II SA/Bd 375/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Saniewski asesor WSA Katarzyna Korycka (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Kamila Wesołowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2020 roku sprawy ze skargi P. L. na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary nagany 1. oddala skargę, 2. nakazuje zwrócić od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) na rzecz skarżącego P. L. kwotę [...](dwieście) złotych tytułem nienależnie uiszczonego wpisu. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Komendant Powiatowy Policji w L. orzeczeniem nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r., działając na podstawie m.in. 135j ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia [...] kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. 2019 r. poz. 161 ze zm., dalej powoływanej również jako "ustawa o Policji"), orzekł o uznaniu skarżącego st. sierż. P. L. referenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego w Komendzie Powiatowej Policji ("KPP") w L. winnym zarzuconych mu czynów – tj. wzięcia udziału w balu organizowanym w dniu [...] lutego 2019 r. w lokalu "[...]" w C., będąc zwolnionym z zajęć służbowych na podstawie zaświadczenia lekarskiego [...] za okres od [...] lutego 2019 r. do [...] marca 2019 r., czym dopuścił się nieprzestrzegania zasad etyki zawodowej policjanta, tj. czynu z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 2 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta (Dz. Urz. z dnia 7 stycznia 2004 r., dalej powoływanego jako "Zasady etyki zawodowej") – wymierzając mu karę nagany. W uzasadnieniu orzeczenia Komendant Powiatowy wskazał w szczególności, że popełnienie ww. czynu ustalono w toku postępowania dyscyplinarnego, na podstawie m.in. zeznań przesłuchanych w charakterze świadków funkcjonariuszy oraz pracowników KPP w L. oraz że czyn ten w ocenie organu świadczy o popełnieniu umyślenie przewinienia dyscyplinarnego poprzez nieprzestrzeganie etyki zawodowej w postaci kierowania się zasadami współżycia społecznego. Aktywne uczestnictwo skarżącego w imprezie w okolicznościach przedmiotowej sprawy, organ ocenił jako sprzeczne z zasadami współżycia wobec innych policjantów, niekorzystnie wpływające na wizerunek Policji oraz relacje pomiędzy policjantami i ich przełożonymi, mogące mieć wpływ na pogorszenie stanu zdrowia skarżącego i opóźnienie jego powrotu do służby oraz negatywnie odbierane przez współpracowników i przełożonych. Organ wskazał też na utrudnienia w zapewnieniu ciągłości służby w trakcie nieobecności skarżącego. W odwołaniu od powyższego orzeczenia skarżący, wnosząc o jego zmianę poprzez uniewinnienie, zarzucił naruszenie art. 135g ust. 2 oraz art. 135j ust. 2 ustawy o Policji poprzez: - przyjęcie, że skarżący dopuścił się nieprzestrzegania zasad etyki zawodowej bez wskazania jakie konkretnie zasady naruszył; - uznanie skarżącego winnym zarzuconych mu czynów w sytuacji, gdy zarzucono mu popełnienie tylko jednego czynu; - uznanie skarżącego winnym, mimo braku wykazania, by skarżący wykorzystywał zwolnienie lekarskie niezgodnie z przeznaczeniem; - ustalenie stanu faktycznego sprawy m.in. na podstawie zeznań świadka mł. aspiranta W. P., który zgodnie z protokołem przesłuchania znajdującym się w aktach sprawy nie był przesłuchany w sprawie P. L., tylko w sprawie innego obwinionego; - uznanie, że uczestnictwo skarżącego w balu zostało odebrane przez policjantów negatywnie w sytuacji, gdy na 22 kolegów i przełożonych, negatywnie na temat jego udziału w balu wypowiedziały się jedynie 3 osoby – podkom. J. K., nadkom. P. C. i mł. asp. W. P., a nadto do dnia złożenia niniejszego odwołania nikt z kolegów, czy też przełożonych nie zakomunikował skarżącemu, w jakikolwiek sposób, że jego udział w balu był nie w porządku. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania, Komendant Policji orzeczeniem nr [...] z dnia [...] lutego 2020 r. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Komendant Wojewódzki wskazał, że organ I instancji, powtórnie przeprowadzając postępowanie w sprawie, zmienił zarzucany skarżącemu delikt dyscyplinarny odnosząc go do nieprzestrzegania zasad etyki zawodowej bez elementu niewłaściwego wykorzystania zwolnienia lekarskiego. Organ odwoławczy stwierdził, że ustalony w sprawie stan faktyczny jest bezsporny (skarżący będąc na długotrwałym zwolnieniu lekarskim związanym z wypadkiem w trakcie służby, aktywnie uczestniczył w balu karnawałowym, w którym uczestniczyli m.in. inni funkcjonariusze - jego koledzy z pracy oraz przełożeni) i wynika przede wszystkim ze spójnych, logicznych zeznań przesłuchanych w sprawie świadków (funkcjonariuszy oraz pracowników cywilnych KPP w L.), spośród których 15 potwierdziło, że skarżący brał udział w balu, w tym 3 z nich zeznało, że skarżący brał czynny udział tańcząc, a 7 wskazało, że wiedzieli o zwolnieniu lekarskim skarżącego. Ponadto przesłuchani w sprawie podkom. J. K., nadkom. P. C. oraz mł. asp. W. P., negatywnie ocenili udział skarżącego w balu, wskazując że zachowanie to było niedopuszczalne, lekceważące oraz pozbawione szacunku i nie w porządku wobec kolegów z pracy i przełożonych. Młodszy asp. W. P. podniósł też, że długotrwała nieobecność skarżącego w pracy stanowiła problem z zachowaniem ciągłości służby, co oznacza, że inni funkcjonariusze zostali obciążeni większą ilością patroli nocnych. Organ II instancji zaznaczył jednocześnie, że biorąc pod uwagę datę powrotu skarżącego do służby dopiero w dniu [...] maja 2019 r., można domniemać, że udział w balu miał negatywne skutki dla jego stanu zdrowia i znacząco wydłużył zwolnienie lekarskie. Komendant Wojewódzki wskazał ponadto, że wbrew stanowisku skarżącego, w jego ocenie, udziału funkcjonariusza w przedmiotowym balu nie sposób pogodzić z zasadami etyki zawodowej, gdyż swoim zachowaniem naruszył on zasady współżycia społecznego dotyczące koleżeństwa, odpowiedzialności łączącej się z działaniem w zespole oraz relacji pracownik-pracodawca. Wskazując na złożoną przez skarżącego rotę ślubowania, stosownie do której policjanci zobowiązani są do przestrzegania m.in. zasad etyki zawodowej oraz mając na uwadze treść art. 58 ust. 1 ustawy o Policji, organ odwoławczy stwierdził, że skarżący w sposób zawiniony (umyślny) nie przestrzegał zasad etyki zawodowej policjanta w postaci kierowania się zasadami współżycia społecznego, przy czym umyślność oznacza, że stopień winy jest tutaj znaczny. Wobec powyższego, w ocenie Komendanta Wojewódzkiego karę nagany polegającą na wytknięciu ukaranemu niewłaściwego postępowania uznać należy za uzasadnioną i współmierną do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia. Organ odwoławczy wskazał jednocześnie, że w sprawie nie stwierdzono żadnych określonych w art. 134h ust. 2 i 3 ustawy o Policji przesłanek mogących mieć wpływ na zaostrzenie lub złagodzenie wymiaru kary. Odnosząc się zaś do zarzutów odwołania wskazał, że nie zasługują one na uwzględnienie. Wyjaśnił, że kwalifikacja prawna zarzucanego skarżącemu deliktu dyscyplinarnego w aktualnym brzmieniu odnosi się do naruszenia zasad etyki zawodowej, bez powiązania tego deliktu z niewłaściwym wykorzystaniem zwolnienia lekarskiego, a także że z treści deliktu dyscyplinarnego jednoznacznie wynika, że skarżącemu zarzucono udział w przedmiotowym balu karnawałowym podczas trwającego zwolnienia lekarskiego, co według przełożonego dyscyplinarnego stanowiło naruszenie zasad etyki zawodowej. Organ podkreślił, że kwalifikacja prawna wskazuje niewłaściwe zachowanie funkcjonariusza, będące istotą jego przewinienia. Zaznaczył, że obecność skarżącego na balu jest bezsporna, co wyklucza zarzucaną przez skarżącego rozbieżność pomiędzy opisem czynu, a ustalonym stanem faktycznym. Przyznał, że w orzeczeniu Komendanta Powiatowego doszło do niezamierzonej niedokładności poprzez użycie sformułowania "zarzucanych mu czynów", podczas gdy skarżącemu zarzucono de facto tylko jeden delikt dyscyplinarny oraz że w druku sporządzonym podczas przesłuchania bezpośredniego przełożonego skarżącego mł. asp. W. P., w miejscu do tego nieprzeznaczonym, wpisano dane osobowe świadka. Jednak, jak wyjaśnił, treść przesłuchania merytorycznie odnosi się do postępowania prowadzonego przeciwko skarżącemu, na co wskazuje wielokrotne użycie danych osobowych skarżącego. Podniósł również, że w kontekście zarzucanego skarżącemu deliktu dyscyplinarnego, bez znaczenia pozostaje kwestia ilości osób, którą poruszyła jego obecność na balu, a ocenie w tym zakresie podlegają zasady współżycia społecznego, wynikające z ogólnych wartości i norm moralnych, uwzględniających specyfikę zawodu policjanta. Skargę na powyższe orzeczenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wniósł skarżący P. L., domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia jak i poprzedzającego je orzeczenia Komendanta Powiatowego oraz zarzucając organom orzekającym w sprawie: - naruszenie art. 135n ust. 4 pkt 3 ustawy o Policji, poprzez wydanie ponownego orzeczenia w sprawie, bez przeprowadzenia wszystkich czynności dowodowych, mimo wcześniejszego uchylenia orzeczenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia; - naruszenie art. 135g ust. 2 oraz art. 135j ust. 2 pkt 4 i 6 ustawy o Policji w zakresie wskazanym na gruncie wniesionego w sprawie odwołania. Skarżący zarzucił postawienie mu całkowicie ogólnego zarzutu naruszenia zasad etyki zawodowej policjanta i doprecyzowanie go dopiero w uzasadnieniu orzeczenia. Wskazał, że w jego ocenie nie mógł on naruszyć zasad etyki zawodowej policjanta, skoro w sprawie nie wykazano by jego zachowanie naruszało praworządność czy też społeczne zaufania do Policji, podnosząc przy tym, że bal karnawałowy w którym uczestniczył był imprezą zamkniętą, bez możliwości wstępu osób postronnych. Podkreślił, że skoro nie miał przeciwwskazań medycznych do wzięcia udziału w balu, to nie można czynić mu z tego tytułu zarzutu. Zaznaczył również, że udział w balu nie miał żadnego wpływu na przebieg jego rekonwalescencji, datę powrotu do służby, a także trudności z obsadzeniem służby w czasie jego nieobecności. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wraz z argumentacją wyrażoną na gruncie zaskarżonego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonego w sprawie rozstrzygnięcia w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej powoływanej jako "ppsa"), Sąd stwierdził, iż wniesiona w sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiot kontroli Sądu w niniejszej sprawie stanowi orzeczenie Komendanta Policji nr [...] z dnia [...] lutego 2020 r., utrzymujące w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego P. w L. nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r. mocą którego uznano skarżącego P. L. winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego – polegającego na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej poprzez udział w balu, będąc w tym czasie zwolnionym z zajęć służbowych na podstawie zaświadczenia lekarskiego – oraz wymierzono mu z tej przyczyny karę nagany. Istotę sporu w sprawie stanowi natomiast kwestia prawidłowości uznania przez organy obu instancji, że udział skarżącego w ww. balu w trakcie zwolnienia lekarskiego, w którym uczestniczyli również jego przełożeni oraz funkcjonariusze z jego jednostki, wyczerpuje znamiona czynu z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 2 załącznika do Zasad etyki zawodowej, tj. przewinienia dyscyplinarnego polegającego na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej z uwagi na naruszenie zasad współżycia społecznego, a w konsekwencji kwestia legalności orzeczenia z tej przyczyny wobec skarżącego kary nagany. Powyższe zakwestionował skarżący, wskazując w szczególności, że postawiony mu zarzut jest zbyt ogólny i podnosząc, że jego zachowanie nie naruszało jakichkolwiek ogólnie przyjętych norm społecznych czy też zasad postępowania w określonym środowisku, zwłaszcza, że nie miał on przeciwwskazań medycznych do wzięcia udziału w balu, a jego zachowanie negatywnie oceniła jedynie nieznaczna część osób przesłuchanych w toku sprawy. Jednocześnie skarżący zarzucił organom wadliwość postępowania w zakresie ustaleń faktycznych oraz czynności dowodowych. Podstawę wydanych w sprawie rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, regulującej m.in. odpowiedzialność dyscyplinarną funkcjonariuszy Policji. Zgodnie z art. 132 ust. 1 tej ustawy, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Jak wskazuje zaś przepis art. 132a pkt 1 ustawy o Policji, przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant: 1) ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi; 2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Wina określona w powołanym przepisie związana jest zarówno z umyślnym, jak i nieumyślnym przewinieniem dyscyplinarnym, przy czym ustalenie umyślności bądź nieumyślności przewinienia dyscyplinarnego warunkuje wystąpienie winy przy jego popełnieniu. Stopień winy powinien mieć wpływ na wymiar kary, albowiem zgodnie z art. 134h ust. 1 ustawy o Policji, wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. Karami dyscyplinarnymi są natomiast kary wymienione w art. 134 ustawy o Policji. Przy czym wymierzona w przedmiotowej sprawie kara nagany jest najłagodniejszą z kar i stosownie do art. 134a tej ustawy, oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania. W świetle przedstawionego wyżej stanu prawnego przewinienie dyscyplinarne może zatem polegać na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej, co w niniejszej sprawie stało się przedmiotem oceny w toku przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego wobec skarżącego. Wyjaśnić należy przy tym, że ustawodawca nie określił definicji zasad etyki zawodowej funkcjonariusza Policji ani przykładowego katalogu zachowań, które należy uznać za niezgodne z nimi. Zasady etyki zawodowej policjantów są, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o Policji, określane przez Komendanta Głównego Policji. Zawarte zostały one w zarządzeniu nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta. Zarządzenie to zawiera ogólne dyrektywy wykonywania zawodu policjanta, wynikające z ogólnych wartości i norm moralnych uwzględniających specyfikę zawodu policjanta. Jednocześnie nie zawiera ono znamion zachowań uznawanych za przewinienia dyscyplinarne, a jedynie pewne wzorce, których funkcjonariusz powinien przestrzegać i których naruszenie może skutkować odpowiedzialnością dyscyplinarną (por. Z. Gądzik, [w:] Ł. Czebotar, Z. Gądzik, A. Łyżwa, A. Michałek, A. Świerczewska-Gąsiorowska, M. Tokarski, Ustawa o Policji. Komentarz, Warszawa 2015, s. 654-655 wraz z powołanymi tam publikacjami). I tak, stosownie do § 2 załącznika do Zasad etyki zawodowej – który wskazano w kwalifikacji prawnej deliktu dyscyplinarnego zarzucanego skarżącemu – w sytuacjach nieuregulowanych przepisami prawa lub nieujętych w zasadach etyki zawodowej, policjant powinien kierować się zasadami współżycia społecznego i postępować tak, aby jego działania mogły być przykładem praworządności i prowadziły do pogłębiania społecznego zaufania do Policji. Przepis ten zawiera ogólną klauzulę, która wyznacza dla policjantów kryteria prawidłowego zachowania we wszystkich tych przypadkach, które nie zostały bezpośrednio uregulowane w prawie lub zbiorze zasad etyki zawodowej policjanta. Kryteria te odwołują się do zasad współżycia społecznego oraz wzorca zachowań praworządnych i pogłębiających zaufanie do Policji. Przy czym w przedmiotowej sprawie za podstawę odpowiedzialności uzasadniającą podjęte orzeczenia dyscyplinarne stanowiły standardy postępowania wynikające z zasad współżycia społecznego, które to uzasadniają objęcie odpowiedzialnością dyscyplinarną także zachowań nie stanowiących wykonywania czynności służbowych. Jak stanowi § 1 załącznika do Zasad etyki zawodowej, zasady etyki zawodowej policjanta wynikają z ogólnych wartości i norm moralnych uwzględniających specyfikę zawodu policjanta. Oznacza to, że nie zawierają one co do zasady standardów moralnych odmiennych od powszechnie akceptowanych społecznie, mogą natomiast, ze względu na rodzaj i przedmiot służby, pewne wartości preferować, a obowiązki wysuwać na pierwszy plan, kosztem sfery prywatnej funkcjonariusza. Zawody, w których ze względu na ich doniosłość społeczną, istnieje uzasadnienie do tworzenia etyki zawodowej – a takim z pewnością jest zawód policjanta - cechują się zwiększonym rygoryzmem etycznym i podwyższeniem standardów zachowań dla osób ten zawód wykonujących (por. wyrok NSA z dnia 19 października 2020 r., sygn. akt I OSK 2494/17 – dostępny na stronie https://cbois.nsa.gov.pl/cbois/query). Wyjaśnić należy jednocześnie, że przed podjęciem służby policjant składa ślubowanie wedle roty ustalonej w art. 27 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którą zobowiązuje się, m.in. do tego, by strzec honoru, godności i dobrego imienia służby oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej. Zobowiązanie to nie jest tylko deklaracją, ale oznacza, że "policjant zobowiązany jest dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania". Funkcjonariusz Policji ma zatem obowiązek dochowania wierności deklaracjom, które złożył składając ślubowanie, obejmującym w szczególności postępowanie w sposób, który nie budzi wątpliwości co do jego kwalifikacji etycznych. Przy czym, wskazać należy, że do powyższego zobowiązany jest także poza godzinami służby (por. wyroki NSA: z dnia 24 stycznia 2007 r., I OSK 664/06; z dnia 10 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 1056/11 – dostępne j.w.). Przechodząc zatem na grunt przedmiotowej sprawy, wskazać należy, że całokształt okoliczności faktycznych ujawnionych w niniejszej sprawie w pełni uzasadnia dokonaną przez organy ocenę zachowania skarżącego, tj. uznanie, że swoim zachowaniem P. L. naruszył zasady współżycia społecznego dotyczące przede wszystkim koleżeństwa, odpowiedzialności łączącej się z działaniem w zespole oraz relacji pracownik-pracodawca, a tym samym dopuścił się naruszenia zasad etyki zawodowej policjanta, co stanowi czyn z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 2 załącznika do Zasad etyki zawodowej. Skarżący – który jako policjant podlega podwyższonym standardom zachowań oraz zwiększonemu rygoryzmowi etycznemu – w ocenie Sądu, winien był bowiem powstrzymać się w czasie przebywania na zwolnieniu lekarskim, od udziału w spotkaniu o charakterze towarzyskim, tj. balu karnawałowym, w którym uczestniczyli m.in. jego przełożeni, inni funkcjonariusze i pracownicy cywilni z KPP w L.. Długotrwała nieobecność skarżącego w pracy (prawie roczna), związana z wypadkiem w trakcie służby i nabytą kontuzją, i jednocześnie aktywne uczestnictwo skarżącego w balu (m.in. tańczenie), w którym brali udział także inni funkcjonariusze z KPP w L. i przełożeni skarżącego, nie stanowi postępowania, które można pogodzić z zasadami etyki zawodowej, w szczególności z zasadami współżycia społecznego. Brak zrozumienia przez skarżącego niestosowności postępowania objętego przedmiotowym zarzutem oraz konsekwencji jego postępowania dla jednostki, w której skarżący pełni służbę, innych funkcjonariuszy i przełożonych, stanowi o całkowitym braku świadomości przez skarżącego, znaczenia problematyki moralnej i etycznej w wykonywaniu zawodu Policjanta oraz charakteru pracy w służbach mundurowych. Sąd w całości podziela argumentację organów, że udział skarżącego w balu, w którym uczestniczyli m.in. jego przełożeni i inni funkcjonariusze (nawet w sytuacji ewentualnego braku wiedzy, że na balu będą funkcjonariusze policji, skarżący po przybyciu na bal nie zrezygnował z niego i aktywnie w nim uczestniczył), w trakcie zwolnienia lekarskiego i długotrwałej nieobecności w pracy, stanowi zachowanie niekoleżeńskie i nieodpowiedzialne w stosunku do zespołu/jednostki służbowej. Nieobecność pracownika w pracy z reguły wpływa na jej organizację i na obowiązki służbowe innych pracowników, a w sprawie mł. asp. W. P. potwierdził, że nieobecność skarżącego wiązała się problemami w zachowaniu ciągłości służby. Uczestnictwo skarżącego w przedmiotowym balu, stanowiło też przejaw lekceważenia przełożonych i innych funkcjonariuszy (potencjalnie narażonych na konsekwencje wynikające z nieobecności skarżącego związane ze zwiększonym zakresem obowiązków) oraz wiązało się z kwestią zachowania dyscypliny w jednostce. Aktywne uczestnictwo w balu, wśród innych funkcjonariuszy, przy jednoczesnej niezdolności do wykonywania służby, może stanowić bowiem podstawy do tworzenia przekonania w jednostce o możliwości unikania obowiązków służbowych, nadużywania zwolnienia chorobowego i akceptacji tego stanu rzeczy przez przełożonych, a to niewątpliwie determinuje dyscyplinę i działanie w zespole oraz relacje pracownik-przełożony. Zachowanie skarżącego, które stało się przedmiotem postępowania dyscyplinarnego w rozpatrywanej sprawie, z pewnością nie wpisuje się w wartości i normy moralne jakimi winien się kierować policjant i zasługuje na dezaprobatę. Stanowi ono o nieprzestrzeganiu przez skarżącego zasad etyki zawodowej policjanta, gdyż narusza zasady współżycia społecznego, co prawidłowo stwierdziły orzekające w sprawie organy. Stanowisko to nie wynika z zarzutu wykorzystania zwolnienia lekarskiego niezgodnie z jego wskazaniami, lecz z zarzutu naruszenia wskazanych zasad społecznych uwzględniających specyfikę zawodu policjanta. Podkreślić należy jednocześnie, że ustalony w sprawie stan faktyczny - tj. czynny udział przebywającego na zwolnieniu lekarskim skarżącego w balu, w którym uczestniczyli również m.in. jego przełożeni oraz funkcjonariusze z jego jednostki – nie budzi wątpliwości i dokonano go przede wszystkim w oparciu o spójne, logiczne i wzajemnie uzupełniające się zeznania świadków, które w gruncie rzeczy nie zostały zakwestionowane przez skarżącego, gdyż wskazywał on jedynie na ich błędną ocenę dokonaną przez organy oraz na uchybienia w zakresie procedowania przy wydawaniu orzeczeń. W ocenie Sądu, zarzuty te - koncentrujące się w głównej mierze na wadliwym, w uznaniu skarżącego, niewykazaniu przez organy tego, by wykorzystywał on zwolnienie lekarskie niezgodnie z przeznaczeniem oraz nieprzeprowadzeniu wystarczających czynności dowodowych sprawie – nie mogły jednak odnieść zamierzonego skutku. Należy bowiem zaznaczyć, że wobec dokonanej w toku ponownie przeprowadzonego postępowania, zmiany kwalifikacji prawnej deliktu dyscyplinarnego - z pierwotnie określonego jako: "nieprzestrzeganie zasad etyki zawodowej wykorzystując zwolnienie lekarskie niezgodnie z jego przeznaczaniem" na: "nieprzestrzeganie zasad etyki zawodowej" – Komendant Powiatowy nie był zobligowany do przeprowadzania czynności dowodowych, mających na celu ustalenie jakie były zalecenia lekarskie wynikające ze zwolnienia, na którym przebywał skarżący. Powyższe byłoby konieczne jedynie w przypadku pozostania przy pierwotnej kwalifikacji czynu. Skoro jednak organ ponownie rozpatrując sprawę zmienił kwalifikację prawną czynu, określając zachowanie skarżącego jako nieprzestrzeganie zasad etyki zawodowej, bez powiązania tego z kwestią wykorzystania zwolnienia lekarskiego niezgodnie z jego przeznaczaniem, lecz z naruszeniem zasad współżycia społecznego, to tym samym uznać należy, iż kwestie zaleceń medycznych wynikających ze zwolnienia lekarskiego oraz tego czy skarżący w istocie je naruszał, przestały mieć znaczenie dla możliwości stwierdzenia, że jego zachowanie polegające na udziale w balu w czasie zwolnienia od zajęć służbowych, stanowiło przewinienie dyscyplinarne w zakresie objętym zarzuconym czynem. Za niezasadny uznać należy zatem zarzut naruszenia art. 135n ust. 4 pkt 3 ustawy o Policji, z uwagi na to, że wobec dokonanej w sprawie zmiany zarzutu, nie było koniecznym przeprowadzanie dodatkowych czynności dowodowych, gdyż ustalony już stan faktyczny, w kontekście nowoprzyjętej kwalifikacji prawnej czynu, był wystarczający i bezsporny. Mając powyższe na uwadze, wskazać należy jednocześnie, że skoro w okolicznościach rozpatrywanej sprawy nie zaistniały jakiekolwiek wątpliwości w zakresie uczestnictwa skarżącego w balu w czasie, gdy przebywał on na zwolnieniu, to tym samym na uwzględnienie nie zasłużył również zarzut dotyczący naruszenia art. 135g ust. 2. Jako niezasadny Sąd ocenił również zarzut naruszenia art. 135j ust. 2 pkt 4 i 6 ustawy o Policji, uznając, że Komendant Powiatowy prawidłowo zakwalifikował w wydanym orzeczeniu zachowanie skarżącego, jako przewinienie dyscyplinarne polegające na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjanta, tj. czyn z art. 132 ust. 1 w zw. z § 2 załącznika do zarządzenia nr 805. Wskazał przy tym na jednoznaczny opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego skarżącemu i określił jego kwalifikację prawną, do czego zobligowany był na podstawie art. 135j ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. Podkreślić należy przy tym, że wystarczające w sprawie było określenie czynu skarżącego, jako stanowiącego nieprzestrzeganie zasad etyki zawodowej policjanta wynikających z § 2 załącznika do zarządzenia nr 805, z uwagi na to iż norma ta stanowi klauzulę ogólną, która ma zastosowanie w sytuacjach nieuregulowanych obowiązującymi przepisami, tak jak w przedmiotowej sprawie. Konkretyzacja zasad etyki zawodowej naruszonych przez skarżącego poprzez wskazanie na naruszenie zasad współżycia społecznego i ich wyszczególnienie w uzasadnieniu orzeczenia, nie stanowi naruszenia prawa, z uwagi na specyfikę zarzutów opartych na naruszeniu zasad etyki zawodowej w sytuacjach nieuregulowanych przepisami prawa lub nieujętych w załączniku do Zasad etyki zawodowej. Ponadto w ocenie Sądu wydane w sprawie orzeczenia obydwu organów, posiadały prawidłowo sporządzone uzasadnienia, wskazujące w szczególności na ustalony w sprawie stan faktyczny, dowody na których organy oparły swe ustalenia, wskazanie przepisów prawnych mających zastosowanie w sprawie oraz wyjaśnienie zasadności oraz motywów wydanych rozstrzygnięć – czym uczyniły zadość wymaganiom art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji. Odnosząc się do wytkniętych przez skarżącego błędów, które jak wskazał, polegały na określeniu w orzeczeniu Komendanta Powiatowego, że skarżący jest winny zarzucanych mu czynów, zamiast czynu oraz na ustaleniu stanu faktycznego w sprawie w oparciu o zeznania świadka mł. asp. Wojeciecha Piotrowskiego, który zgodnie z protokołem był przesłuchany w innej sprawie – wskazać należy, że zarówno w jednym jak i w drugim z ww. przypadków doszło do oczywistej omyłki pisarskiej, które jednak pozostają bez jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy. Biorąc bowiem pod uwagę treść powyższych dokumentów jako całości, a nie jedynie wyodrębnionych ich fragmentów, nie ulega wątpliwości, że skarżącemu w sprawie zarzucony został wyłącznie jeden czyn, a przesłuchanie ww. świadka przeprowadzone było w sprawie skarżącego – na co zasadnie wskazał organ odwoławczy. Podkreślić należy również, że wbrew stanowisku skarżącego, nie ma znaczenia to, ile osób negatywnie oceniło jego udział w balu, gdyż ocena przestrzegania zasad współżycia społecznego nie jest uzależniona od indywidualnej oceny konkretnych osób w danej sytuacji, ale od ogólnych wartości i norm moralnych, uwzględniających w tym przypadku specyfikę zawodu policjanta. Na marginesie, wskazać należy, że konsekwentnie utrzymywane przez skarżącego stanowisko, zgodnie z którym ocenę etyczności zachowań należy uzależniać przede wszystkim od zewnętrznej oceny innych osób czy nawet ilości negatywnych ocen wyrażonych w stosunku do danego zachowania, a także brak dostrzeżenia przez skarżącego niewłaściwości postępowania polegającego na udziale, trakcie niezdolności do służby, w balu z udziałem innych funkcjonariuszy i przełożonych, świadczyć może jedynie o niezrozumieniu przez stronę istoty zasad etyki zawodowej policjanta, co tym bardziej uzasadnia orzeczoną wobec niego karę nagany. Odnosząc się zaś do kwestii wymierzonej w sprawie kary, Sąd zważył, że orzeczona kara nagany spełnia wymagania wynikające z art. 134h ust. 1 ustawy o Policji i jest współmierna do stopnia zawinienia skarżącego, który będąc zobligowanym do przestrzegania zasad etyki zawodowej policjanta, po 6 latach pracy w Policji, dopuścił się zachowania, sprzecznego z zasadami współżycia społecznego, które uznać należy za lekceważące wobec przełożonych oraz kolegów z pracy. Kara nagany jest najniższą, najmniej dotkliwą z kar dyscyplinarnych, ma głównie charakter moralnego potępienia przewinienia policjanta i stanowi sformalizowaną dezaprobatę wobec przewinienia. Można ją orzec jeżeli jej zastosowanie jest wystarczające do uświadomienia funkcjonariuszowi, iż poszanowanie prawa i zasad współżycia społecznego są powinnością funkcjonariusza, co w ocenie Sądu prawidłowo uczyniono w niniejszej sprawie. Biorąc pod uwagę poczynione wyżej uwagi i uznając wydane w sprawie orzeczenia za odpowiadające prawu, Sąd na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę (pkt 1 sentencji wyroku). O zwrocie nienależnie uiszczonego wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 225 w zw. z art. 239 § 1 pkt 1 lit. d ppsa (pkt 2 sentencji wyroku).