II SA/Bd 372/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie sędzia WSA Anna Klotz asesor WSA Katarzyna Korycka (spr.) Protokolant asystentka sędziego Magdalena Tambelli- Orwat po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2018 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [....] w przedmiocie zasiłku celowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W następstwie rozpatrzenia wniosku skarżącej M. J. z dnia [...] r. o pomoc w remoncie/odbudowie położonego w miejscowości W. M. budynku gospodarczego uszkodzonego (przesunięcie ścian szczytowych budynku, więźby dachowej, uszkodzenie ścian kolankowych i szczytowych budynku) w wyniku nawałnicy z dnia [...] r., w którym to wniosku skarżąca określiła straty na [...] zł, Wójt Gminy C. decyzją z dnia [...] r. nr [...] odmówił przyznania skarżącej zasiłku celowego z przeznaczeniem na remont przedmiotowego budynku gospodarczego, stwierdzając że pomimo poniesionych strat związanych z uszkodzeniem budynku powyżej 50 % nie nastąpiło zagrożenie egzystencji rodziny, że budynek nie został wyłączony z użytkowania i nadal prowadzona jest w nim produkcja zwierzęca oraz, że sytuacja dochodowa i majątkowa skarżącej (łączny miesięczny dochód rodziny skarżącej - uzyskiwany z wynagrodzenia za pracę skarżącej i jej męża: odpowiednio [...] zł i [...] zł, z działalności gospodarczej męża skarżącej: [...] zł, z wynajmu domu: [...] zł i z gospodarstwa rolnego: [...] zł – wynosi - [...] zł, co na osobę w 4-osobowej rodzinie daje [...] zł) pozwala na zabezpieczenie niezbędnych potrzeb bytowych. Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie, domagając się zmiany zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie wnioskowanego zasiłku celowego. Skarżąca zarzuciła organowi I instancji błędne przyjęcie, że przedmiotowy budynek gospodarczy nie służy zaspokajaniu niezbędnych potrzeb bytowych rodziny, nieprzeprowadzenie wszystkich czynności niezbędnych do właściwego ustalenia stanu faktycznego sprawy, naruszające zasadę równości wobec prawa zróżnicowanie sytuacji osób poszkodowanych nawałnicą w identycznych okolicznościach faktycznych i prawnych, brak ustalenia jaki jest rzeczywisty koszt odbudowy budynku i w jakim stopniu rodzina skarżącej może zaangażować środki własne na ten cel i czy w ogóle takie środki posiada, a także błędne założenie, iż z budynku można korzystać i nie wzięcie pod uwagę, że w przedłożonej przez stronę ekspertyzie technicznej wprost wskazuje się, że zaleca się pilne wykonanie remontu, że zakres uszkodzeń przekracza 50 % i dotyczy najistotniejszych elementów konstrukcyjnych budynku. Skarżąca podkreśliła również, że wnioskowany zasiłek może być przyznany niezależnie od kryterium dochodowego. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) w B. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Wskazując, że miesięczny dochód rodziny skarżącej wynosi [...] zł, przy wydatkach na poziomie [...] zł, że w gospodarstwie rolnym uprawiana jest ziemia i prowadzona jest produkcja zwierzęca, że dochód z gospodarstwa rolnego stanowi jedno z głównych źródeł utrzymania rodziny i, że budynek gospodarczy, który uległ zniszczeniu służył do zaspakajania podstawowych potrzeb bytowych rodziny, SKO stwierdziło, że w sprawie należało odmówić przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia, gdyż sytuacja rodzinna i dochodowa skarżącej pozwoli samodzielnie przezwyciężyć skarżącej i jej rodzinie skutki nawałnicy. Jednocześnie SKO podkreśliło, że nie kwestionuje iż uszkodzony budynek inwentarski służył do zaspokajania niezbędnych potrzeb bytowych i, że stanowił jedno z głównych źródeł utrzymania rodziny, niemniej ze względu na sytuację finansową i rodzinną skarżącej, uznał iż ma ona możliwość przezwyciężyć skutki nawałnicy bez pomocy państwa. SKO nie podzieliło zarzutów odwołania naruszenia art. 7, art. 7a i art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej powoływanej jako "kpa") oraz podkreśliło, że organy państwa rozpoznają każdą ze spraw indywidualnie w związku z czym zarzut naruszenia zasady równości i zaufania obywateli do władzy publicznej nie mógł zostać uwzględniony. Organ II instancji podkreślił też, że wnioskowany zasiłek celowy, jako świadczenie z pomocy społecznej, ma na celu wsparcie osób które znalazły się w trudnej sytuacji życiowej, której nie są w stanie przezwyciężyć wykorzystując własne zasoby oraz, że jego celem nie jest wyrównanie, rekompensacie przez państwo poniesionych szkód w wyniku zdarzeń klęskowych. Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę, domagając się uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji. Strona zarzuciła SKO naruszenie przepisów postępowania, tj. w szczególności: - art. 7, art. 7a, art. 8 § 1 i 2 kpa poprzez prowadzenie postępowania niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w sposób niebudzący zaufania obywateli do władzy publicznej, w tym nieprzeprowadzenie wszelkich czynności niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego, zróżnicowanie orzecznictwa w stosunku do identycznych stanów faktycznych, art. 107 § 3 kpa poprzez niewłaściwe i niewyczerpujące uzasadnienie wydanej decyzji, z której treści trudno wywnioskować jakimi przesłankami przyznawania pomocy w przypadku budynków gospodarczych i uznania administracyjnego organ się kierował. W uzasadnieniu skargi skarżąca stwierdziła, że organ nie uzasadnił należycie swojego stanowiska w związku z zastosowaniem uznania administracyjnego, że nie określił kryteriów uznania administracyjnego i nie wskazał czy kieruje się kryterium dochodowym, czy wysokością poniesionej szkody, czy też obiema przesłankami łącznie, a także że wskazując na dochód w rodzinie skarżącej nie dokonał jednocześnie analizy kosztów naprawy budynku inwentarskiego. Ponadto skarżąca tak jak w odwołaniu wskazała na naruszenie zasady równości wobec prawa poprzez zróżnicowanie rozstrzygnięć w podobnych sytuacjach. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, zważył co następuje: Stosownie do treści przepisów art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej powoływanej jako "ppsa") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w ramach dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać legalność rozstrzygnięcia zapadłego w danym postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego, nie mając uprawnienia do rozpoznania sprawy w oparciu o kryteria słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w omawianym zakresie, Sąd stwierdził, że wniesiona w sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawą podjętych w sprawie rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz.U z 2017 r., poz. 1769 ze zm., dalej powoływanej jako "ups"). Zgodnie z treścią przepisów art. 40 ust. 2 i 3 tej ustawy zasiłek celowy może być przyznany osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku klęski żywiołowej lub ekologicznej (ust. 2), niezależnie od dochodu i może nie podlegać zwrotowi (ust. 3). Z przytoczonych regulacji wprost wynika po pierwsze, że przesłanką warunkującą przyznanie pomocy w ramach tego zasiłku jest poniesienie straty w wyniku m.in. klęski żywiołowej, a po drugie, że może być on przyznany niezależnie od dochodu. Przedmiotowy zasiłek celowy nie pełni jednak funkcji odszkodowawczej za powstałe szkody w wyniku klęski żywiołowej i jego celem nie jest zapewnienie pełnej rekompensaty z tytułu powstałych strat i szkód. Zasiłek ten jest bowiem świadczeniem oferowanym w ramach pomocy społecznej, zatem musi być przyznawany zgodnie z zasadami i celami pomocy społecznej, co wymaga uwzględnienia w ramach udzielanej pomocy zasady subsydiarności, pomocniczości i wspomagającego charakteru pomocy społecznej oraz możliwości pomocy społecznej (art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1, 2 i 4 ups). W związku z tym, iż środki finansowe na usuwanie skutków klęsk żywiołowych pochodzą z rezerwy celowej budżetu państwa, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w piśmie z dnia 17 sierpnia 2017 r. znak DOLiZK-IV-775-10/2017 "Zasady udzielania, ze środków rezerwy celowej budżetu państwa na przeciwdziałanie i usuwanie skutków klęsk żywiołowych, pomocy finansowej w formie zasiłków celowych, o których mowa w ustawie o pomocy społecznej, dla rodzin lub osób samotnie gospodarujących, poszkodowanych w wyniku zdarzeń noszących znamiona klęski żywiołowej", zmienionym pismem z dnia 29 sierpnia 2017 r. znak DOLiZK-IV-775-20/2017 (dalej powoływanym jako "Zasady udzielania pomocy finansowej"), określił zasady udzielania pomocy finansowej z przeznaczeniem na remont lub odbudowę budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego, który został zniszczony lub uszkodzony w wyniku zdarzenia klęskowego. Wprawdzie wskazane pismo organu rządowego nie należy do źródeł prawa powszechnie obowiązującego i dlatego nie może stanowić ono samodzielnej podstawy przyznania, bądź odmowy przyznania pomocy w formie zasiłku celowego, jako że podstawy takiej należy zawsze upatrywać w przepisach ustawy o pomocy społecznej, a zatem w art. 40 ups, niemniej jednak obrazuje ono określone ujednolicone standardy i zasady postępowania organu pomocowego względem osób pokrzywdzonych zdarzeniem klęskowym, celem zapewniania równego dostępu do pomocy finansowej ze środków rezerwy celowej budżetu państwa na przeciwdziałanie i usuwanie skutków klęsk żywiołowych, a także odzwierciedla ono założenia na jakie przeznaczone zostało finansowanie z budżetu państwa celem realizacji zadania zleconego z zakresu administracji rządowej. Wykonując zadanie zlecone z zakresu administracji rządowej i dokonując wypłaty środków finansowych przekazanych na zasiłki celowe na usuwanie skutków klęski żywiołowej organ pomocowy powinien uwzględniać przeznaczenie środków publicznych określone w wytycznych organu rządowego, który przekazuje środki finansowe na realizację tego zadania zleconego (por. art. 18 ust. 1 pkt 4, art. 22 pkt 1, art. 110 ust. 2 ups). Z powyższych względów organ pomocowy powinien więc dokonać oceny badanej sprawy (określonych okoliczności) w świetle norm prawa materialnego powszechnie obowiązującego zawartych w ustawie o pomocy społecznej, z uwzględnieniem Zasad udzielania pomocy finansowej. Zgodnie z pkt I ppkt 2 Zasad udzielania pomocy finansowej, pomoc przyznawana jest na remont lub odbudowę budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego, który został zniszczony lub uszkodzony w wyniku zdarzenia klęskowego. Stosownie zaś do pkt I ppkt 3 Zasad udzielania pomocy finansowej przez budynek mieszkalny rozumie się także budynek gospodarczy służący zaspokajaniu niezbędnych potrzeb bytowych rodziny lub osoby samotnie gospodarującej, w szczególności budynek inwentarski. W przypadku zniszczenia lub uszkodzenia budynku lub budynków gospodarczych, wchodzących w skład jednego gospodarstwa domowego, pomoc przyznawana jest odpowiednio na remont/odbudowę budynku lub budynków gospodarczych w łącznej kwocie do 100.000 zł, niezależnie od pomocy udzielanej w związku z uszkodzeniem lub zniszczeniem budynku/lokalu mieszkalnego. W ocenie Sądu w świetle powołanych na wstępie regulacje art. 40 ust. 2 i 3 ups określające warunki możliwości przyznania przedmiotowego zasiłku celowego, a także mając na względzie wspomagający i subsydiarnego charakter pomocy społecznej oraz wytyczne wynikające z przytoczonych Zasad udzielania pomocy finansowej, stwierdzić należy, że rolą organów rozpatrujących przedmiotowy wniosek o przyznanie pomocy na remont budynku gospodarczego uszkodzonego w wyniku nawałnicy, było poczynienie ustalenia odnośnie tego czy i jaka poniesiona została strata w budynku gospodarczym, czy sporny budynek gospodarczy służył zaspokajaniu niezbędnych potrzeb bytowych wnioskodawczyni i jej rodziny oraz czy przyznanie przedmiotowego zasiłku celowego będzie odpowiadało celom i zasadom wsparcia udzielanego w ramach pomocy społecznej, w świetle których pomoc ukierunkowana jest na wsparcie osób i rodzin, które nie są w stanie przezwyciężyć trudnej sytuacji życiowej i zaspokoić niezbędnych potrzeb wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie nie zostały poczynione ustalenia pozwalające na jednoznaczne stwierdzenie, że warunek zgodności udzielenia wsparcia z zasadami i celami pomocy społecznej nie został spełniony, a zatem że skarżąca ma możliwość przezwyciężenia trudnej sytuacji życiowej we własnym zakresie. Tymczasem poczynienie w tym zakresie niezbędnych ustaleń, znajdujących odzwierciedlenie w uzasadnieniu podjętej decyzji, było tym bardziej konieczne, gdyż decyzja o przyznanie zasiłku celowego, o którym mowa w art. 40 ust. 2 ups, podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego, o czym świadczy użyte w tym przepisie sformułowanie "może być przyznany". Choć uznanie administracyjne oznacza możliwość wyboru przez organ jednego spośród kilku wariantów rozstrzygnięcia, to jednak decyzja w tym zakresie nie może być dowolna. Dlatego też organ działając w ramach uznania administracyjnego zobowiązany jest do rzetelnego ustalenia i wnikliwej analizy wszystkich istotnych okoliczności sprawy (w tym więc i dotyczących możliwości przezwyciężenia we własnym zakresie trudnej sytuacji życiowej), zgodnie z regułami określonymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, oraz do wykazania w uzasadnieniu decyzji, że podjęte rozstrzygnięcie jest usprawiedliwione okolicznościami sprawy (art. 11 i art. 107 § 3 kpa). Organ administracyjny zatem, w celu wydania prawidłowego orzeczenia w ramach uznania administracyjnego, zobligowany jest dokładnie wyjaśnić stan faktyczny sprawy i utrwalić w aktach wyniki jego badania (art. 7 kpa), poczynić ustalenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 kpa), zebranego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 kpa), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku wydania decyzji o przekonującej treści (art. 11 kpa), ale także załatwić sprawę z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 kpa). W ten sposób przeprowadzona analiza okoliczności sprawy stanowi podstawę do wydania zgodnej z prawem decyzji o charakterze uznaniowym. Natomiast niezgodna z prawem jest decyzja uznaniowa naruszające wskazane reguły postępowania administracyjnego, co ma miejsce m.in. gdy organ pozostawi poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, nie wyjaśni i nie odniesie się do istotnych dla sprawy okoliczności. Zasadę przekonywania, wyrażoną w art. 11 kpa organ realizuje przez właściwe uzasadnienie decyzji spełniające wymogi określone w art. 107 § 3 kpa, w tym więc przez wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek rozstrzygnięcia, przy czym zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ nie odniesie się do faktów istotnych dla sprawy bądź okoliczności podnoszonych przez stronę. W niniejszej sprawie nie było sporne, że skarżąca wraz z rodziną należą do osób poszkodowanych zdarzeniem klęskowym w postaci nawałnicy, że w wyniku tego zdarzenia powstały straty w budynku gospodarczym określone w "Ocenie uszkodzeń budynku spowodowanych działaniem zjawisk atmosferycznych – sierpień 2017 r." z dnia [...] r. jako przekraczające 50 % (procentowy stopień zniszczenia budynku), a w przedłożonej przez stronę "Ekspertyzie technicznej istniejącego budynku inwentarskiego) z dnia na [...] r. oszacowane na 55 %, że skarżąca wraz z rodziną ma gospodarstwo rolne, które stanowi jedno z głównych źródeł utrzymania rodziny, że uszkodzony budynek gospodarczy służył do prowadzenie tego gospodarstwa rolnego, gdyż pełnił on rolę chlewni i miejsc do przechowywania paszy i słomy, znajdowały się też w nim też kury. Z decyzji organu II instancji wynika również wprost, że organ uznał, iż przedmiotowy budynek gospodarczy służył do zaspokajania podstawowych i niezbędnych potrzeb bytowych rodziny. Pomimo tych okoliczności orzekające w sprawie organy odmówiły przyznania stronie wnioskowanej pomocy uzasadniając odmowę okolicznością, że sytuacja dochodowa skarżącej i jej rodziny jest na tyle dobra, iż pozwoli im przezwyciężyć skutki nawałnicy we własnym zakresie, bez pomocy państwa, a w wyniku tego nie nastąpi zagrożenie egzystencji rodziny. W decyzjach organów obu instancji wskazuje się, że w budynku gospodarczym prowadzona jest produkcja zwierzęca. Odnosząc się do argumentacji organów, zauważyć należy, że podejmując w ramach uznania administracyjnego decyzję o odmowie przyznania zasiłku celowego dla osób i rodzin, które poniosły straty w wyniku klęski żywiołowej z uwagi na dobrą sytuację dochodową rodziny należało mieć na uwadze, że możliwość przyznania wnioskowanego zasiłku celowego nie została uzależniona od dochodu rodziny. Okoliczność ta powinna znajdować odzwierciedlenie w motywach rozstrzygnięcia, w ramach których organ wyjaśni, dlaczego w danym przypadku, pomimo tego, iż ustawodawca przyjął, że wnioskowany zasiłek celowy może być przyznany niezależenie od dochodu rodziny, organ uznał, że to właśnie dochód rodziny skarżącej uzasadnia odmowę przyznania tego świadczenia. Powołanie się jedynie w sposób ogólny na cele i zasady pomocy społecznej jest w takiej sytuacji, determinowanej określonym rozwiązaniem legislacyjnym z art. 40 ust. 3 ups (brak przyjęcia kryterium dochodowego jako warunku możliwości przyznania świadczenia), niewystarczające. Ponadto stwierdzenie przez organy, że skarżąca jest w stanie we własnym zakresie przezwyciężyć skutki nawałnicy, wymaga zdaniem Sądu, poddanie analizie nie tylko wysokości dochodu rodziny, ale również wysokości poniesionej straty. Nie sposób bowiem przyjąć za przekonywującą argumentację, że strona jest w stanie przezwyciężyć trudną sytuację życiową w związku z poniesioną stratą w budynku gospodarczym, służącym jak ustalono w sprawie zaspokajaniu niezbędnych potrzeb bytowych, nie odnosząc ustalonej sytuacji dochodowej rodziny do straty (finansowej) jaką rodzina poniosła, i nie konfrontując wzajemnie ze sobą obu tych wartości. W tym kontekście istotna jest także w sprawie okoliczność, że znaczną część dochodu rodziny skarżącej stanowił dochód uzyskiwany z gospodarstwa rolnego, którego częścią składową jest zniszczony budynek inwentarski. Należało zatem poczynić ustalenia, czy w dalszym ciągu, pomimo szkody powstałej w wyniku nawałnicy, budynek ten może być i jest źródłem dochodu rodziny w takim samym zakresie jak przed poniesieniem straty na skutek nawałnicy, zważywszy że skarżąca podniosła w odwołaniu zarzut błędnego ustalenia przez organ I instancji, że z przedmiotowego budynku można korzystać, a SKO w żaden sposób się do tego zarzutu nie odniosło w zaskarżonej decyzji. Tymczasem kwestia ta, w ocenie Sądu, miała znaczenie dla oceny możliwości finansowych rodziny, w kontekście możliwości samodzielnego przezwyciężenia trudnej sytuacji życiowej. Ocena w tym aspekcie możliwości finansowych rodziny wymagała także odniesienia się w uzasadnieniu rozstrzygnięcia do ustalonych przez SKO kosztów i wydatków ponoszonych co miesiąc przez rodzinę na poziomie [...] zł. Uwzględnienie tych wydatków oznacza, że 4-osobwa rodzina dysponuje miesięcznie kwotą ok [...] zł. Należało zatem rozważyć możliwość naprawienia przez stronę we własnym zakresie uszkodzonego budynku gospodarczego, stanowiącego źródło dochodu rodziny, także z uwzględnieniem tej wartości dochodu rodziny. Także jednak i tych ustaleń zabrakło w motywach odmownego rozstrzygnięcia, determinowanego jedynie dochodem rodziny. W sprawie brak jest też informacji dotyczących kwestii otrzymania przez skarżącą kwoty z tytułu ubezpieczenia budynku oraz jej wysokości. Nie wypowiedziano się również wyraźne czy sytuacja dochodowa rodziny skarżącej, wyklucza ją z możliwości otrzymania od organów pomocy społecznej wsparcia w "jakiejkolwiek wysokości" z tytułu poniesionej straty w następstwie zdarzenia klęskowego w postaci nawałnicy. W świetle przytoczonych okoliczności Sąd uznał, że w sprawie nie odniesiono się do wszystkich okoliczności sprawy mających znacznie dla oceny czy skarżąca i jej rodzina są w stanie przezwyciężyć trudną sytuację życiową we własnym zakresie oraz nie wykazano w sposób niebudzący wątpliwości, przekonywujący i oparty na materiale dowodowym, że taka sytuacja w przedmiotowej sprawi zachodzi. Dlatego też Sąd, mając na uwadze poczynione rozważania i dostrzeżone w ich ramach nieprawidłowości w zakresie ustaleń stanowiących podstawę odmowy przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia, z uwag na naruszenie przepisów postępowania określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa w zw. z art. 11 i art. 107 § 3 kpa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy i ocenę przesłanek materialnoprawnych zawartych w art. 40 ust. 2 i 3 oraz art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 ups, orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji, jako podjętej z przekroczeniem granic uznania administracyjnego. O powyższym Sąd orzekł w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z motywów wyroku Sądu. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ppsa i art. 205 § 2 ppsa w zw. z § § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenie Ministra sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 265).