II SA/Bd 384/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant: Krzysztof Olczak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Prezydent Miasta T. na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61, art. 63 oraz art. 53 ust. 3 i 4, art. 54 i art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003, r. Nr 80, poz. 717 ze zm.), § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1589), § 3 - § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588), i art. 104 Kpa - decyzją z [...] grudnia 2011 r. [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, na terenie działki nr [...], obr. [...], położonej przy ul. J. [...] w T. SKO w T. decyzją z [...] lutego 2012 r. ([...]) na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 4, art. 61 ust. 1, art. 53 ust. 3, art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ww. ustawy z 27 marca 2003 r. po rozpoznaniu odwołania Z. G. utrzymało w mocy ww. decyzję z [...] grudnia 1996 r. nie dopatrzywszy się naruszenia obowiązującego prawa, wskazując że miały tu zastosowanie przepisy ww. ustawy z 27 marca 2003 r. a nie szeroko rozumianego prawa budowlanego. Organ wskazał także na przesłanki dot. - ustalenia wskaźników zabudowy, wysokości projektowanego budynku i spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na powyższą decyzję skargę złożył Z. G., zarzucając: naruszenie prawa materialnego z art. 31 ust. 1 i 2 Konstytucji poprzez zastosowanie w takim samym stanie faktycznym różnych kryteriów wobec obywateli i w konsekwencji dyskryminację skarżącego w ramach postępowania w sprawie o sygnaturze [...], naruszenie przepisu prawa procesowego z art. 28 Kpa poprzez błędne i zbyt wąskie określenie kręgu osób zainteresowanych w niniejszej sprawie; naruszenie prawa materialnego z § 7 ust. 4 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r., zgodnie z którym wyjątki od reguł określania warunków dla nowej zabudowy muszą być w sposób szczególny uzasadnione, wnosząc o uchylanie zaskarżonej decyzji w całości; przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi drugiej instancji, zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych) i o właściwość między organami jednostek między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a)naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 133 § 1 i art. 134 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną i wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należało więc zbadać zgodność zaskarżonej decyzji przede wszystkim z przepisami wskazanymi w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji. Przywoływana w niej ustawa z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określa zasady wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 59 ust. 1 tej ustawy zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia, w drodze decyzji warunków zabudowy. Decyzję taką wydaje prezydent na wniosek osoby zainteresowanej. Jak wynika z akt sprawy działka, na której ma być realizowana zamierzona inwestycja, nie jest objęta zapisem aktualnie obowiązującego planu miejscowego. Dlatego zmiana sposobu zagospodarowania przedmiotowej działki możliwa jest wyłącznie w drodze ustalenia warunków zabudowy. Należy zdecydowanie podzielić stanowisko organu, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy zastosowanie mają wyłącznie przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a także wydane na podstawie zawartych w niej decyzji delegacji ustawowych przepisy wykonawcze, w między innymi przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jest więc oczywiste, że na tym etapie procesu inwestycyjnego organy administracji publicznej rozstrzygające sprawę nie mogą stosować przepisów szeroko rozumianego prawa budowlanego, w tym przepisów przywołanego przez skarżącego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepisy te stanowić będą podstawę prawną w dalszym etapie procesu inwestycyjnego przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i udzielaniu pozwolenia na budowę przez organ administracji architektoniczno - budowlanej. Z akt sprawy wynika, że projekt decyzji w niniejszej sprawie sporządziła osoba uprawniona, stosownie do treści art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Po myśli przepisów art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie warunków zabudowy możliwe gdy dojdzie do spełnienia warunków wymienionych w pkt 1-5. Jednym z nich jest konieczność stwierdzenia istnienia tzw. dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1), dla przyjęcia którego co najmniej jedna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej zabudowana powinna być w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. Analiza akt sprawy wskazuje, że zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wokół działki budowlanej objętej wnioskiem wyznaczony został obszar analizowany i przeprowadzona została analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a jego granice wyznaczone zostały zgodnie z § 3 ust. 2 w/w rozporządzenia, który to przepis określa minimalne granice takiego obszaru. Z akt sprawy wynika także, że w obszarze analizowanym dominuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna - szeregowa. Występują tam budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej oraz budynki wolnostojące. Większość budynków mieszkalnych w obszarze analizowanym to budynki dwukondygnacyjne. Wskaźnik zabudowy ustalony dla nieruchomości, na której ma być realizowana planowana inwestycja jest równy średniej powierzchni zabudowy występującej na działkach sąsiednich. Ustalając wysokość projektowanego budynku oraz kształt dachu organ prawidłowo uzasadnił zastosowanie odstępstw w tym zakresie. Zezwalając na posadowienie budynku o wysokości do 9 m oraz dachu o spadku połaci do 35 % organ I instancji uwzględnił słuszny interes wnioskodawcy oraz wymagania ładu przestrzennego związanego z ukształtowaniem przestrzeni istniejącego osiedla domów jednorodzinnych. W ocenie sądu spełnione zostały także pozostałe warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2 - 5. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych przez skarżącego, to w ocenie Sądu nie zasługują one na uwzględnienie. Należy bowiem stwierdzić, że ewentualne kolizje planowanej inwestycji z elementami uzbrojenia istniejącymi na działce objętej wnioskiem muszą być rozstrzygnięte przed uzyskaniem przez inwestora pozwolenia na budowę. Usunięcie tego rodzaju kolizji nastąpić musi po uzgodnieniu, z dysponentami poszczególnych elementów infrastruktury technicznej i taki obowiązek został na inwestora nałożony. Ponadto określono pozostałe wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich związanych m.in. z zapewnieniem dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej. Postawiono także warunek, że inwestycja nie może ograniczać nasłonecznienia i powodować pozbawienia dostępu światła dziennego. Jest także oczywistym, że z faktu, iż skarżący dysponuje decyzją o warunkach zabudowy pozwalającą na wybudowanie budynku na działce nr [...] nie można wywodzić zakazu zabudowy dla działki nr [...], bowiem stosownie do treści art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Zupełnie pozbawione znaczenia prawnego w niniejszej sprawie są zawarte w zakończeniu skargi argumenty dotyczące zagrożenia bezpieczeństwa z powodu sąsiedniego wyburzenia fortów czy też snucie analogii dot. innej decyzji SKO w T. a dotyczącej działki skarżącego. Reasumując należy stwierdzić, że wydając zaskarżoną decyzję organ nie naruszył prawa i wobec jakichkolwiek przesłanek wskazanych treścią przywołanych przepisów art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi na podstawie art. 151 tej ustawy skargę należało oddalić.