II SA/Bd 377/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2018 r. sprawy ze skargi E.W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] listopada 2017r. nr [...] Prezydent Miasta, na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit.b w związku z art.73 ust.1 z zastrzeżeniem art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1065 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz.U. z 2017 poz. 1257), orzekł o utracie przez E. W. prawa do zasiłku od dnia [...].10.2017r. Jak wskazano w uzasadnieniu, utrata prawa do zasiłku nastąpiła z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania. W przypadku zaistnienia okoliczności, o których mowa w art. 73 ust.4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, okres pobierania zasiłku ulega skróceniu. W odwołaniu od powyższej decyzji E. W. zarzuciła jej wadliwe określenie terminu końcowego dotyczącego utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Odwołująca się wskazała, że samotnie wychowuje dziecko urodzone [...] stycznia 2008 r., pozostając z mężem w separacji faktycznej od sierpnia 2007r. Od 2009 r. i nadal toczy się przed Sądem Okręgowym proces o unieważnienie związku małżeńskiego z powodu choroby psychicznej męża odwołującej się, M. W. (sygn. akt: [...] oraz obecnie sygn. akt [...]). Skarżąca wskazała ponadto, że wyrokiem Trybunału Metropolitalnego z dnia [...] 2016 r., (sygn. [...]) został unieważniony związek małżeński stron z przyczyn natury psychicznej po stronie męża odwołującej się. W ocenie odwołującej się, nawet po odliczeniu (w trybie art. 73 ust.4 ustawy o promocji zatrudnienia) stażu odbywanego przez stronę (i wyznaczonego przez organ w okresie od [...] lipca 2017 r. do [...] grudnia 2017 r.), nie można mówić o wyczerpaniu maksymalnego okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych. Ustawowy okres zasiłkowy wynosi bowiem 365 dni. Odwołująca się podkreśliła, że organ w ogóle nie określił okresu zasiłkowego w swojej decyzji o przyznaniu zasiłku dla bezrobotnych z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] stycznia 2018r. nr [...] Wojewoda, na podstawie art.138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 73 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. d ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jak wskazał Wojewoda odwołująca się w dniu [...].04.2017 r została zarejestrowana w PUP jako bezrobotna z prawem do zasiłku przyznanym od dnia wydania decyzji w wysokości 664,90 zł miesięcznie, stanowiącej 80% podstawowej wysokości zasiłku, a w okresie od dnia [...].07.2017r. w wysokości 522,10 zł. Decyzją z dnia [...].07.2017r. Prezydent Miasta przyznał skarżącej od dnia [...].07.2017r. prawo do stypendium z tytułu odbywania stażu, tym samym od dnia [...].07.2017r. prawo do zasiłku zostało wstrzymane. Zaskarżoną decyzją organ pierwszej instancji orzekł o utracie przez odwołującą się prawa do zasiłku od dnia [...].10.2017r. z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania. Wojewoda wskazał, że utrata przez odwołującą się prawa do zasiłku z dniem [...].10.2017r. nastąpiła z uwagi na upływ maksymalnego 180-dniowego okresu jego pobierania, bez badania uprawnień do zasiłku przedłużonego z uwagi na brak ustawowych przesłanek. W przypadku odwołującej się od dnia [...].07.2017r. prawo do zasiłku zostało wstrzymane w związku z rozpoczęciem odbywania stażu i przyznania stypendium stażowego. Gdyby odwołująca się nie odbywała stażu w trakcie pobierania zasiłku, prawo do jego pobierania przysługiwałoby maksymalnie do dnia [...].10.2017r. Organ podniósł, iż zobowiązał odwołującą się do dostarczenia dokumentów potwierdzających fakt samotnego wychowywania dziecka w rozumieniu ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016r. poz. 2032 ze zm.) Analiza dokumentów przedłożonych przez pełnomocnika odwołującej się dokonana przez organ odwoławczy wykazała, że odwołująca się nie mieszka z mężem, jednak nadal pozostaje w związku małżeńskim w rozumieniu przepisów kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Natomiast w myśl orzeczenia sądu kościelnego jest stanu wolnego. Organ wskazał, że dopóki nie zostanie prawomocnym wyrokiem sądu państwowego zakończone małżeństwo odwołującej się, nie jest ona w świetle przepisów prawa cywilnego stanu wolnego. Ponadto z przedstawionych dokumentów nie wynika, żeby małżonek odwołującej się został pozbawiony praw rodzicielskich, ma jedynie ustanowionego kuratora do nadzorowania kontaktów z synem i zasądzone alimenty. Prowadzona egzekucja świadczeń alimentacyjnych jest bezskuteczna. Brak również dowodów potwierdzających, iż małżonek odwołującej się odbywa karę pozbawienia wolności. Wojewoda zwrócił uwagę, że wezwał również pełnomocnika odwołującej się do dostarczenia kopii zeznania podatkowego złożonego przez odwołującą się za rok 2016 w części dotyczącej sposobu rozliczenia się z urzędem skarbowym. Dostarczona odpowiedź potwierdziła fakt rozliczania się z urzędem skarbowym w sposób indywidualny, a nie w sposób przewidziany dla osób samotnie wychowujących dzieci, co w ocenie Wojewody stanowi dodatkowy argument potwierdzający brak uprawnień odwołującej się do preferencyjnego sposobu rozliczenia podatku dochodowego dla osób samotnie wychowujących dzieci. Wobec powyższego organ uznał, że w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych odwołująca się nie jest osobą samotnie wychowującą dziecko, bowiem jest osobą zamężną, której małżonek nie jest pozbawiony praw rodzicielskich i nie odbywa kary pozbawienia wolności nie może korzystać ze sposobu rozliczenia podatku dochodowego dla osób samotnie wychowujących dzieci. W konsekwencji odwołująca się nie może również zostać uznana za osobę samotnie wychowująca dziecko w myśl przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, wobec czego nie spełnia przesłanki pozwalającej na pobieranie zasiłku dla bezrobotnych przez okres 365 dni z tytułu samotnego wychowywania dziecka. W skardze wniesionej na powyższą decyzję E. W. zarzuciła jej naruszenie art.7 kpa i art.77 kpa, poprzez wydanie decyzji z pominięciem, a nawet wbrew materiałowi dowodowemu przedłożonemu organowi przez skarżącą, naruszenie art. 18, art.32 i art. 71 Konstytucji RP, naruszenie art. 10 Konkordatu między Stolicą Apostolską i Rzeczpospolitą Polską podpisanego dnia 28 lipca 1993 r., naruszenie art.23 kodeksu cywilnego oraz naruszenie art. 2 pkt 19 ustawy o promocji zatrudnienia (w związku z art. 6 ust.4 ustawy podatku dochodowym od osób fizycznych). Ponadto, zdaniem skarżącej, zaskarżona decyzja nie rozstrzyga o zarzucie podniesionym w odwołaniu co do nieokreślenia w decyzji Prezydenta okresu zasiłkowego. W ocenie skarżącej, organ pominął materiał dowodowy złożony przez nią w postępowaniu administracyjnym, w tym liczne dokumenty urzędowe pochodzące od organów sądowych (m.in. Sądu Okręgowego, Sądu Rejonowego Trybunału Metropolitalnego, komornika). W ocenie skarżącej kluczowe dla organu było ustalenie, czy rozlicza ona podatek dochodowy w trybie przewidzianym dla osoby samotnie wychowującej dziecko i czy może to wykazać stosowną deklaracją PIT. Skarżąca uznała, że organ pominął okoliczność, że wybór sposobu rozliczania podatku dochodowego należy do strony (w ramach przewidzianych ustawą). Może ona zatem rozliczać się z Urzędem Skarbowym na zasadach ogólnych, jak i skorzystać ze sposobu rozliczania przewidzianego dla osoby samotnie wychowującej dziecko. Istotne dla sprawy jest tylko to, aby strona rozliczała się indywidualnie (odrębnie), a nie łącznie z małżonkiem. Nie ma natomiast wymogu ustawowego co do obligatoryjnego rozliczania się w trybie dostępnym dla osoby samotnie wychowującej dziecko, nawet gdy osoba ta spełnia określone ustawą przesłanki. Zdaniem skarżącej organ nie podjął próby dokonania wykładni przepisu art. 2 pkt 19 ustawy o promocji zatrudnienia (w związku z art. 6 ust.4 ustawy podatku dochodowym od osób fizycznych) w ujęciu systemowym. Ponadto organ zignorował fakt ustanowienia wyrokiem z dnia 27 maja 2009 r. przez Sąd Rejonowy rozdzielności majątkowej pomiędzy skarżącą i jej mężem, ze skutkiem ex tunc, tj. od sierpnia 2007 r. Organ nie uwzględnił również postanowienia SKO z dnia [...] VIII 2017 r., w którym przesądzono, że skarżąca samotnie wychowuje dziecko oraz okoliczności, że M. W. został pozbawiony przez Sąd prawa do swobodnego kontaktu z synem. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądy administracyjne, co wynika z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Zaskarżona decyzja administracyjna może zostać uchylona jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) - zwanej dalej "P.p.s.a.". Sąd, zgodnie z art.134 § 1 P.p.s.a, rozpoznając sprawę, rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W postępowaniu administracyjnym niemożliwe jest uznanie wyroku o unieważnieniu małżeństwa przez Trybunał Metropolitalny z takim skutkiem jak rozwód na podstawie art. 56 lub separacja na podstawie art. 611 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U.2017.682) orzeczona przez sąd powszechny, w celu skorzystania z prawa do zasiłku dla bezrobotnych przez okres 365 dni, jako osoba samotnie wychowująca dziecko na podstawie art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. d w związku z art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocja zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U.2018.1265). Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Wojewody z dnia [...] stycznia 2018r. [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...].11.2017r. o utracie przez skarżącą prawa do zasiłku od dnia [...].10.2017r. Podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017r., poz. 1065 ze zm.), który reguluje okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych, stanowiąc, że wynosi on 180 dni - dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze powiatu, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała 150% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju. Natomiast skarżąca uważa, że organ przy ustalaniu okresu pobierania zasiłku powinien oprzeć się na art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. d ww. ustawy, ponieważ w jej sytuacji okres pobierania zasiłku powinien wynosić 365 dni, tak jak dla bezrobotnych samotnie wychowujących co najmniej jedno dziecko w wieku do 15 lat. Spór w przedmiotowej sprawie dotyczy prawidłowości ustalonego okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych. W okolicznościach przedmiotowej sprawy ustalenie przez organ okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych jest istotne z tego względu, że w związku ze stażem, okres pobierania zasiłku ulega skróceniu o czas odbywania stażu przypadający na termin, w którym przysługiwałby zasiłek. Wydłużone uprawnienie okresu pobierania zasiłku do 365 dni, po odliczeniu okresu stażu, skutkowałoby dalszym pobieraniem zasiłku i brakiem podstaw do orzeczenia przez organ prawa do zasiłku od dnia [...] października 2017r. W celu oceny prawidłowości ustalenia okresu prawa do zasiłku dla bezrobotnych w zakresie 180, czy 365 dni, koniecznym jest dokonanie oceny, czy skarżąca w oparciu o ustalenia stanu faktycznego i obowiązujący stan prawny może zostać uznana za osobę samotnie wychowującą dziecko, ponieważ tylko z tego tytułu przysługiwałby jej zasiłek dla bezrobotnych przez okres 365 dni. W ocenie Sądu akta administracyjne sprawy potwierdzają, że skarżąca jest mężatką (karta rejestracyjna pole nr 8) i ma na utrzymaniu jedno dziecko - syna w wieku do 15 lat. Do dnia wydania zaskarżonej decyzji skarżąca nie wykazała, że jej małżeństwo zostało rozwiązane. Nie przedłożyła prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego o rozwodzie, separacji bądź unieważnieniu małżeństwa. Ustawodawca w ustawie o promocji zatrudnienia nie zdefiniował w sposób bezpośredni osób samotnie wychowujących dzieci. W art. 2 ust. 1 pkt 19 u.p.z. zawarta została ogólna definicja osoby samotnie wychowującej dzieci, która oznacza osobę samotnie wychowującą co najmniej jedno dziecko w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U.2018.1509) wynika, że za osobę samotnie wychowującą dzieci uważa się rodzica lub opiekuna prawnego, podlegającego obowiązkowi podatkowemu, będącego panną, kawalerem, wdową, wdowcem, rozwódką, rozwodnikiem albo osobą, w stosunku do której orzeczono separację w rozumieniu odrębnych przepisów, lub osobą pozostającą w związku małżeńskim, jeżeli jej małżonek został pozbawiony praw rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności, jeżeli ten rodzic lub opiekun w roku podatkowym samotnie wychowuje dzieci. Skarżąca nie poparła żadnymi dowodami stanowiska zaprezentowanego w odwołaniu, a następnie w skardze, że samotnie wychowuje dziecko urodzone [...] stycznia 2008r., zaś z mężem pozostaje w separacji od sierpnia 2007r. Na obecnym etapie sprawy bez wpływu na jej wynik pozostają okoliczności, że od 2009r. toczy się proces o unieważnienie małżeństwa, że do nadzorowania kontaktów z synem mąż skarżącej ma ustanowionego kuratora oraz wyrokiem Trybunału Metropolitalnego z dnia [...] października 2016r. został unieważniony związek małżeński z przyczyn natury psychicznej stwierdzonych przez Trybunał po stronie małżonka skarżącej. W skardze pełnomocnik skarżącej powołuje się na dokumenty, które miałyby w jego ocenie stanowić podstawę do uznania skarżącej za osobę samotnie wychowującą dziecko (postanowienie SKO z dnia [...].08.2017r. uznające, że skarżąca tworzy z synem rodzinę dwuosobową; zaświadczenie wydane przez Sąd Okręgowy I Wydział Cywilny z dnia [...].08.2017r. o toczącym się postępowaniu o unieważnienie małżeństwa z powództwa skarżącej przeciwko M. W.; postanowienie Sądu Okręgowego z dnia [...].05.2009r. o zabezpieczeniu roszczeń alimentacyjnych na rzecz dziecka skarżącej; postanowienie Sądu Okręgowego z dnia [...].08.2015r. o ustanowieniu kuratora w celu nadzorowania kontaktów ojca dziecka z synem; wyrok Trybunału Metropolitalnego z dnia [...] października 2016r., zgodnie z którym związek małżeński został unieważniony z przyczyn natury psychicznej stwierdzonych przez Trybunał po stronie małżonka skarżącej; oświadczenie skarżącej złożone na okoliczność samotnego wychowywania dziecka i ustalonych kontaktów ojca z dzieckiem oraz zaświadczenie komornika z dnia [...].08.2017r. o bezskuteczności egzekucji świadczeń alimentacyjnych). Sąd nie kwestionuje powyżej powołanych dokumentów dostarczonych przez pełnomocnika skarżącej. Uznaje jednak, że są one niewystarczające do przyjęcia, że skarżąca jest rozwódką lub pozostaje w separacji, a przez to nie może zostać uznana za osobę samotnie wychowującą dziecko w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy o promocji zatrudnienia. Podniesiona w skardze okoliczność, że na podstawie wyroku Trybunału Metropolitalnego doszło do unieważnienia małżeństwa skarżącej pozostaje bez wpływu na wynik sprawy administracyjnej do czasu uzyskania przez skarżącą wyroku sądu powszechnego o unieważnieniu małżeństwa, rozwodzie lub separacji. Według art. 87 ust. 1 Konstytucji "Źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia". Źródłem powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są umowy międzynarodowe. W dniu 28 lipca 1993 r. został podpisany Konkordat między Stolicą Apostolską i Rzecząpospolitą Polską, ratyfikowany przez Prezydenta RP w dniu 23 lutego 1998 r. (Dz.U. z 1998 r. Nr 51, poz. 318). Umowa międzynarodowa wchodzi w skład polskiego sytemu prawnego. Zgodnie z art. 25 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej "Stosunki między Rzecząpospolitą Polską a Kościołem Katolickim określają umowy międzynarodowe zawarte ze Stolicą Apostolską i ustawy". Przepisy ratyfikowanego Konkordatu stały się częścią porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej. Art. 1 Konkordatu stanowi, że "Rzeczpospolita Polska i Stolica Apostolska potwierdzają, że Państwo i Kościół Katolicki są – każde w swej dziedzinie – niezależne i autonomiczne oraz zobowiązują się do pełnego poszanowania tej zasady we wzajemnych stosunkach i we współdziałaniu dla rozwoju człowieka i dobra wspólnego". Zgodnie z Artykułem 10 ust. 3 Konkordatu orzekanie o ważności małżeństwa kanonicznego, a także w innych sprawach małżeńskich przewidzianych w prawie kanonicznym, należy do wyłącznej kompetencji władzy kościelnej. Według Artykułu 4 Konkordatu orzekanie w sprawach małżeńskich w zakresie skutków określonych w prawie polskim należy do wyłącznej kompetencji sądów państwowych. Z kolei z art. 10 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wynika, że władzę sądowniczą sprawują sądy i trybunały. Natomiast wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne oraz sądy wojskowe – art. 175 ust. 1 Konstytucji. Sąd Metropolitarny nie sprawuje wymiaru sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej i nie jest organem władzy sądowniczej. Jest natomiast, jak zasadnie wskazał organ, sądem kościelnym, a zatem instytucją społeczności wyznaniowej. Sądy kościelne i sądy powszechne (świeckie) charakteryzuje rozdzielność jurysdykcji, w pierwszych orzeka się w oparciu o prawo kanoniczne, w drugich na podstawie powszechnie obowiązującego prawa polskiego. Orzeczenie sądu kościelnego o ważności bądź o ustaniu małżeństwa kanonicznego nie ma mocy dla ważności świeckiego związku małżeńskiego (por. wyrok NSA z dnia 8 maja 2015r., sygn. II OSK 2416/13). Skład Sądu rozpoznający przedmiotową sprawę podziela stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, zaczerpnięte z wyroku Sądu Najwyższego z dnia 17.11.2000r. sygn. akt V CKN 1364/00, iż orzeczenia sądów kościelnych mogą mieć znaczenie dowodowe w sądowym postępowaniu cywilnym. Orzeczenie sądu kościelnego o ważności lub ustaniu małżeństwa kanonicznego nie może mieć prejudycjalnego wpływu na orzeczenie sądu państwowego o ważności lub ustaniu świeckiego związku małżeńskiego tych samych małżonków, bowiem zawsze o losie związku małżeńskiego (świeckiego) orzekają sądy państwowe. Rozdzielność jurysdykcji sądów kościelnych i świeckich wynika w szczególności z zasadniczych różnic istniejących pomiędzy prawem polskim a prawem kanonicznym w odniesieniu do przyczyn ważności i ustania małżeństwa, a nawet istoty małżeństwa. Trafne zatem jest stanowisko organu, że dopóki nie zostanie prawomocnym wyrokiem sądu państwowego zakończone małżeństwo skarżącej, nie jest ona w świetle przepisów prawa cywilnego stanu wolnego. Z przedstawionych dokumentów nie wynika, żeby małżonek skarżącej został pozbawiony praw rodzicielskich, ma jedynie ustanowionego kuratora do nadzorowania kontaktów z synem i ząsadzone alimenty. Prowadzona egzekucja świadczeń alimentacyjnych jest bezskuteczna. Brak również dowodów potwierdzających, iż małżonek odbywa karę pozbawienia wolności. Dostarczona w dniu [...].01.2018r. do organu odwoławczego kopia zeznania podatkowego złożonego przez skarżącą za rok 2016, w części dotyczącej sposobu rozliczenia się z urzędem skarbowym, potwierdziła fakt rozliczania się z urzędem skarbowym w sposób indywidualny, a nie w sposób przewidziany dla osób samotnie wychowujących dzieci. Dołączony do zeznania podatkowego wyrok Sądu Rejonowego z dnia [...].05.2009r., ustanawiający rozdzielność majątkową małżonków oraz oświadczenie skarżącej z dnia [...].01.2018r. o odrębnym rozliczaniu dochodów, mają w sprawie drugorzędne znaczenie. Skarżąca nie jest osobą samotnie wychowującą dziecko w rozumieniu w art. 2 pkt 19 ustawy o promocji w związku z art. 6 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym nie spełnia przesłanki pozwalającej na pobieranie zasiłku dla bezrobotnych przez okres 365 dni z tytułu samotnego wychowywania dziecka. W tym stanie rzeczy organy słusznie orzekły o utracie przez skarżącą prawa do zasiłku z dniem [...].10.2017r. z uwagi na upływ maksymalnego 180-dniowego okresu jego pobierania nie badając uprawnień do zasiłku przedłużonego z uwagi na brak ustawowych przesłanek. Nie jest również sporne, że od dnia [...].07.2017r. zostało wstrzymane skarżącej prawo do zasiłku w związku z rozpoczęciem odbywania stażu i przyznania stypendium stażowego. Gdyby strona nie odbywała stażu w trakcie pobierania zasiłku, prawo do jego pobierania przysługiwałoby maksymalnie do dnia [...].10.2017r. Odnosząc się do zarzutu skargi, że organ w zaskarżonej decyzji nie odniósł się do zarzutu odwołania o braku określenia w decyzji z dnia [...] kwietnia 2017r. okresu, na który zostało przyznane prawo do zasiłku, należy wskazać, że jest to uchybienie pozostające bez wpływu na wynik sprawy, ponieważ wskazana decyzja jest ostateczna i nie mogła być ocenia w toku postępowania o utracie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, wydawanej w oparciu o inny przepis prawa materialnego, niż decyzja o przyznaniu zasiłku i statusu osoby bezrobotnej. Na marginesie należy jedynie podnieść, że zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy. Oznacza to, że decyzja powinna wskazywać datę jego przyznania. Niecelowe jest natomiast wskazanie okresu, na który zasiłek jest przyznawany, z tego względu, że jak widać na przykładzie niniejszej sprawy, okres zasiłkowy ulega skróceniu w zależności od sytuacji. Poza tym zdarzają się sytuacje pozbawienia statusu osoby bezrobotnej prawa do zasiłku np. w sytuacji nieusprawiedliwionego niestawiennictwa w PUP. Idąc tokiem rozumowania skarżącej w obrocie prawnym pozostawałyby dwie sprzeczne ze sobą decyzje – jedna o przyznaniu świadczenia na okres "od do", a druga w trakcie tego okresu pozbawiająca praw do świadczenia. Przepisy prawa nie przewidują możliwości przyznania prawa do zasiłku na określony okres zasiłkowy, tak jak ma to miejsce w przepisach o świadczeniach rodzinnych (zasiłek rodzinny), czy też pomocy społecznej pomocy (zasiłek okresowy). Przepisy ustawy o promocji zatrudnienia, w art. 73, regulują okresy pobierania zasiłku. Odbywa się to z mocy ustawy, po spełnieniu przesłanek określonych w powyższym przepisie, co zostało przez organ wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i podstawie do zastosowania art. 73 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia. Wobec powyższego nie doszło w przedmiotowej sprawie do naruszenia art.7 kpa, art.77 kpa. Organ nie naruszył również art. 18 Konstytucji RP oraz art. 71 Konstytucji RP. Organy władzy publicznej, zgodnie z art. 7 Konstytucji, działają na podstawie i w granicach prawa. Rzeczywiście Państwo w swojej polityce społecznej i gospodarczej uwzględnia dobro rodziny. Rodziny znajdujące się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej, zwłaszcza wielodzietne i niepełne, mają prawo do szczególnej pomocy ze strony władz publicznych. Nie oznacza to jednak, że organ z uwagi na powyższą zasadę konstytucyjną powinien działać z naruszeniem przepisów ustawy o promocji zatrudnienia. Skarżąca jeżeli znajduje się trudnej sytuacji materialnej i społecznej może ubiegać się o wsparcie, na podstawie ustaw o świadczeniach rodzinnych, czy o pomocy społecznej. W przypadku bezskuteczności egzekucji alimentacyjnej wsparcie może zostać przyznane w oparciu o przepisy ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Sąd z urzędu nie dopatrzył się naruszenia zasady równości z art. 32 Konstytucji RP, zgodnie z którą wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Zasada ta nie oznacza bowiem konieczności przyznania jednakowych uprawnień wszystkim obywatelom, lecz tym, którzy znajdują się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej. Inna sytuacja jednostek powinna znaleźć odzwierciedlenie w zróżnicowaniu praw i obowiązków, co wielokrotnie w swoim orzecznictwie podkreślał Trybunał Konstytucyjny. Skarżąca nie wskazała przykładu nierównego traktowania w stosunku do innej osoby znajdującej się w identycznym stanie faktycznym i prawny. Należy tylko na marginesie wskazać, że w postępowaniu rozwodowym prawo do sądu powinni mieć zapewnione oboje małżonkowie. Gwarancja ta wynika z art. 45 ust. 1 Konstytucji: "Każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd". Zarzut naruszenia art. 23 kc wykracza poza granice sprawy administracyjnej. To samo dotyczy okresu prowadzenia sprawy przed sądem powszechnym. W sprawie ma zastosowanie przepis art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych wynosi 6 miesięcy. Należy przy tym zaakcentować, że organy nie mają w tym zakresie samodzielności i zobowiązane są bezwzględnie przestrzegać obowiązujące przepisy o randze ustawy. Nie mogą zatem brać pod uwagę żadnych innych przesłanek, niż te które zostały wskazane w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Odnosząc się do zarzutu dyskryminacji osób samotnie wychowujących dzieci, jaki skarżąca zawarła w skardze, podkreślić należy, iż oceniając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd może kierować się jedynie zasadą legalności, natomiast zasady słuszności bądź sprawiedliwości społecznej są kryteriami pozaprawnymi, których Sąd nie może brać pod uwagę przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy. W tym stanie rzeczy, wobec braku naruszeń prawa materialnego i procesowego, nie ma podstaw do uwzględnienia skargi, dlatego Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji