II SA/Bd 381/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Jarzembski po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] 2005 r., nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia: odrzucić skargę. Skarżąca M. K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] 2005 r., nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej odrzucenie uzasadniając, że dotyczy ona decyzji organu I instancji, która wskutek wniesionego odwołania została uchylona na mocy decyzji organu odwoławczego z [...]2006 r. nr [...] z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a. (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżania, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 cyt. ustawy), zaś zgodnie z art. 52 § 3 jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, należy przed wniesieniem jej do sądu wezwać właściwy organ na piśmie do usunięcia naruszenia prawa. Z przepisów tych wynika jednoznacznie, że warunkiem prawidłowego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu administracyjnym albo zwrócenie się do właściwego organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Tymczasem w niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia uczyniono orzeczenie organu I instancji. Wskazuje na to wyraźnie wola skarżącej wyrażona w skardze. Zaskarżenie do sądu administracyjnego orzeczenia organu I instancji stanowi negatywną przesłankę dopuszczalności takiej skargi wobec podstawowego, ustawowego wymogu z art. 52 § 1 p.p.s.a., obligującego do wyczerpania środków zaskarżenia przysługujących w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Poparciem dla powyższego stanowiska jest również dotychczasowe orzecznictwo dotyczące rozpatrywanej materii. Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego - Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 16 stycznia 1997 r. (III ZP 5/96, OSNAPiUS 1997, nr 15, poz. 262), które zachowuje swoją aktualność pod rządem p.p.s.a., zakresem pojęcia "wyczerpanie środków zaskarżenia" (art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.) są objęte te sytuacje, w których strona wykorzystała przysługujące jej z przepisu ustawy środki odwoławcze, czyli skutecznie wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji do organu odwoławczego. Decyzja wydana przez organ odwoławczy jest zatem decyzją wydaną po wyczerpaniu środków odwoławczych i może być zaskarżona do sądu administracyjnego. Mając powyższe okoliczności na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę, jako niedopuszczalną odrzucił.