II SA/Bd 367/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek (spr.) sędzia WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi K. na decyzję Inspektor Nadzoru Bydowlanego A z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Inspektor Nadzoru Bydowlanego A na rzecz K. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2025r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu [...] (PINB) z [...] lutego 2025r. nr [...] i jednocześnie nakazał Krajowemu Ośrodkowi Wsparcia Rolnictwa Oddział Terenowy w B. (dalej; "KOWR’ lub "strona skarżąca"), wykonującemu prawo własności Skarbu Państwa na nieruchomości obejmującej działkę nr [...] obręb [...] R. C., wraz z usytuowanym na niej budynkiem magazynu zbożowego z suszarnią: 1. wykonać rozbiórkę nieużytkowanego ww. budynku magazynu zbożowego z suszarnią i uporządkować teren, 2. przystąpić do wykonywania robót rozbiórkowych [...] maja 2025r., które zakończyć do [...] lipca 2025r. Powyższa decyzja wydana została w następujących okolicznościach sprawy. W związku z pismami T. K. (dzierżawcy nieruchomości) informującymi o złym stanie technicznym budynku magazynu zbożowego zlokalizowanego na działce nr [...] w R. C. PINB dokonał oględzin terenowych [...] lutego 2024r. Stwierdzono wówczas: zawalenie się stropu nad parterem oraz konstrukcji dachu z połaciami do wnętrza budynku z częścią ściany szczytowej w segmencie pierwszym (od strony drogi wojewódzkiej), a także częściowe zawalenie się konstrukcji dachu z połaciami na strop nad parterem w drugim segmencie. Stwierdzono również całkowite zniszczenie stolarki okiennej budynku. PINB decyzją z [...] lutego 2024r., działając na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia [...] lipca 1997r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2024r., poz. 725 ze zm. – dalej: "p.b.") nakazał KOWR wykonanie określonych robót budowlanych i zabezpieczających budynek oraz przedstawienie ekspertyzy stanu technicznego budynku. Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego (WINB), po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez KOWR uchylił powyższą decyzję i orzekł co do istoty sprawy w oparciu o ww. art. 66 p.b, formułując nakazy wyłączenia budynku z użytkowania oraz nakładając obowiązki wykonania robót budowlanych i zabezpieczających przy budynku. Stosowna decyzja została wydana przez WINB [...] marca 2024r. Jej nieważność została następnie stwierdzona decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] lipca 2024r. Ponownie rozpoznając sprawę WINB decyzją z [...] listopada 2024r. uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji z [...] lutego 2024r. Sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania PINB z zaleceniem rozważenia zastosowania trybu określonego w art. 67 p.b. Organ I instancji w ramach ponownego rozpatrywania sprawy przeprowadził kolejną kontrolę stanu technicznego przedmiotowego budynku. Sporządzono [...] listopada 2024r. protokół, nie stwierdzono wówczas pogorszenia się stanu segmentu magazynowego budynku w odniesieniu do wyników kontroli przeprowadzonej w lutym 2024r. Następnie, [...] stycznia 2025r., PINB przeprowadził rozprawę administracyjną, w ramach której wykonano ponowne oględziny obiektu. Po zakończeniu czynności wyjaśniających PINB decyzją z [...] lutego 2025r. nr [...] nakazał KOWR wykonanie rozbiórki nieużytkowanego budynku magazynu zbożowego z suszarnią i określił termin przystąpienia do wykonywania robot rozbiórkowych na dzień [...] marca 2025r. Wskutek rozpoznania odwołania wniesionego przez KOWR od powyższej decyzji została wydana zaskarżona decyzja opisana na wstępie. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 67 ust. 1 p.b. Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ wyjaśnił, że decyzja organu I instancji wydana została zasadnie w trybie art. 67 p.b. jednakże z naruszeniem wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 30 sierpnia 2004r. w sprawie warunków i trybu postępowania w sprawach rozbiórek nieużytkowanych lub niewykończonych obiektów budowlanych (a dokładnie z naruszeniem § 7 tego rozporządzenia) – co do określenia terminu rozpoczęcia prac rozbiórkowych. Wyjaśniając zaś podstawy faktyczne wydania nakazu rozbiórki nieużytkowanego obiektu WINB wskazał, że stan techniczny przedmiotowego obiektu jest katastrofalny, co potwierdzają wyniki kontroli przeprowadzonej w ramach rozprawy administracyjnej. Organ przytoczył nadto stanowiska zaprezentowane przez strony podczas rozprawy i ostatecznie uznał, że stan obiektu nie pozwala na jego remont lub odbudowę Organ podkreślił przy tym, że z ustaleń nie wynika także, aby właściciel nieruchomości miał zamiar remontu lub odbudowy budynku. WINB za prawidłowe uznał określenie stron postępowania i stwierdził, że analiza umowy dzierżawy obowiązującej między KOWR i T. K. nie pozwala na przyjęcie, aby ten ostatni był umocowany do dokonania nakazanej rozbiórki obiektu. Skarga na powyższą decyzję została wywiedziona przez Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa Oddział Terenowy w B., a w niej zarzucono naruszenie: 1. art. 61 pkt 1 w zw. z art. 66 ust. 1 p.b. przez błędne zastosowanie i w konsekwencji skierowanie decyzji wobec skarżącego, mimo że obiekt posiada zarządcę, do którego w pierwszej kolejności winna zostać zaadresowana decyzja, 2. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez wybiórcze i dowolne rozpatrzenie zebranego materiału dowodowego i w konsekwencji skierowanie decyzji wobec skarżącego, mimo że obiekt posiada zarządcę. Formułując powyższe zarzuty KOWR wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez zmianę jej adresata oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi strona powołała się na umowę dzierżawy zawartą z T. K. [...] kwietnia 1998r. (aneksowaną), której przedmiotem są nieruchomości rolne obejmujące m.in. działkę nr [...] w R. C. i zgodnie z którą to na dzierżawcy ciąży obowiązek utrzymywania przedmiotu umowy w taki sposób, aby jego poszczególne składniki nie uległy pogorszeniu – w tym obowiązek dokonywania konserwacji i remontów budynków. Skarżąca, powołując się na wybrane tezy z orzeczeń sądów administracyjnych stwierdziła, że dzierżawca może być uznany na zarządcę nieruchomości, a w okolicznościach sprawy zaadresowanie decyzji do T. K. zapewniłoby szybsze wykonanie robót rozbiórkowych. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 - dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). W oparciu o powyższe kryteria Sąd kontrolując legalność zaskarżonej decyzji i mając na uwadze materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie chociaż z innych przyczyn niż w niej wskazanych. Ramy prawne sądowej kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie prawa materialnego wyznaczają zasadniczo przepisy ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania skarżonej decyzji. W myśl art. 67 ust. 1 p.b. jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia. Wskazać zatem należy, że warunkiem wydania nakazu rozbiórki na podstawie ww. przepisu jest ustalenie dwóch przesłanek. Po pierwsze, że obiekt budowlany jest obiektem niewykończonym lub nieużytkowanym. Po drugie, że taki obiekt nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia. Zwrot ten odnosi się do okoliczności obiektywnych tj. bardzo złego stanu technicznego obiektu oraz do braku zamiaru właściciela doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem (vide: wyrok NSA z 18 kwietnia 2024r., II OSK 1844/21 – dostępny na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 72 p.b. Minister Infrastruktury wydał rozporządzenie z dnia 30 sierpnia 2004 r. w sprawie warunków i trybu postępowania w sprawach rozbiórek nieużytkowanych lub niewykończonych obiektów budowlanych (Dz. U. z 2004 r. Nr 198, poz. 2043) - dalej: "rozporządzenie w sprawach rozbiórek". Zgodnie z § 2 tego rozporządzenia przed wydaniem decyzji o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego, o której mowa w art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, właściwy organ: 1) ustala przyczyny niewykonania przez właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego remontu, odbudowy lub wykończenia obiektu budowlanego; 2) dokonuje oględzin i oceny stanu technicznego, a w przypadku, o którym mowa w § 4 ust. 1, nakazuje właścicielowi lub zarządcy obiektu budowlanego sporządzenie ekspertyzy technicznej tego obiektu; 3) przeprowadza rozprawę. Natomiast zgodnie z treścią § 3 rozporządzenia: Protokół oględzin obiektu budowlanego, o których mowa w § 2 pkt 2, zawiera: 1) opis stanu technicznego obiektu budowlanego; 2) przyczyny powstania uszkodzeń lub zniszczenia obiektu budowlanego; 3) określenie stanu zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia oraz zagrożenia dla środowiska i zdrowia ludzi; 4) opis stanu zaawansowania robót budowlanych - w przypadku obiektu niewykończonego. W myśl § 6 rozporządzenia w sprawie rozbiórek decyzja o nakazie rozbiórki wydawana jest na podstawie ustaleń wynikających z oględzin, rozprawy oraz ekspertyzy technicznej, jeśli był nałożony obowiązek jej sporządzenia. W ocenie Sądu organy nadzoru budowlanego nie wykazały w sposób jednoznaczny, z uwzględnieniem trybu określonego w przepisach rozporządzenia, że przedmiotowy budynek (jego część) nie nadaje się do remontu lub odbudowy. Nie budzi w sprawie wątpliwości jedynie okoliczność nieużytkowania przedmiotowego obiektu. Organ odwoławczy wskazał na "katastrofalny stan techniczny przedmiotowego budynku magazynu zbożowego z suszarnią" wynikający z "ustaleń dokonanych podczas oględzin przeprowadzonych w czasie rozprawy administracyjnej [...] stycznia 2025r." W ocenie Sądu tak lakoniczne uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia de facto nie poddaje się merytorycznej weryfikacji. Zwłaszcza, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że przedmiotowy budynek składa się z dwóch segmentów funkcjonalnych (suszarni oraz magazynu zbożowego) oddzielonych murowaną ścianą od posadzki parteru do połaci dachowej. Z oględzin przeprowadzonych [...] listopada 2024r. wynika zaś, że zawaleniu uległ jeden segment budynku – od strony drogi wojewódzkiej ("pozostały ściany zewnętrzne parteru wraz ze zrujnowaną konstrukcją dachu, stropami drugiego i pierwszego piętra"), a stan drugiego z segmentów pozostał niezmieniony od czasu przeprowadzenie wcześniejszych oględzin [...] lutego 2024r. (protokół kontroli - k. 18 tom 2 akt adm.). Wówczas natomiast stwierdzono "częściowe zawalenie konstrukcji dachu z połaciami na strop nad parterem, stolarkę okienną całkowicie zniszczoną" tom 1 akt adm. – karty nieponumerowane). Co prawda w trakcie rozprawy administracyjnej przeprowadzonej [...] stycznia 2025r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu [...] stwierdził "dalsze pogorszenie stanu technicznego" części magazynowej jednakże z oględzin nie sporządzono protokołu zgodnie z wymogami wynikającymi z § 3 rozporządzenia w sprawie rozbiórek. Z tak zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika jasno, aby nie istniały techniczne możliwości przeprowadzenia remontu lub odbudowy chociażby jednego z segmentów budynku – tj. części magazynowej. Wręcz przeciwnie: ani w protokole z oględzin przeprowadzonych [...] lutego 2024r. oraz [...] listopada 2024r. ani w trakcie rozprawy inspektorzy nadzoru budowlanego nie wypowiedzieli się wprost o konieczności wydania nakazu rozbiórki z uwagi na brak możliwości technicznych odbudowy tej części budynku. Co więcej przedstawiciel organu ochrony zabytków, obecny na rozprawie administracyjnej, wskazał na brak ziszczenia się przesłanki "niemożności przeprowadzenia odbudowy" w odniesieniu do części magazynowej przedmiotowego budynku. Organ odwoławczy zauważył odmienność ocen zaprezentowanych przez przedstawicieli dwóch wyspecjalizowanych organów administracji publicznej, jednakże nie podjął nawet próby wyjaśnienia zaistniałych rozbieżności stanowisk. Także stanowisko właściciela nieruchomości nie pozwala na jednoznaczne ustalenie, że nie zamierza on przeprowadzić częściowej odbudowy obiektu. Podczas rozprawy administracyjnej przedstawiciel KOWR wskazał bowiem jedynie na konieczność rozebrania tylko części budynku tj. suszarni oraz częściowo drugiego z segmentów budynku (protokół z rozprawy administracyjnej – k. 24 akt adm. tom 2). Organy nadzoru budowlanego nie wskazały również żadnych prawnych przeciwwskazań dla przeprowadzenia remontu lub odbudowy chociażby części budynku (segmentu magazynowego). Przedstawione wyżej uchybienia procesowe wskazują, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przypomnieć zatem należy, że działania organów administracji publicznej uprawnionych do prowadzenia postępowania i podejmowania orzeczeń, podporządkowane są przede wszystkim zasadzie praworządności zawartej w art. 6 k.p.a. i w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wymaga ona bezwzględnej zgodności z prawem każdej czynności procesowej, w tym - podejmowanej przez organ administracji publicznej w ramach przyznanych kompetencji - czynności orzeczniczej. Dla realizacji zasadniczego celu postępowania administracyjnego jakim jest rozstrzygnięcie sprawy, pierwszorzędne znaczenie ma ustalenie obowiązującej normy prawa, odpowiedniej dla rozstrzygnięcia danej sprawy. Jak już zaś zaznaczono niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawnej jest prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. W ścisłym związku z przywołaną wyżej zasadą praworządności pozostaje określona w art. 7 k.p.a. zasada prawdy obiektywnej. W doktrynie podkreśla się wynikający z tej zasady nakaz dla organów administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa (W. Dawidowicz "Ogólne postępowanie administracyjne", s. 108). Zasada prawdy obiektywnej nakłada więc na organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązek określenia z urzędu jakie dowody są niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz obowiązek przeprowadzenia tych dowodów z urzędu. Z powyższą zasadą skorelowane są regulacje zawarte w art. 77 k.p.a. Według wskazanego przepisu organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, tak aby ustalony stan faktyczny zgodny był z rzeczywistością. To czy dana okoliczność została udowodniona, można zaś ocenić jedynie na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Organ nie może więc pomiąć przy ocenie żadnego dowodu. Stanowisko organu prowadzącego postępowanie - po przeprowadzaniu koniecznych czynności procesowych - winno znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. Zasad tych nie dochowano w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia. Odnosząc się końcowo do zarzutów skargi zauważyć wypada, że w istocie sprowadzają się one do zakwestionowania strony podmiotowej postępowania. W ocenie strony skarżącej obowiązek rozbiórki powinien zostać nałożony na aktualnego dzierżawcę nieruchomości. Z akt sprawy wynika, że prawo własności nieruchomości oraz przedmiotowego obiektu przysługuje Skarbowi Państwa - a wykonywanie tego prawa należy do Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa Oddziału Terenowego w B.. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, organy nadzoru administracyjnego prawidłowo skierowały rozstrzygnięcie do strony skarżącej Sąd zwraca uwagę, że zakres podmiotowy postępowania w sprawie rozbiórki z art. 67 ust. 1 p.b. został jednoznacznie unormowany. Podmiotem zobowiązanym do rozbiórki obiektu jest "właściciel lub zarządca". Pojęcie zarządcy nie zostało zdefiniowane w prawie budowlanym. Zarządzanie nieruchomościami jest natomiast uregulowane w dziale 5 rozdziale ustawy z dnia 3 z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2024 r., poz. 1145 ze zm.). W myśl art. 184 a - 185 ust. 2 tej ustawy zarządca nieruchomości to przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą z zakresu zarządzania w obrocie nieruchomościami, który działa na podstawie umowy o zarządzanie nieruchomością, zawartej z jej właścicielem, wspólnotą mieszkaniową albo inną osobą lub jednostką organizacyjną, której przysługuje prawo do nieruchomości, ze skutkiem prawnym bezpośrednio dla tej osoby lub jednostki organizacyjnej. Niewątpliwie dzierżawca gruntów wchodzących w skład działki nr [...] nie może być uznany za zarządcę nieruchomości zgodnie z ww. przepisami. Skarżąca nie wykazała, aby zawarta została umowa o zarządzanie nieruchomością między podmiotem wykonującym prawa właścicielskie a T. K. i aby ten był przedsiębiorcą prowadzącym działalność z zakresu zarządzana nieruchomościami. To strona skarżąca jako właściciel nieruchomości, ponosi określoną przepisami p.b. odpowiedzialność za stan obiektów budowalnych (odpowiedzialność publicznoprawną). Jeśli zaś powstanie tego rodzaju odpowiedzialności jest konsekwencją nieprawidłowego wykonania przez osobę trzecią umowy dzierżawy, jaką skarżąca zawarła w przeszłości, stanowić to może co najwyżej podstawę dochodzenia roszczeń odszkodowawczych na drodze postępowania cywilnego. Taki stan rzeczy nie może zaś w żadnym wypadku prowadzić do modyfikowania ustawowych zasad odpowiedzialności administracyjnoprawnej. Należy także zgodzić się z WINB, że analiza treści umowy dzierżawy obowiązującej między stroną skarżącą i T. K. nie pozwalała na ustalenie, że dzierżawca nieruchomości został umocowany do dokonania nakazanych robot budowlanych. Sąd uznaje za trafną argumentację zaprezentowaną w tej części w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo należy jednak zauważyć, że w myśl art. 67 p.b. organ nadzoru budowlanego może nałożyć obowiązek rozbiórki z uwzględnieniem właściciela lub zarządcy nieruchomości, o których mowa w art. 61 p.b. Oznacza to, że organ jest uprawniony do wyboru podmiotu wg swego uznania. Decyzja oparta na treści art. 67 p.b. nie przesądza bowiem, kogo będą w ostatecznym rozliczeniu obciążały koszty realizacji nakazu. Zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia prawa materialnego okazały się zatem bezzasadne. Wyniki kontroli zaskarżonego aktu (przeprowadzonej w warunkach niezwiązania zarzutami i wnioskami skargi) doprowadziły Sąd do wniosku, że zaskarżona decyzję podjęta została z naruszeniem przepisów prawa procesowego zwłaszcza art. 7 i art. 77 art. 80, art. 15, art. 107 § 3 w związku z art. 11 k.p.a., przy czym naruszenia te jak wyżej wykazano mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustalenie obligowało zaś Sąd do zastosowania w sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. a w konsekwencji do uchylenia zaskarżonej decyzji. Ponownie rozpoznając sprawę na skutek wniesionego odwołania organ odwoławczy będzie, na mocy art. 153 p.p.s.a., związany przedstawioną przez Sąd oceną prawną, O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 p.p.s.a., na które składa się uiszczony wpis od skargi.