II SA/Bd 367/11

Dnia 25 maja 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant: Magdalena Gadecka-Kauczor po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 25 maja 2011 roku sprawy ze skargi R. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej oddala skargę W dniu [...] stycznia 2011 r. przedsiębiorca - R. G., złożył w Urzędzie Miasta B. wniosek - zawiadomienie o zaprzestaniu działalności gospodarczej od dnia 31 grudnia 2010 r. Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] Prezydent Miasta B. orzekł o wykreśleniu, od dnia 31 grudnia 2010 r., z ewidencji działalności gospodarczej wpisu, dokonanego w dniu 13 marca 1992 r., pod numerem ewidencyjnym 28075, dotyczącego działalności gospodarczej skarżącego. W odwołaniu od przedmiotowej decyzji strona wniosła o jej zmianę, ponieważ w jej ocenie wykreślenie prowadzonej przez nią działalności w latach 1992 -1997 winno nastąpić z dniem zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, co miało miejsce w dniu 1 października 1997r. W uzasadnieniu odwołania zainteresowany podniósł, iż decyzją z dnia 1.04.1992 r. zarejestrowana została prowadzona przez niego działalność gospodarcza - usługi hydrauliczne. Działalność tę prowadził do września 1997 r., kiedy to złożył wniosek o wyrejestrowanie go z ewidencji działalności gospodarczej, który sporządził odręcznie i złożył w Urzędzie Miasta przy ul. Niedźwiedziej. Stwierdził, że nie posiada żadnego potwierdzenia złożenia takiego wniosku, ponieważ od tego czasu upłynęło już wiele lat i nie sądził, że będzie mu on potrzebny. Odwołujący się wskazał również, że osoba przyjmująca jego wniosek w Urzędzie Miasta powiedziała, że powinien zawiadomić też Urząd Skarbowy, iż nie będzie już prowadził działalności gospodarczej, w związku z czym złożył też zawiadomienie do Urzędu Skarbowego, którego kopię odnalazł i załączył do odwołania. R. G. stwierdził, iż w piśmie tym zawiadomił Urząd Skarbowy, że nie będzie już po 30.09.1997 r. prowadził działalności gospodarczej i od tego tez czasu nie składał w Urzędzie Skarbowym żadnych rozliczeń, ponieważ nie prowadził żadnej działalności i był przekonany, że jego dorywcza działalność gospodarcza została wykreślona z ewidencji działalności gospodarczej. Samorządowe Kolegium Odwoławczego w B. decyzją z dnia [...] lutego 2011r. nr S[...]utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Powołując art. 7d ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 z późn. zm.) stwierdzono bowiem, że w dniu złożenia zawiadomienia o zaprzestaniu działalności gospodarczej, przedsiębiorca jako datę zaprzestania działalności gospodarczej może wskazać dzień złożenia wniosku, lub datę wcześniejszą, jednak nie dalszą, niż 14 dni wstecz od dnia złożenia wniosku. W związku z tym, skoro w myśl obowiązujących przepisów wykreślenie przedsiębiorcy z rejestru z datą wsteczną przekraczającą 14 dni od daty złożenia wniosku nie jest możliwe, a strona własnoręcznie wypełniła wniosek - zawiadomienie o zaprzestaniu działalności gospodarczej w dniu 31 grudnia 2010 r., wskazując tę datę jako datę zakończenia działalności, to zaskarżona decyzja jest zgodna z wnioskiem strony. Ponadto, organ odwoławczy wskazał, że w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dokumentu, z którego wynikałby, że R. G. złożył stosowny wniosek w sprawie zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej w 1999r., natomiast przedłożona kserokopia zawiadomienia Pierwszego Urzędu Skarbowego w Bydgoszczy z dnia 24 września 1997 r. dotyczy zawieszenia działalności gospodarczej, co nie jest jednoznaczne z potwierdzeniem faktu jej faktycznej likwidacji. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skarżący wniósł o uchylenie zarówno decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. jak i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta B., stwierdzając, że prowadził działalność gospodarczą - usługi hydrauliczne w latach 1992 - 1997, a we wrześniu 1997r. złożył organowi rejestrowemu - wniosek o wyrejestrowanie tej działalności. Pomimo, że nie zachował się żaden dowód potwierdzający ten fakt, w ocenie strony z okoliczności sprawy bezsprzecznie wynika, że zaprzestano prowadzenia działalności gospodarczej i złożono w tej materii stosowny wniosek. Potwierdzeniem argumentacji strony są jej zdaniem fakty świadczące o zawiadomieniu Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. odnośnie zaprzestania prowadzenia działalności, co ma potwierdzać decyzja tego organu z dnia [...]kwietnia 1999r. nr [...] Na tej podstawie skarżący stwierdził, że skoro zawiadomił organ podatkowy o likwidacji działalności gospodarczej, to musiał także dokonać takiego zawiadomienia w organie rejestrowym. W związku z powyższym skarżący wywiódł, iż skoro od września 1997r. komunikował organom zakończenie prowadzenia działalności gospodarczej, co potwierdzają: decyzja Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Bydgoszczy z dnia [...] kwietnia 1999r. i pismo do tego organu z dnia 24 września 1997r. oraz faktycznie tej działalności nie prowadził, to wydane przez organy administracji decyzje są wadliwe, a prowadzone postępowania naruszyły zasady prowadzenia postępowania dowodowego w postaci dążenia do ustalenia prawdziwego i rzeczywistego stanu sprawy, praworządności, prawdy obiektywnej i nakazu uwzględniania słusznego interesu obywateli. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znaleziono podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia, ponieważ zostało podjęte zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Na wstępie należy podnieść, że stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Z brzmienia art. 145 § 1 przywołanej ustawy wnika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia posŧępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Zważywszy powyższe uznano, że skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) wykazała bowiem, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada wymogom wynikającym z przepisów prawa obowiązujących w dacie jego podjęcia. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga okoliczność, iż bezsprzecznie w niniejszej sprawie podstawą prawną wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej wpisu dokonanego przez skarżącego jest art. 7e ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999r. - Prawo o działalności gospodarczej, zgodnie z którym wpis do ewidencji działalności gospodarczej podlega wykreśleniu w przypadku zawiadomienia o zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej. O zaprzestaniu działalności organ ewidencyjny jest zatem zawiadamiany przez przedsiębiorcę, przy czym bezspornie to na przedsiębiorcy ciąży obowiązek takiego działania. Zawiadomienie to powinno być dokonane w terminie 14 dni od daty zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej. Wskazany obowiązek (jak i termin jego realizacji) wynikają zaś z art. 7d ust. 1 ustawy - Prawo działalności gospodarczej. W niniejszej sprawie bezsporną jest okoliczność, że skarżący z dniem 1 kwietnia 1992r. rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej zarejestrowanej pod numerem ewidencyjnym 28075, lecz twierdzenie o jej zakończeniu we wrześniu 1997r. bezsprzecznie nie stanowi przesłanki rodzącej po stronie organu ewidencyjnego obowiązku wykreślenia tegoż wpisu z ewidencji działalności gospodarczej z taką datą. O ile bowiem skarżący podniósł, że we wrześniu 1997r. złożył organowi rejestrowemu - wniosek o wyrejestrowanie tej działalności, to nie zachował się żaden dowód potwierdzający ten fakt, stanowiący wypełnienie dyspozycji cytowanej wyżej normy prawnej wynikającej z treści art. 7d ust. 1 ustawy - Prawo działalności gospodarczej. W szczególności - wbrew twierdzeniem skarżącego - nie można uznać za dowód świadczący o zaprzestaniu prowadzenia przez niego działalności gospodarczej, a jednocześnie skutkujący wykreśleniem wpisu z ewidencji, przedłożonych przez skarżącego dokumentów, w tym decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Bydgoszczy przedłożonej na etapie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, bowiem z dokumentów tych nie można domniemywać, że skarżący zawiadomił organ ewidencyjny o zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej we wrześniu 1997r. Jak wynika z kserokopii zawiadomienia z dnia 24 września 1997r. W. G. zawiadomił jedynie organ – Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Bydgoszczy o zawieszeniu z dniem 30 września 1997r. - wykonywanej działalności gospodarczej. Przedmiotowy dokument może stanowić jedynie dowód potwierdzający okoliczność zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej, która nie może być utożsamiana z jej likwidacją i tylko w tym zakresie może być rozpatrywana. Podobnie też, z załączonej do skargi decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Bydgoszczy z dnia 16 kwietnia 1999r., jakkolwiek wynika, że skarżący pismem z dnia 7 kwietnia 1999r. zawiadomił organ podatkowy w sprawie likwidacji działalności gospodarczej, jednak taka okoliczność nie może być automatycznie interpretowana jako zawiadomienie organu ewidencyjnego o zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej. Postępowanie administracyjne w zakresie wykreślenia tegoż wpisu przez organ ewidencyjny mogło zostać bowiem wszczęte jedynie w następstwie wykonania przez skarżącego ciążącego na nim jako przedsiębiorcy obowiązku wskazanego w art. 7e ust. 1 pkt. 1 w/w ustawy. Uwzględniając powyższe w ocenie Sądu, organy administracyjne zasadnie zatem przyjęły, że stosownie do treści art. 7e ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999r. – Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. nr 101, poz. 1178 ze zm.) obowiązek wykreślenia wpisu numer 28075 z ewidencji działalności gospodarczej powstał dopiero w następstwie zawiadomienia ich przez skarżącego o zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej tj. złożenia w dniu 11 stycznia 2011r. wniosku - zawiadomienia o zaprzestaniu działalności gospodarczej od dnia 31 grudnia 2010 r. Nadto organy administracyjnie słusznie przyjęły, iż na podstawie obowiązujących przepisów tj. art. 7d ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999r. – Prawo o działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.) wykreślenie wpisu dopuszczalne jest z datą wcześniejszą niż data wniosku, ale nie wcześniejszą niż 14 dni od dnia jej zgłoszenia i dlatego wpis do ewidencji działalności gospodarczej dokonany w dniu 1 kwietnia 1992r. potwierdzający prowadzenie działalności gospodarczej zarejestrowanej pod numerem ewidencyjnym 28075, wykreśliły z dniem 31 grudnia 2010r. Przedstawiona interpretacja podstawy prawnej mającej w sprawie zastosowanie, jest zgodna z utrwaloną linią orzecznictwa sądowoadministracyjnego. W wyroku z dnia 29 marca 1999r., (sygn. akt II SA 124/99), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż obowiązek zgłoszenia organowi informacji o zmianach stanu faktycznego i prawnego, w tym o zaprzestaniu prowadzenia działalności ciąży na przedsiębiorcy zarejestrowanym w ewidencji działalności gospodarczej. Z uwagi na 14-dniowy termin, jaki wiąże przedsiębiorców, zmiany w ewidencji dokonuje się co najwyżej z datą o 14 dni wcześniejszą niż data zgłoszenia zmian. Niemożliwe jest więc wykreślenie wpisu do ewidencji z kilkuletnią datą wsteczną. Reasumując stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie nie ma żadnych dowodów potwierdzających fakt złożenia wniosku do organu ewidencyjnego o wykreślenie prowadzonej działalności z ewidencji we wrześniu 1997r. W związku z tym nietrafne są argumenty skarżącego odnośnie naruszenia zasad prowadzonego postępowania dowodowego w tym dążenia do ustalenia prawdziwego i rzeczywistego stanu sprawy, praworządności, prawdy obiektywnej i nakazu uwzględniania słusznego interesu obywateli, bowiem w przedmiocie istnienia lub zaprzestania przez podmioty gospodarcze działalności - organ ewidencyjny swoje działania podejmuje na podstawie dowodów przedstawianych przez podmioty gospodarcze. Dotychczasowe wywody prowadzą zatem do ostatecznej konkluzji o braku podstaw, które – w świetle art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a – uzasadniałyby uwzględnienie skargi. Dlatego też Sąd zobligowany był – na postawie art. 151 tej samej ustawy – do jej oddalenia.