II SA/Bd 385/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie Sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędzia WSA Anna Klotz Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2018 r. sprawy ze skarg I.S. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] i [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżone decyzje, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz I.S. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wójt Gminy R., decyzją nr [...] z dnia [...] października 2017r. (znak [...]), po rozpoznaniu wniosku R. N., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego dla obsady zwierząt w wielkości 59,9 DJP (prosięta w liczbie 2995 sztuk, wiek do dwóch miesięcy, waga do 30 kg), zamkniętego zbiornika na gnojowicę o pojemności do 1000m3 oraz zespołu 4 silosów paszowych o ładowności do 30 ton każdy na działce nr [...] położonej w obrębie S. gmina R., wraz z wykonaniem innych niezbędnych urządzeń budowlanych związanych z funkcją projektowanej zabudowy, w granicach terenu realizacji inwestycji określonym na załączniku mapowym. Decyzja została wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy na skutek decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] czerwca 2017r., uchylającej uprzednią decyzję Wójta Gminy R. z [...] maja 2017r. i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia. Odwołanie od decyzji z [...] października 2017r. w terminie wnieśli R. N. ([...] listopada 2017r.), zarzucając naruszenie art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przeprowadzenie analizy zabudowy oraz I. S. ([...] listopada 2017r.), wskazując na liczne naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016r. poz. 23 ze zm.), art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b i c w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2016r. poz. 778 ze zm.), art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016r. poz. 353 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania R. N., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzją z dnia [...] stycznia 2018r. [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na tej samej podstawie prawnej, po rozpatrzeniu odwołania I. S., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. I. S., reprezentowana przez adwokata, [...] lutego 2018 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargi na powyższe decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego: - z dnia [...] stycznia 2018r. znak [...], zarejestrowana pod sygn. II SA/Bd 385/18, - z dnia [...] stycznia 2018r. [...], zarejestrowana pod sygn. II SA/Bd 388/18. W obydwu analogicznie sformułowanych skargach skarżąca zarzuciła mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj. naruszenie: - art. 7, art. 77 § 1 art. 80 k.p.a., poprzez błędną ocenę materiału dowodowego, skutkującą wadliwym przyjęciem podstaw uzasadniających w ocenie organu odmowę ustalenia środowiskowych uwarunkowań na realizację inwestycji objętej zaskarżonymi decyzjami, dla której w świetle przepisów prawa materialnego była ona niezbędna, - art. 8 i art. 12 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób mało wnikliwy, połączony z pominięciem słusznego interesu stron postępowania i celu jakiemu ma służyć postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy przy uwzględnieniu charakteru przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, - art. 107 § 3 k.p.a., poprzez pominięcie w uzasadnieniu faktycznym decyzji wskazania dowodów, na których organ się oparł, oraz przyczyn, dla których uznał, że pomimo kilkukrotnej modyfikacji (rozszerzenia) przez inwestora katalogu zwierząt objętych hodowlą, nie zachodzi konieczność weryfikacji wartości dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), w sytuacji, gdy liczby wskazane przez inwestora zostały celowo zaniżone i określone jako podprogowe (o wartości 0,1 DJP poniżej granicy) wyłącznie w celu uniknięcia zakwalifikowania inwestycji jako przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. - art. 17 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych poprzez wydanie decyzji znak: [...] z pominięciem odwołania wniesionego przez skarżącą oraz wydanie decyzji znak: [...] po wydaniu w okresie wcześniejszym innej, wiążącej organ decyzji, w tej samej sprawie, co nie pozwalało na merytoryczną ocenę odwołania od decyzji organu I instancji wniesionego przez skarżącego. Skutkiem wskazanych naruszeń art. 17 ust. 1 i 2 ustawy była, w ocenie skarżącej, nieprawidłowa weryfikacja wszystkich okoliczności istotnych dla spraw rozstrzygniętych zaskarżonymi decyzjami. Skarżąca zarzuciła nadto naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: - art. 54 pkt 2 i 3 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm. – dalej "u.p.z.p.") poprzez wprowadzenie zapisów niezgodnych z przepisami odrębnymi oraz brak określenia "linii rozgraniczających teren inwestycji" w miejsce czego posłużono się pojęciem "granic terenu realizacji inwestycji", - art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. a, b i d, art. 63 ust. 1 pkt 3 lit. a, d i e ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej "u.i.o.ś.") poprzez ich niezastosowanie w sprawie, skutkujące pominięciem uwarunkowań, jakie wiążą się z planowaną inwestycją, mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, na których istnienie wskazywały strony niniejszego postępowania, - art. 72 ust. 1 pkt 3 u.i.o.ś., poprzez jego niezastosowanie w sprawie, podczas gdy zostały spełnione przesłanki do uznania inwestycji jako przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, - § 3 ust. 1 pkt 102 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 71), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie skutkujące brakiem weryfikacji wartości dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), w sytuacji, gdy liczby wskazane przez inwestora zostały celowo zaniżone i określone jako podprogowe (o wartości 0,1 DJP poniżej granicy) wyłącznie w celu uniknięcia zakwalifikowania inwestycji jako przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - § 3 ust. 1 pkt 103 lit. a ww. rozporządzenia poprzez błędną wykładnię skutkującą wadliwym rozumieniem definicji odległości od terenów mieszkaniowych, w jakiej przedsięwzięcie może być realizowane, oraz wadliwym obliczeniem tej odległości, podczas gdy przesłanka objęta powyższym przepisem została spełniona dla zakwalifikowania inwestycji jako przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, - rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. z 2003 r, poz. 164, poz. 1589) poprzez pominięcie w treści decyzji obligatoryjnych zapisów, jak również własnej, a przy tym nieuprawnionej modyfikacji elementów decyzji w stosunku do treści rozporządzenia, - rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588) poprzez stosowanie przez organ I instancji własnych parametrów, niezgodnych z rozporządzeniem. W obydwu skargach skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżanych decyzji i poprzedzającej decyzji Wójta Gminy R. z [...] października 2017r. w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniach skarg przedstawiono obszerną argumentację powyższych zarzutów. Podkreślono w szczególności, że wydanie decyzji [...] nastąpiło po uzyskaniu mocy obowiązującej decyzji znak [...], co nie pozwalało na dokonanie innej oceny odwołania wniesionego przez skarżącą niż uznać ją za bezzasadną bez względu na podniesione zarzuty. Skarżąca wsysała szereg okoliczności świadczących, w jej ocenie, że dla zamierzonej inwestycji nieprawidłowo ustalono warunki zabudowy z pominięciem cech wskazujących na konieczność uzyskania dla tej inwestycji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a także z naruszeniem przepisów powołanych w skardze. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w decyzjach. Sąd na rozprawie w dniu 25 września 2018 r. zarządził połączenie sprawy o sygn. II SA/Bd 385/18 ze sprawą II SA/Bd 388/18, w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia, stosownie do regulacji art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skargi podlegają uwzględnieniu. Sąd administracyjny rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Z urzędu jest zobowiązany brać pod uwagę wszelkie naruszenia prawa i stosować środki, przewidziane w ustawie w celu ich usunięcia. Uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Sąd stwierdził, że zaskarżone decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2018r., nr [...] i nr [...] naruszają w sposób istotny przepisy postępowania, w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Od decyzji Wójta Gminy R. nr [...] z dnia [...] października 2017r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji określonej jako "zabudowa gospodarcza w zagrodzie rolniczej" odwołania złożyły dwie strony: R. N. (wnioskodawca) oraz I. S.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując sprawę na skutek odwołania R. N. zakończyło postępowanie odwoławcze wydając decyzję z dnia [...] stycznia 2018r., nr [...] (błędnie oznaczono [...]) o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Kolejną decyzją z tego samego dnia Kolegium rozstrzygnęło na skutek odwołania I. S. i wydało odrębną decyzję, nr [...], również utrzymującą w mocy te samą decyzję organu I instancji. Takim działaniem organ odwoławczy naruszył przepis art. 138 §1 k.p.a. stanowiący podstawę prawną obu rozstrzygnięć, który mówi, że organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze. Podkreślenia wymaga, że organ pierwszej instancji decyzją z [...] października 2017r. nr [...] rozstrzygnął jedną indywidualną sprawę administracyjną wszczętą na wniosek R. N.. Wielość stron tego postępowania nie jest równoznaczna z ewentualną wielością postępowań, o której mowa w art. 62 k.p.a. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Od decyzji wydanej w pierwszej instancji każdej ze stron postępowania służy odwołanie, do którego rozpatrzenia właściwy jest organ administracji wyższego stopnia. Kategoryczne sformułowanie przepisu art. 138 § 1 k.p.a., nie pozwala organowi odwoławczemu wydać kilku decyzji, po rozpoznaniu kilku odwołań od tej samej decyzji organu pierwszej instancji, lecz wskazuje wyraźnie, że organ "wydaje decyzję". Oznacza to, że w sytuacji wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji przez kilka podmiotów, obowiązkiem organu jest ich łączne rozpoznanie i wydanie w ich przedmiocie jednego rozstrzygnięcia. Podkreślenia bowiem wymaga, że wniesienie odwołania/odwołań nie wszczyna nowego postępowania administracyjnego (tym bardziej kilku postępowań), lecz uruchamia jedynie dalszy etap tego samego postępowania – postępowanie odwoławcze. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 stycznia 2012 r., (sygn. akt II OSK 2146/11) podstawową zasadą postępowania administracyjnego (określoną w art. 138 § 1 K.p.a.) jest to, że wniesienie odwołania od decyzji organu I instancji przez dwie lub więcej stron postępowania administracyjnego, nakłada na organ odwoławczy obowiązek ich łącznego rozpatrzenia w jednym terminie. Jeżeli organ odwoławczy ograniczy się do rozpoznania odwołania tylko jednej strony, to podjęte w takiej sytuacji orzeczenie definitywnie kończy postępowanie odwoławcze, a w konsekwencji wyłączona jest w ogóle możliwość rozpoznania "drugiego", względnie innych dotychczas nie rozpoznanych pism procesowych (odwołań), pochodzących od innych stron tego postępowania. Niedopełnienie obowiązku łącznego rozpoznania wszystkich odwołań stron wywołuje daleko idące skutki prawne. Dlatego uznać należy, że niedopełnienie obowiązku łącznego rozpoznania wszystkich złożonych w sprawie odwołań jest naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć istotnym wpływ na wynik sprawy, obligującym do uchylenia zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane jest także stanowisko, że decyzja taka dotknięta jest wadą nieważności w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., jako wydana bez podstawy prawnej (wyroki z dnia 1 kwietnia 2005r. sygn. akt OSK 1230/04, z dnia 31 sierpnia 2010r. sygn. akt II OSK 1198/09, LEX 746416). Niedopełnienie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze obowiązku łącznego rozpatrzenia wszystkich odwołań złożonych od decyzji Wójta Gminy R. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, musi skutkować oceną naruszenia przepisów postępowania tj. art. 127 § 1 i 2, art. 138 w zw. z art. 15 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i w konsekwencji uchyleniem obu zaskarżonych decyzji jako wadliwych. Uchylenie zaskarżonych decyzji z powodów formalnych powoduje, iż sprawa podlegać będzie ponownemu rozpatrzeniu w jej całokształcie przez organ odwoławczy, który winien wydać w tej sprawie jedną decyzję zgodnie z art. 138 i art. 107 § 3 k.p.a. Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy zobowiązany będzie szczegółowo rozważyć okoliczności faktyczne i prawne sprawy, w szczególności odnosząc się do zarzutów wszystkich odwołujących się stron. Wobec powyższego zasadniczo przedwczesna jest merytoryczna kontrola zaskarżonych decyzji. Mając jednak na uwadze treść zarzutów skarg dotyczących wprost naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania Sąd podziela stanowisko skarżącej, iż decyzja Kolegium [...] została także wydana z naruszeniem podstawowych zasad i przepisów postępowania nakazujących organowi odwoławczemu ponowne merytoryczne rozpoznanie istoty sprawy, w nadto odniesienie się do bardzo szczegółowych w tej sprawie zarzutów odwołania (art.. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a.). Organ odwoławczy bowiem nie może ograniczyć się wyłącznie do oceny prawidłowości decyzji organu pierwszej instancji. Ponownie rozpoznając sprawę z uwagi na skomplikowany charakter sprawy, w kontekście jej istoty i podstaw materialnoprawnych organ odwoławczy winien szczególną uwagę zwrócić na zgodność wniosku inwestora o ustalenie warunków zabudowy (wraz z uzupełnieniem) z wymogami art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym określenie granic terenu objętego wnioskiem przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego, obejmujących teren którego wniosek dotyczy -czyli terenu całej działki nr ewidencyjny [...] położonej w obrębie skórki gmina R., uszczegółowienie potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej dla takiego rodzaju przedsięwzięcia, określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowani terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych wszelkich obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie zarówno opisowej jak i graficznej. Powinno to odnosić się do terenu całej działki ewidencyjnej. Jak również szczegółowe określenie parametrów technicznych inwestycji oraz danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko. Podkreślenia wymaga, iż ustalenie warunków zabudowy odnosi się do działki objętej wnioskiem jako całości, nie zaś jedynie tej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana. Użyte w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. pojęcie "określenie granic terenu objętego wnioskiem", jak też wskazany w art. 61 ust. 1 pkt 4 tej ustawy termin "teren" (który nie wymaga uzyskania zgody albo jest objęty zgodą), należy rozumieć jako istniejące prawnie granice, których przebieg ustalony został w trybie przewidzianym obowiązującymi przepisami, co wyklucza wskazywanie przez inwestora terenu stanowiącego tylko część działki ewidencyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2018r. sygn. II OSK 1442/16, LEX nr 2494133). Organ zważy nadto, iż to wnioskodawca określa parametry wnioskowanej inwestycji, a organ ma za zadanie ustalić i ocenić czy tak określona inwestycja w zgodzie z obowiązującymi przepisami, w tym przepisami prawa miejscowego, może zostać ulokowana na konkretnej działce lub terenie. Zmiana parametrów wnioskowanej zabudowy, ich doprecyzowanie winna zatem wynikać z oświadczenia inwestora, a nie wyłącznie z woli organu. Organ dołoży należytej staranności w uzupełnieniu materiału dowodowego, być może znanego Kolegium z innych rozpoznawanych spraw, celem właściwego ustalenia i oceny charakteru i powiązań organizacyjnych przedsięwzięć co do zasady należących do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z zasadą przezorności. W postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy organ nie jest zwolniony od obowiązku dążenia do wyjaśnienia tej wstępnej kwestii przed wydaniem decyzji. W szczególności wobec powszechnie znanego faktu negatywnego oddziaływania na środowisko produkcji rolniczej obejmującej chów lub hodowlę zwierząt na znaczną skalę, organ winien dążyć do wyjaśnienia wątpliwości co do rozmiaru i charakteru tego typu przedsięwzięcia oraz jego powiązań z innymi przedsięwzięciami już istniejącymi lub planowanymi, tak aby nie dochodziło do sytuacji pozornego rozdzielania wspólnego przedsięwzięcia na etapie np. postępowań w sprawie warunków zabudowy, celem obejścia wymogów określonych w ustawie środowiskowej, w szczególności oceny kumulacji oddziaływań i jej skutków. Istotne jest bowiem uprzednie zweryfikowanie we właściwym trybie postępowania środowiskowego ewentualnego negatywnego oddziaływania planowej inwestycji na środowisko, celem zminimalizowania możliwych negatywnych oddziaływań. Z akt administracyjnych sprawy pośrednio wynika, że z wniosku R. N. i jego krewnych toczyło się lub toczy wiele postępowań w sprawie ustalenia warunków zabudowy wobec inwestycji związanych właśnie z hodowlą chowem zwierząt i to na tych samych lub pobliskich nieruchomościach (przykładowo sprawy toczące się przed organem I instancji [...]) Konieczne jest zatem i w tej sprawie, zwłaszcza wobec twierdzeń wnioskodawcy, że swoje siedlisko ma na pobliskiej działce nr [...] ustalenie możliwych potencjalnych powiązań pomiędzy przedsięwzięciami określonymi w poszczególnych wnioskach. Może to mieć istotne znaczenie w aspekcie oceny czy zamierzenia takie należą jednak do mogących chociażby potencjalnie negatywnie oddziaływać na środowisko. Zwrócić należy uwagę, iż w art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko pojęcie "przedsięwzięcie" zostało ustawowo zdefiniowane jako zamierzenie budowlane lub inna ingerencja w środowisko polegająca na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu (...); przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty. Wobec powyższego na znaczeniu w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, zdaniem Sądu zyskują, budzące uzasadnione wątpliwości zgłaszane przez skarżącą w odwołaniu oraz skardze zarzuty dotyczące niedostatecznego wyjaśnienia w tej sprawie kwestii potencjalnego oddziaływania objętej wnioskiem inwestycji na środowisko w kontekście przepisów art. 59 ust. 1, art. 63 ust. 1 i 2, art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej w zw. z odpowiednimi przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 71), w tym § 3 ust. 1 pkt 102 i 103 oraz ust. 2 i 3. W tym zakresie istotne będzie zweryfikowanie i uszczegółowienie zakresu przedsięwzięcia opisanego dotychczasowo nader lakonicznie i ogólnikowo we wniosku, bez wskazania konkretnych parametrów wszelkich obiektów budowlanych, jak również wskazania, jakie konkretnie inne urządzenia budowlane obejmuje także wniosek w tej sprawie. Uwzględniając, że z decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wynika, iż obejmuje ona "budowę budynku inwentarskiego dla obsady zwierząt w wielkości 59,9 DJP (prosięta w liczbie do 2995 sztuk, wiek do dwóch miesięcy, waga do 30 kg), zamkniętego zbiornika na gnojowicę o pojemności do 1000m3 oraz zespołu czterech silosów paszowych o ładowności do 30 ton każdy, na działce nr [...] położonej w obrębię S. gmina R., wraz z wykonaniem innych niezbędnych urządzeń budowlanych (w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane)", istotny jest zatem zwłaszcza sposób wyliczenia przez wnioskodawcę, i sprawdzenia przez organy administracji (na podstawie stosownych przepisów prawa materialnego) jaka jest możliwa maksymalna obsada w konkretnym budynku inwentarskim konkretnych zwierząt (DJP), a nie obsada wskazywana dowolnie przez wnioskodawcę i jakie inne urządzenia budowlane objęte mają być tym zamierzeniem. Już sama tylko pojemność zbiornika na gnojowicę i silosów paszowych wskazuje na potrzebę oceny rzeczywistego powiązania tego przedsięwzięcia z innymi w sytuacji gdy organom znana jest z urzędu okoliczność innych wniosków dotyczących podobnego profilu działalności rolniczej. Niezależnie od powyższego organ winien ocenić aktualny stan prawny i faktyczny zagospodarowania działki nr [...] i w odniesieniu do tego uwzględniać dalszą możliwą zabudowę i zagospodarowanie wnioskowane. Między innymi organ odwoławczy w trybie art. 136 k.p.a. winien ustalić czy zasadny jest zarzut skarżącej, iż co najmniej cześć działki ewidencyjnej nr [...] objęta jest formą ochrony przyrody, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody. Może to mieć istotne znaczenie w kontekście zarówno przepisu § 3 ust. 1 pkt 103 lit. b ww. rozporządzenia, jak również zapisów aktu prawa miejscowego obowiązującego na terenie Gminy R. – uchwały nr XXI/155/2001 Rady Gminy w Rogowie z dnia 24 listopada 2000r. w sprawie utworzenia zespołów przyrodniczo-krajobrazowych jezior położonych w Rogowie (Dz.Urz.Woj. Kuj.-Pom z 2001r. Nr 46, poz. 990). Mając to na względzie, Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 200, art. 205 § 2 w zw. z art. 206 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącej zwrot niezbędnych kosztów postępowania (wpisy od skarg 1000 zł, opłaty skarbowe od dokumentów pełnomocnictwa w dwóch sprawach 34 zł oraz wynagrodzenie adwokata stosownie miarkowane w związku z tożsamością spraw i zarzutów) – łącznie1760 zł .