II SA/Bd 388/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego postanawia: odrzucić skargę. Po rozpatrzeniu odwołania W. P., reprezentowanego przez pełnomocnika radcę prawną D. K. - Kancelaria Prawnicza Radca Prawny ul. Włocławska [...][...]-100 [...], od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] o wymeldowaniu D. G. z miejsca pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. Szosa Chełmińska [...] w [...], Wojewoda [...]decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...], na podstawie art. 50 ust. 3 w zw. z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz.U. z 2006 r. Nr 139 poz. 993 ze zm.) oraz art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej powoływanej jako kpa), orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Wskazana decyzja Wojewody [...]z dnia [...] lutego 2010 r. została skutecznie doręczona pełnomocnikowi W. P. radcy prawnej D. K. w dniu [...] lutego 2010 r. (podpis pracownika Kancelarii Prawniczej Radca Prawny ul. Włocławska [...], 87-100 [...] w/w na zwrotnym potwierdzeniu odbioru pisma – k. 181 akt administracyjnych organu II instancji). W dniu [...] kwietnia 2010 r. W. P. nadał w polskiej placówce pocztowej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na w/w decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2010 r., wysłaną za pośrednictwem Wojewody [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływanej jako ppsa) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl art. 40 § 1 kpa, w przypadku ustanowienia przez stronę pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Z przytoczonych przepisów jednoznacznie wynika, że warunkiem prawidłowego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest dochowanie owego trzydziestodniowego terminu liczonego od dnia odbioru przez skarżącego bądź jego pełnomocnika – w przypadku jego ustanowienia, skarżonego rozstrzygnięcia organu administracyjnego. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 2 ppsa Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W przedmiotowej sprawie termin skutecznego wniesienia skargi upłynął z dniem [...] marca 2010 r. Skarżący wniósł zaś skargę w dniu [...] kwietnia 2010 r., co potwierdza stempel pocztowy wskazujący datę nadania skargi w urzędzie pocztowym (k. 5 akt sądowych). Nie został zatem zachowany przez skarżącą trzydziestodniowy termin do skutecznego wniesienia skargi. Jednocześnie należy wskazać, że skarżąca nie złożyła również wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Mając na uwadze powyższe, skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ppsa.