka cywilna nie posiada zdolności prawnej, zdolności do czynności prawnych ani zdolności sądowej. To wspólnicy spółki cywilnej a nie spółka, mają status przedsiębiorców (art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców.). Spółka cywilna będąc stosunkiem zobowiązaniowym, a nie podmiotem praw i obowiązków, nie może zostać zatem uznana za podmiot zobligowany do ponoszenia opłaty za usługi wodne. Obowiązek ten obciąża wspólników spółki cywilnej. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał, że z dokonanych przez niego ustaleń wynika, że strona skarżąca nie posiadała pozwolenia wodnoprawnego. Powyższa okoliczność w ocenie organów obu instancji oznaczała, że należało umorzyć postępowanie w sprawie opłaty zamiennej, naliczonej na podstawie nieznajdującego się w obiegu prawnym pozwolenia wodnoprawnego i ustalić wysokość nadpłaty opłaty zmiennej wynikającej z informacji z dnia [...] czerwca 2020 r. [...]. Celem organu było zatem przede wszystkim wzruszenie informacji z dnia [...] czerwca 2020 r. ustalającej wysokość opłaty zmiennej za usługi wodne, a konsekwencją tego rozstrzygnięcia miało być stwierdzenie nadpłaty. Jak wynika z uzasadnienia decyzji organów obu instancji, umarzając postępowanie organ nie miał na myśli postępowania formalnie wszczętego w dniu [...] października 2023 r. Celem organu było zaś umorzenie postępowania, w toku którego została wydana informacja z dnia [...] czerwca 2020 r. ustalająca wysokość opłaty zmiennej. Rozstrzygnięcie organu I instancji miałoby stanowić zatem niejako odpowiednik decyzji wydawanej, na podstawie art. 273 ust. 6 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2023 r., poz. 1478; ze zm.) – dalej jako "pw", na skutek reklamacji wniesionej przez podmiot zobowiązany do ponoszenia opłaty za usługi wodne. Tylko zamiast określenia w drodze decyzji opłaty zmiennej, organ umorzył postępowanie. Zwrócić w związku z tym należy uwagę, że w niniejszej sprawie, strona skarżąca nie składała reklamacji od informacji z dnia 2 czerwca 2020 r., a zatem nie toczyło się postępowanie w sprawie ustalenia opłaty zmiennej a opłata została skonsumowana. Wyjaśnić w tym miejscu trzeba, że informacja ustalająca wysokość opłaty zmiennej za usługi wodne, wydawana na podstawie art. 272 ust. 17 pw. nie ma charakteru władczego i nie jest decyzją. Stanowi ona "przeddecyzyjną" czynność materialno-techniczną, podejmowaną poza jakimkolwiek postępowaniem administracyjnym lub podatkowym (por. wyroki Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 26 września 2023 r. sygn. akt III OSK 988/22 i z dnia 9 grudnia 2021 r. sygn. akt III OSK 4553/21). Informacja ma cechy propozycji dotyczącej wysokości opłaty, skierowanej do podmiotu korzystającego z wód. Do wszczęcia postępowania administracyjnego dochodzi dopiero z momentem złożenia reklamacji, która zgodnie z art. 273 ust. 1 ustawy Prawo wodne stanowi "żądanie strony" o jakim mowa w art. 61 § 1 i art. 79a § 1 k.p.a. Podstawą do wszczęcia postępowania jest również sytuacja, gdy doszło do bezskutecznego upływu 14 dniowego terminu od dnia doręczenia informacji do wniesienia opłaty. W tej sytuacji właściwy organ określa wysokość opłaty w drodze decyzji (por. art. 272 ust. 19 pw). Organ administracji nie mógł zatem umorzyć "postępowania", w toku którego wydano zakwestionowaną przez niego informację o ustaleniu opłaty zmiennej, bo takie postępowanie się nie toczyło. W sytuacji, gdy organ uznał, że pierwotna informacja została wystawiona wadliwie, miał on możliwość wystawienia nowej informacji o wysokości opłaty (co zresztą zrobił w dniu [...] grudnia 2023 r. (vide: akta adm. sprawy II SA/Bd 233/24) –tj. w tym samym dniu, w którym wydał decyzję umarzającą postępowanie i ustalającą wysokość nadpłaty w opłacie zmiennej). Brak podstawy prawnej do załatwienia w drodze decyzji sprawy wzruszenia informacji ustalającej opłatę zmienną za usługi wodne oznacza, że postępowanie takie jako bezprzedmiotowe winno ulec umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Tym samym mimo błędnego uzasadnienia należało umorzyć postępowanie w sprawie. Jak już wyżej wskazano, poza rozstrzygnięciem o umorzeniu postępowania w sprawie opłaty zmiennej, organ zawarł w swojej decyzji również rozstrzygnięcie o ustaleniu wysokości nadpłaty w opłacie zmiennej. Ustalając wysokość nadpłaty organ działał na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 i art. 74a ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm.) – dalej jako "o.p." w zw. z art. 300 pw. Zwrócić w związku z tym należy uwagę, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty zobowiązania podatkowego jest postępowaniem odrębnym w stosunku do postępowania wszczętego celem zmiany decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe w tym opłatę za usługi wodne. W dodatku postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty, w świetle treści art. 75 o.p. wszczynane jest na wniosek podatnika. Organ administracji uznając, że są podstawy do wzruszenia decyzji o ustaleniu opłaty za usługi wodne (tj. do jej uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności) oraz, że w związku z tym doszło do nadpłaty, powinien w pierwszej kolejności orzec o zmianie, uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności decyzji o ustaleniu opłaty za usługi wodne. Dopiero, gdy to rozstrzygnięcie stanie się ostateczne organ może zająć się kwestią stwierdzenia nadpłaty. Podnieść należy również, że jak już wyżej wskazano, zakwestionowana przez organ informacja jest czynnością materialno-techniczną i nie stanowi źródła zobowiązania podatkowego. Tym samym organ nie miał podstaw do sięgania do instytucji nadpłaty uregulowanej w art. 72 "o.p.". Zobowiązanie z tytułu opłaty za korzystanie z wód nie powstaje z mocy prawa, lecz poprzez wydanie decyzji o charakterze konstytutywnym, czyli decyzji, o której mowa w art. 21 § 1 pkt 2 o.p. Informacja o wysokości opłaty za korzystanie z usług wodnych nie może być traktowana jako desygnat zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie zobowiązania podatkowego (art. 21 pkt 1 o.p.), albo decyzji administracyjnej ustalającej wysokość takiego zobowiązania (art. 21 pkt 2 o.p.) – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12.03.2024 r., sygn. akt III OSK 1882/22. Ponadto wskazać należy, że organ błędnie przyjął, że ustalenie, iż organ nie dysponował pozwoleniem wodnoprawnym ma wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiocie ustalenia opłaty zmiennej. Zgodnie z art. 272 ust. 3 pw wysokość opłaty za pobór wód do celów elektrowni wodnych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty i ilości energii elektrycznej wyprodukowanej w obiekcie energetyki wodnej, wyrażonej w MWh, oraz stawki opłaty i ilości wód podziemnych lub wód powierzchniowych pobranych bezzwrotnie na potrzeby technologiczne, wyrażonej w m3, nieprzeznaczonej wprost do produkcji energii elektrycznej. W świetle powyższego przepisu wysokość opłaty zmiennej nie wiąże się z posiadaniem pozwolenia wodnoprawnego. Niedysponowanie pozwoleniem wodnoprawnym przez podmiot korzystający z usług wodnych stanowi natomiast podstawę do ustalenia, zgodnie z art. 280 pkt 1 lit. a pw opłaty podwyższonej. Brak wpływu posiadania pozwolenia wodnoprawnego na wysokość opłaty zmiennej można zresztą zauważyć, porównując wysokość opłaty zmiennej wynikającej z zakwestionowanej przez organ informacji z dnia [...] czerwca 2020 r. [...], z wysokością tejże opłaty ustaloną w informacji z dnia [...] grudnia 2023 r. nr [...].BP. Ponieważ w ocenie Sądu nie istniały podstawy do zmiany wysokości opłaty zmiennej za I kwartał 2020 r., ustalonej informacją z dnia [...] czerwca 2020 r., organ I instancji błędnie wydał kolejną informację ustalająca wysokość opłaty zmiennej za ten sam okres i w tej samej wysokości – tj. wspomnianą wyżej informację z 4 grudnia 2023 r. nr [...].BP. Uchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji w części utrzymującej w mocy pkt II decyzji organu I instancji – tj. w części dotyczącej ustalenia wysokości nadpłaty, jak i uchylenie pkt II decyzji organu I instancji, doprowadziłoby do sytuacji, że na stronie skarżącej ciążyłby obowiązek uiszczenia kolejnej opłaty zmiennej za ten sam kwartał. Dlatego też w ocenie Sądu, konieczne było objęcie kontrolą w niniejszej sprawie nie tylko zaskarżonej decyzji i poprzedzającego ją rozstrzygnięcia organu I instancji, ale również ww. informacji z dnia [...] grudnia 2023 r. nr [...].BP. Zgodnie z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634)- dalej "p.p.s.a.", sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Wskazać należy, że z powyższego przepisu wynika dla sądu uprawnienie do objęcia zakresem "w głąb" sprawy i pozbawienia bytu prawnego wszystkich rozstrzygnięć wydanych w sprawie, niezgodnych z prawem. Inne – węższe – określenie zakresu orzekania przez sąd administracyjny oznaczałoby, że sąd ten jest bezsilny wobec naruszeń prawa ustalonych w toku rozpoznania skargi i że po przeprowadzeniu przez niego kontroli, obejmującej wszystkie rozstrzygnięcia w sprawie, mogłyby pozostać w obrocie prawnym rozstrzygnięcia niezgodne z prawem [por. T. Woś (w:) T. Woś (red.), Postępowanie (2015), s. 268; por. również Z. Kmieciak, Głębokość orzekania w sprawach objętych kognicją sądów administracyjnych, PiP 2007, z. 4, s. 33, i wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 9 lutego 2006 r., III SA/Wr 517/04, ONSAiWSA 2006, nr 6, poz. 169, oraz wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2007 r., I OSK 275/06, LEX nr 293171]. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.