II SA/Bd 367/14

Dnia 22 października 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: sędzia WSA Wojciech Jarzembski sędzia WSA Leszek Tyliński (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 8 października 2014 roku sprawy ze skargi G. W. na decyzję Szefa [...] w B. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie przyznania dodatkowego wynagrodzenia za wykonywanie powierzonych czynności służbowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] w W., odmówił G. W. – zwanemu dalej skarżącym pełniącemu służbę wojskową na stanowisku kierownika ambulatorium ([...]) w Składzie M. przyznania dodatkowego wynagrodzenia za wykonywanie dodatkowych powierzonych czynności od 1 września 2009 r. do 8 listopada 2009 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, jedną z należności finansowych wypłacanych żołnierzowi jest dodatkowe wynagrodzenie za dodatkowo powierzone czasowe pełnienie obowiązków służbowych i za wykonywanie czynności powierzonych wykraczających poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego. Zgodnie natomiast z art. 88 ust. 2 ustawy, żołnierz może otrzymać dodatkowe wynagrodzenie za wykonywanie czynności powierzonych, które wykraczają poza zadania wynikające z zajmowanego przez niego stanowiska służbowego. Ponadto, określając wysokość dodatkowego wynagrodzenia, należy uwzględniać charakter i zakres wykonywanych czynności, pracochłonność i stopień wykorzystania czasu pozasłużbowego niezbędnego przy ich wykonywaniu, a także kwalifikacje i doświadczenie żołnierza zawodowego niezbędne przy wykonywaniu tych czynności. Organ wskazał też, że w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej w sprawie wypłacania żołnierzom dodatkowego wynagrodzenia, określono warunki wypłacania żołnierzom dodatkowego wynagrodzenia. Zgodnie zaś z § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia, żołnierz może otrzymać dodatkowe wynagrodzenie za czasowe powierzenie dodatkowo obowiązków na innym stanowisku służbowym niż on sam jest wyznaczony. Powierzenie to następuje w trybie określonym w art. 25 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a dzień objęcia i zwolnienia obowiązków na tym stanowisku określa dowódca jednostki wojskowej w rozkazie lub decyzji. Na gruncie powyższego organ wskazał, że skarżący nie przedstawił dowodów, że w dniach od 1 września 2009 r. do 8 listopada 2009 r. czasowo powierzono mu dodatkowo wykonywanie obowiązków na innym stanowisku służbowym niż na stanowisku, na które był wyznaczony. Organ wyjaśnił, że w § 3 ust. 1-8 rozporządzenia w sprawie wypłacania żołnierzom dodatkowego wynagrodzenia zostały wymienione enumeratywnie czynności wykraczające poza zwykłe obowiązki żołnierzy, za które żołnierz je wykonujący może otrzymać dodatkowe wynagrodzenie. Organ, odnosząc się do powyższego zauważył, że skarżący nie wypełnił przesłanek uprawniających do otrzymania dodatkowego wynagrodzenia. Organ wyjaśnił też, że zgodnie z § 3 ust. 9 rozporządzenia, żołnierz może otrzymać także dodatkowe wynagrodzenie za wykonywanie innych niż wymienione w § 3 ust. 1-8 czynności o charakterze stałym związanych z zabezpieczeniem funkcjonowania jednostki wojskowej, jeżeli wykonywanie tych czynności wynika z realizacji postanowień innych przepisów, w których nie określono prawa do wynagrodzenia. Organ wskazał, że roszczenia skarżącego podlegają rozpatrzeniu na gruncie art. 88 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i § 3 ust. 9 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej skoro nie doszło do powierzenia na tenże okres obowiązków służbowych na dodatkowym stanowisku nieobsadzonym (art. 25 ust. 1 i 88 ust. 1 ustawy). Organ podkreślił, że w wymienionym okresie skarżący pełnił służbę wojskową na stanowisku służbowym kierownika ambulatorium w Składzie M. Z § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia wynika zaś jedynie, że dowódca jednostki wojskowej jest uprawniony do powierzenia czynności wymienionych w § 3 rozporządzenia, lecz nie zostało w nim określone, w jakiej winno to nastąpić formie, zaś usytuowanie § 2 ust. 2 rozporządzenia, według którego wymagane jest wydanie rozkazu dziennego zawierającego elementy w tym przepisie wymienione, wskazuje, iż przepis ten dotyczy wyłącznie wynagrodzenia za czynności przewidziane w art. 88 ust. 1 ustawy. W związku z tym organ przyjął, że powierzenie to może nastąpić w dowolnej formie - w postaci decyzji, zakazu lub ustnego polecenia. Jednakże zgodnie z § 13 ust. 3 rozporządzenia, powierzanie czynności za dodatkowym wynagrodzeniem może być dokonywane w przypadku, gdy wykonywanie czynności, o których mowa w § 3 pkt 9, nie zostało ujęte w żadnym z opisów stanowisk służbowych występujących w etacie jednostki wojskowej. We wniosku o przyznanie dodatkowego wynagrodzenia za dodatkowe czynności wykonywane w omawianym okresie skarżący nie określił, jakie dodatkowe czynności wykonywał, jednakże w dniu 14 września 2011 r. skarżący przedstawił Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] informację, jakie czynności dodatkowo zostały mu zlecane w okresie do 1 września 2009 r. do 8 listopada 2009 r. Skarżący przedstawił również informacje dotyczące dodatkowych czynności. Na gruncie powyższego organ wskazał, że wszystkie czynności określone przez skarżącego były określone w opisach stanowisk służbowych określonych dla stanowiska służbowego zajmowanego przez niego oraz innych wymienionych przez skarżącego w przedłożonej informacji. Ponadto, organ ustosunkowując się do informacji przekazanej przez skarżącego w piśmie z dnia 14 września 2011 r. dotyczącej realizowania przez niego dodatkowych czynności w godzinach służbowych oraz w czasie ponadnormatywnym podkreślił, że ponadnormatywny czas służby uprawniający do dodatkowych dni wolnych od służby lub udzielania czasu wolnego w zamian za wykonywanie zadań ponad normę nie rzutuje na dodatkowe wynagrodzenie. Skarżący nie przedstawił także żadnych dowodów na wykonywanie czynności wskazanych przez niego, w czasie ponad normy. Odnosząc się do wskazania przez skarżącego dowodów w zakresie zlecania mu dodatkowych czynności, organ zauważył, że w katalogu wymienionych dokumentów nie znajduje się żaden dokument, w którym prowadzona byłaby ewidencja czasu służby ponad normy zgodnie z zapisami rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej, wobec czego nie ma dowodów na wykonywanie dodatkowych czynności przez skarżącego. Organ podniósł, że z dokumentacji wynika, że w ambulatorium w O. skarżący wydawał zaświadczenia lekarskie, a w ambulatorium w S. B. nie wydał żadnego zaświadczenia lekarskiego w okresie do 1 września 2009 r. do 8 listopada 2009 r. Zgodnie z meldunkami kierowników składów, skarżący we wskazanym okresie nie przeprowadził żadnej kontroli stanu sanitarno-epidemiologicznego składu S. B. lub Składu O.. Kierownicy składów nie przedstawili żadnych dowodów na wykonywanie zadań służbowych przez skarżącego poza normalnymi godzinami służbowymi. Organ podkreślił, że skarżący ww. czynności wykonywał w ramach podróży służbowej i w związku z tym otrzymał należności związane z podróżami służbowymi, na co wskazują dowody – delegacje, czyli polecenia podróży służbowej. Organ podkreślił, że zgodnie z meldunkiem kierownika Składu M., skarżący w spornym okresie w Składzie M. nie wykonał żadnej czynności lub zadania służbowego. Wobec powyższych argumentów stwierdził, że czynności wykonywane przez niego w powoływanym okresie znajdują się w opisach stanowisk służbowych, które są określone w etacie jednostki wojskowej. Odnosząc się do § 13 ust. 3 rozporządzenia MON zauważył, że dodatkowe wynagrodzenie na podstawie tego rozporządzenia, przysługuje tylko w przypadku, gdy czynności wykonywane dodatkowo przez żołnierza nie znajdują się w opisie innych etatowych stanowisk służbowych. Nie zgadzając się z dokonanym rozstrzygnięciem skarżący złożył odwołanie, wnosząc o zmianę decyzji i zapłatę wynagrodzenia za zlecane czynności. Decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, w zakresie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz zapewnienia stronie czynnego udziału w tym postępowaniu. Ponadto, zarzucił naruszenie ustawy o służbie żołnierzy zawodowych w zakresie dotyczącym ustalenia trybu powierzania żołnierzowi zawodowemu czynności do wykonywania, oraz w zakresie wymiaru czasu wykonywania zadań służbowych żołnierzy zawodowych, w tym rozliczania czasu w przypadku wykonywania zadań w czasie ponadnormatywnym. Skarżący wskazał, że organ nie przeprowadził analizy całości materiałów dowodowych wskazanych przez niego w piśmie z dnia 14 września 2011 r., a ograniczył się jedynie do wydania decyzji w oparciu o meldunki Kierownika Składu O., Kierownika Składu S. B. i Kierownika Składu M.. W odniesieniu do dwóch stanowisk służbowych (Szefa Służby Zdrowia i Asystenta) w O. - organ nie podjął żadnych ustaleń. Wydaną decyzję oparł na domniemaniach, tymczasem decyzja powinna być wydana w oparciu o dowody i ustalenie stanu faktycznego oraz prawnego. Skarżący podniósł, że organ nie ustalił, na podstawie, jakich przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych powierzono skarżącemu czynności. Podkreślił, że nie może być tak, że z powodu niewydania przez właściwego dowódcę jednostki wojskowej rozkazu lub decyzji żołnierz, który faktycznie wykonywał obowiązki ustalone dla nieobsadzonych stanowisk zostaje pozbawiony wynagrodzenia. Ponadto, uzasadnienie decyzji zawiera informację określającą, że odwołujący wykonywał zadania służbowe poza normalnymi godzinami służbowymi i z tego powodu niezrozumiałe jest twierdzenie organu, że ,,...Kierownicy składów nie przedstawili żadnych dowodów na wykonywanie zadań służbowych przez skarżącego poza normalnymi godzinami służbowymi..." Takie stwierdzenia, w jego ocenie, nie budzą zaufania, co do sposobu prowadzenia postępowania. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przypomniał, że na decyzję Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych nr [...] z dnia [...] r. utrzymującą w mocy ww. decyzję organu I instancji skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Rozpatrując skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 18 września 2013 r. (sygn. akt II SA/Bd 664/13) uchylił zaskarżoną decyzję i stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd podkreślił, że organ II instancji nie rozstrzygnął sprawy we własnym zakresie merytorycznie, ponieważ w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia nie odniósł się szczegółowo do zarzutów odwołania, nie rozpatrzył sprawy w jej całokształcie, a ograniczył się jedynie do oceny decyzji organu I instancji. Jednocześnie, Sąd podkreślił, iż nie jest wykluczone, że przy ponownym merytorycznym rozpatrzeniu sprawy Szef Inspektoratu Wsparcia Sił sprawę w taki sam sposób, tj. utrzyma zaskarżoną decyzję w mocy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania w zakresie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu organ wskazał, że organ I instancji pismem z dnia 24 stycznia 2013 r. zawiadomił stronę o możliwości osobistego zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym oraz o możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów. Organ odwoławczy podał, że wniosek skarżącego o wypłatę dodatkowego wynagrodzenia dotyczy okresu od 1 września 2009 r. do 8 listopada 2009 r. W tym czasie pełnił on zawodową służbę wojskową w [...] Rejonowej Bazie Materiałowej, która została rozformowana z dniem 31 grudnia 2011 r. Wszelkie niezakończone sprawy oraz część dokumentów związanych z funkcjonowaniem jednostki zostało przekazane następcy prawnemu JW nr [...] w W. Podkreślił również, że organy I i II instancji prowadzące pierwotnie sprawę przyznania stronie dodatkowego wynagrodzenia zostały zlikwidowane z końcem 2011 r.- następcą prawnym [...] Rejonowej Baza Materiałowa został Dowódca JW [...], a Dowódcy P. Okręgu Wojskowego Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych. Dowódca JW [...] w celu dokładnego ustalenia okoliczności sprawy występował do Kierownika Składu S. B., Kierownika Składu O. oraz Kierownika Składu P.-M., w których to jednostkach organizacyjnych strona wykonywała obowiązki służbowe w 2009 r. Pismami z dnia 30 marca 2012 r. kierownicy składów dokładnie określili dni oraz godziny, w których skarżący wykonywał czynności służbowe. Czynności te były ponadto wykonywane w ramach podróży służbowej, za którą odwołujący się otrzymał odpowiednie należności finansowe. Organ II instancji wskazał, że podstawową regulacją w ww. zakresie jest art. 88 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zgodnie z którym żołnierz zawodowy otrzymuje dodatkowe wynagrodzenie za wykonywanie czynności powierzonych, które wykraczają poza zadania wynikające z zajmowanego przez niego stanowiska służbowego. Wypłacanie dodatkowego wynagrodzenia zostało szczegółowo uregulowane w § 3 rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia (Dz. U. Nr 108, poz. 1141 ze zm.). W ocenie organu II instancji na gruncie przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie ma możliwości wypłacenia dodatkowego wynagrodzenia za wykonywanie zadań w czasie ponadnormatywnym. Istnieje jedynie możliwość udzielenia czasu wolnego w zamian za wykonywanie zadań ponad normę, zgodnie z art. 60 ww. ustawy oraz przepisami rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 czerwca 2008 r. w sprawie czasu służby żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 122, poz. 786). Ponadto, organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji w prowadzonym postępowaniu zastosował wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 maja 2011 r. Nie zgadzając się z dokonanym rozstrzygnięciem, skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wnosząc o uchylenie decyzji organu I i II instancji oraz stwierdzenie niezgodności z prawem, art. 25, 35, 56 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, powierzenia wykonywania czynności na stanowiskach służbowych, poprzez niewydanie właściwych rozkazów, decyzji, a także poprzez zaniechania skorzystania z możliwości zlecenia wykonania czynności na podstawie innej niż umowa o pracę. Ponadto wniósł o wymierzenie organowi grzywny. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie w zw. z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., przez jego błędne zastosowanie oraz niezastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, a także art. 107 § 3, art. 80, art. 77, art. 10, art. 9 i art. 7 w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję, pomimo że organy obu instancji nie dokonały wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a organ I instancji przed wydaniem decyzji nie zapewnił stronie czynnego udziału w postępowaniu, naruszając tym art. 81 k.p.a. Skarżący zarzucił również naruszenie art. 88 ust. 2 i przepisów wykonawczych ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zw. z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także art. 88 ust. 1 w zw. z art. 25, art. 68, art. 86 ust. 1 i 2 w zw. z art. 35, art. 56 i art. 60 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 1, 2, 3 i 13 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia, w zakresie dodatkowego wynagrodzenia, o którym mowa w art. 88 ust. 1 ustawy, a także w zakresie czynności powierzonych wykraczających poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska i § 4, 6, 8, 12 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie czasu służby żołnierzy zawodowych, w zakresie wymiaru czasu wykonywania zadań służbowych żołnierzy zawodowych, w tym rozliczania czasu w przypadku zadań wykonywanych w czasie ponadnormatywnym. Zarzucił ponadto naruszenie § 1, 2, 3 i § 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie należności pieniężnych żołnierzy zawodowych za przeniesienia, przesiedlenia i podróże służbowe w zakresie należności z tytułu przeniesienia, diety za czas przejazdu i pierwszą dobę pobytu w nowym miejscu pełnienia służby oraz ryczałt na pokrycie kosztów przejazdu z miejsca stałego zamieszkania do nowego miejsca pełnienia służby. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania decyzji. W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego. Związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu komentowanego przepisu oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej. Zarówno w orzecznictwie sądowym, jak i w doktrynie przyjmuje się, że przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu w istocie podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziłoby do niespójności działania systemu władzy publicznej. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1365/08 przyjmuje się, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie tak długo, jak długo wyrok sądu nie zostanie uchylony w trybie określonym przez prawo, bądź nie ulegnie zmianie stan prawny, będący podstawą orzekania. Wyrażając ocenę prawną w uzasadnieniu swojego orzeczenia oraz przedstawiając wskazania, co do dalszego postępowania sąd determinuje zarówno rozstrzygnięcie administracyjne, jak i kolejny wyrok sądu w tej sprawie. Rozstrzygając niniejszą skargę Sąd był związany ustaleniami, które zapadły w toku rozpoznawania skargi skarżącego w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 664/13. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy odnieść się do oceny prawnej i wskazań, co do dalszego postępowania wyrażonych w tym orzeczeniu i ocenić, czy organy uwzględniły je przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Jak przedstawiono wcześniej, wyrokiem z dnia 18 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylając podjętą w sprawie decyzję z dnia 18 kwietnia 2013 r. stwierdził, że "organ II instancji nie mógł w przedmiotowej sprawie dokonać prawidłowych ustaleń faktycznych, ponieważ akta sprawy są niekompletne. Wynika to chociażby z tego, że brak jest w nich pełnej dokumentacji jednostki wojskowej, w której skarżący pełnił służbę na stanowisku kierownika ambulatorium Składu M. Akta sprawy nie zawierają dokumentu o powołaniu skarżącego na stanowisko kierownika ambulatorium Składu M. oraz zakresu obowiązków związanego z tym stanowiskiem". Jednocześnie Sąd wskazał, że brak w aktach opisu stanowisk uniemożliwia ocenę, czy czynności wykonywane przez skarżącego rzeczywiście znajdują się w opisach stanowisk służbowych, które są określone w etacie jednostki wojskowej. Niekompletne akta uniemożliwiają zatem ocenę, czy słusznie organ I instancji powołał się na przepis § 13 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia (Dz. U. Nr 108, poz. 1141 ze zm.), który to przepis stanowi, że powierzanie czynności za dodatkowym wynagrodzeniem może być dokonywane w przypadku, gdy wykonywanie czynności, o których mowa w § 3 pkt 9, nie zostało ujęte w żadnym z opisów stanowisk służbowych występujących w etacie jednostki wojskowej. Podkreślono, że organ II instancji nie rozstrzygnął sprawy we własnym zakresie merytorycznie. Sąd wskazał, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ewidentnie brak rozważenia i oceny na gruncie obowiązujących przepisów prawa we własnym zakresie w stosunku do materiałów dowodowych zgromadzonych przed organem I instancji. Organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów odwołania. Analizując podjętą w przedmiotowej sprawie decyzję w kontekście przytoczonych wyżej przepisów prawa oraz wytycznych wynikających z ww. wyroku stwierdzić należy, iż organ nieprawidłowo wykonał zalecenia Sądu. Przede wszystkim należy stwierdzić, że organ odwoławczy w całym toku postępowania administracyjnego ograniczył się jedynie do zawiadomienia skarżącego pismem z dnia 25 października 2013 r. o terminie i miejscu zapoznania się z całością materiałów sprawy oraz pouczenia o przysługujących prawach. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ odwoławczy dokonał własnych rozważań i oceny materiału dowodowego. Organ podobnie tak jak to zostało wskazane w poprzednim uzasadnieniu wyroku z dnia 18 września 2013 r. ograniczył się do kontroli wydanej decyzji zatwierdzając ją. Sąd w składzie orzekającym doszedł do przekonania, że dywagacje zawarte w ww. wyroku a dotyczące przeprowadzonego postępowania dowodowego oraz odwoławczego ze szczególnym uwzględnieniem kwestii uzasadnienia decyzji zawarte w treści art. 107 § 1 k.p.a. pozostają wciąż aktualne i zalecane przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez organ wojskowy. Wskazują na to w szczególności zarzuty zawarte w skardze, albowiem gdyby organ dokonał prawidłowej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, a nie ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że go zgromadził, pomimo jak stwierdził trudności, z uwagi na dokonane przekształcenia jednostek wojskowych, możliwe byłoby w ocenie Sądu, ustosunkowanie się do podniesionych zarzutów, co do istnienia dowodów potwierdzających zakres powierzonych skarżącemu obowiązków na zajmowanym przez niego stanowisku, jak również dokonanie oceny czy czynności wykonywane przez niego w Składzie M. w M. były tożsame z tymi, które wykonywał w Składzie S. B. i w Składzie O. Brak w aktach sprawy dokumentów w żądanym przez Sąd zakresie, a nawet nie ustosunkowanie się przez organ w decyzji do kwestii czy takie dokumenty w ogóle są w jego dyspozycji, uniemożliwia Sądowi dokonania prawidłowej oceny zarzutów podniesionych przez skarżącego. Niezależnie od powyższego, Sąd chciałby zwrócić uwagę, że stosownie do art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j. Dz. U. z 2010 r., Nr 90, poz. 593 ze zm.), żołnierzowi zawodowemu, któremu przez okres dwóch miesięcy dodatkowo powierzono czasowe pełnienie obowiązków służbowych, jak również żołnierzowi zawodowemu – ust. 2 - za wykonywanie czynności powierzonych, które wykraczają poza zadania wynikające z zajmowanego przez niego stanowiska służbowego, przysługuje dodatkowe wynagrodzenie. Przepis rangi ustawowej ustanowił zatem podstawową zasadę - za wykonywanie czynności powierzonych, które wykraczają poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego, żołnierz zawodowy otrzymuje dodatkowe wynagrodzenie. Ustawodawca przy tym nie wiąże otrzymania świadczenia z jakąkolwiek aktywnością ze strony żołnierza związaną z koniecznością złożenia wniosku, czy oświadczenia o skorzystaniu z uprawnienia, które przysługuje żołnierzowi niejako z urzędu po spełnieniu określonych przepisami prawa przesłanek. Na podstawie delegacji ustawowej, zawartej w art. 88 ust. 3 ustawy pragmatycznej, Minister Obrony Narodowej wydał rozporządzenie z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia (Dz. U. Nr 108, poz. 1141 ze zm.). W § 3 tego rozporządzenia do czynności powierzonych wykraczających poza zwykłe obowiązki służbowe żołnierzy, za które przysługuje dodatkowe wynagrodzenie (zwane przez ustawę czynnościami), zostały zaliczone: 1) prowadzenie przewodu doktorskiego oraz opracowywanie recenzji w przewodzie doktorskim lub habilitacyjnym albo w postępowaniu o nadanie tytułu naukowego profesora, a także opracowywanie opinii na wniosek Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów; 1a) dyżury bojowe pełnione w ramach systemu obrony powietrznej NATO i lotnicze dyżury poszukiwawczo-ratownicze pełnione w ramach współdziałania jednostek organizacyjnych Marynarki Wojennej z Morską Służbą Poszukiwania i Ratownictwa; 1b) pełnienie nieetatowych całodobowych służb wewnętrznych i garnizonowych; dyżury medyczne pełnione w utworzonych przez Ministra Obrony Narodowej zakładach opieki zdrowotnej przeznaczonych dla osób, których stan zdrowia wymaga całodobowego udzielania świadczeń zdrowotnych; pozostawanie poza zakładem opieki zdrowotnej utworzonym przez Ministra Obrony Narodowej w gotowości do udzielania świadczeń zdrowotnych; 4) zajęcia dydaktyczne organizowane w ramach szkolenia i doskonalenia zawodowego; 5) wykonywanie lotów próbnych samolotem lub śmigłowcem oraz wykonywanie prac przygotowawczych do tych lotów; 6) wykonywanie doświadczalnych lub próbnych skoków ze spadochronem, wykonywanie skoków z katapultowaniem oraz prób sprzętu wysokościowego w powietrzu; wykonywanie w wodzie lub komorze hiperbarycznej (dekompresyjnej) nurkowań doświadczalnych, przy prowadzeniu prób nowego sprzętu nurkowego lub sprawdzaniu nowych technologii prac podwodnych; uczestniczenie w próbach morskich okrętów albo innych jednostek pływających nawodnych lub podwodnych; wykonywanie innych niż wymienione w pkt 1 -8 czynności o charakterze stałym związanych z zabezpieczeniem funkcjonowania jednostki wojskowej, jeżeli wykonywanie tych czynności wynika z innych przepisów, w których nie określono prawa do wynagrodzenia albo nie określono jego wysokości. W ocenie Sądu głównym powodem odmowy przez organy administracji spełnienia żądania skarżącego jest fakt, iż czynności wykonywane przez niego w 2009 r. zostały uznane za czynności wykonywane w ramach podróży służbowej, w zakresie zajmowanego przez niego stanowiska służbowego, za którą odwołujący się otrzymał odpowiednie należności finansowe. Powyższe w ocenie organu odwoławczego nie dało podstaw do ustalenia, że strona wykonywała dodatkowo powierzonych czynności służbowych bądź też czynności ponadnormatywnych, za które przysługiwałoby dodatkowe wynagrodzenie lub czas wolny. Zdaniem Sądu materialnoprawne podstawy przyznania uprawnienia do dodatkowego wynagrodzenia z tytułu wykonywania czynności powierzonych, które wykraczają poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego, wynikają z art. 73 ust. 1 pkt 7 i art. 88 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Oznacza to w konsekwencji, iż przepisy ustawowe nie mogą być w żaden sposób modyfikowane aktem niższego rzędu, tj. rozporządzeniem wykonawczym, które reguluje kwestie techniczne i procedury wypłaty przysługującego z mocy ustawy dodatkowego wynagrodzenia. Jak już wyżej wskazano, przepis art. 88 ust. 3 ustawy upoważniał jedynie do określenia wysokości oraz szczegółowych warunków i trybu wypłacania dodatkowego wynagrodzenia przyznanego na mocy poprzednich ustępów art. 88 cyt. ustawy. Nie budzi, zatem wątpliwości, iż niedopuszczalna jest taka wykładnia przepisów aktu wykonawczego, która prowadzi do ograniczenia ustawowo określonego kręgu osób uprawnionych z mocy ustawy do otrzymania dodatkowego wynagrodzenia, w tym poprzez kreowanie dodatkowych przesłanek, nieustanowionych mocą przepisów ustawy. Wobec powyższego ewidentnym jest, iż nie wykonując wytycznych Sądu, organ dopuścił się naruszenia art. 153 p.p.s.a. Stwierdzone naruszenia skutkują koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Ponownie rozpatrując niniejszą sprawę organ winien wziąć pod uwagę powyższe rozważania, a w szczególności zastosować się do wskazań zawartych w wyroku Sądu z dnia 18 września 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 664/13. W takiej sytuacji nie do odparcia bowiem są zarzuty skargi, kwestionującej ustalenia organu. Mając wcześniejsze okoliczności na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.